16.01.2025, 11:39 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 13.03.2025, 22:53 przez Anthony Shafiq.)
– No ciekawe dlaczego... – roześmiał cicho, ale w pełni serdecznie na tą skargę w głosie, utyskiwanie na wielu w tym na jego urząd celny, który absolutnie nie mógł wpuszczać do kraju jakichkolwiek pism Czarnoksięskich. Zupełnie tak, jakby przemyt nie istniał, umowa społeczna była jednak pod tym względem jasna.
Ujął jej dłonie wyraźnie rozbawiony jej prośbą, zupełnie jakby chciała od niego pierwszy kwiat, który dostrzeże po powrocie do domu. Ujął jej dłonie i ucałował miękko palce tych dłoni, nie odrywając wzroku od lśniących kobaltowych oczach.
– Mogłaś powiedzieć wcześniej, bywam w Egipcie regularnie moja droga przyjaciółko. A jeśli to sprawi Ci radość, kim jestem, żeby Ci odmówić? – Fiksacja Lorien na punkcie Azkabanu i dementorów nie pojawiła się w ich relacji, był jej całkowicie świadom, wszak z jakich innych powodów słałby jej papierowe stwory dla poprawy humoru? Było w tym gotyckim zainteresowaniu coś równie przerażającego co rozczulającego i choć Shafiq sam z siebie nigdy nie chciałby znaleźć się w tym samym pomieszczeniu co te straszne poczwary, z przyjemnością obserwował Lorien za każdym razem gdy opowiadała mu jaką ciekawostkę niedawno wygrzebaną na ich temat, albo też opowiadała po raz wtóry tą samą informację, to tak na prawdę nie było istotne. Pisma domniemanego twórcy dementorów mogłyby natchnąć trwogą niejedno serce, ale dla byłego krukona ciekawość badawcza nie była niczym niezwykłym. Niczym strasznym.
Odsunął się zaraz potem, czując przemijający ciężar wietrzejący z własnej głowy, wracając uwagą do kolacji, do trunku, do przyjemnego czasu spędzanego - bez względu na ich przeszłość - z przyjaciółką.
– Z zabawnych sytuacji, pomijając wiesz nasze plany na najbliższy czas. Odezwał się do mnie Charles Mulciber, który...– umilkł na moment szukając odpowiednich słów. Sam miał mocno mieszane uczucia wobec ścieżek, którymi po powrocie do Anglii chadzały dzieci jego może nie przyjaciela, ale długoletniego znajomego. Sam miał mocno mieszane uczucia wobec tego powrotu per se, a w obliczu korowodu zdarzeń ciężko mu było też ugruntować to zdanie. Kto wie, może rozmowa z osobą, która przez moment znajdowała się w centrum tej rodziny nieco mu rozjaśni?
– Zdaje się, że nie jesteście w zbyt dobrej relacji, czy dobrze sądzę? – Spróbował zagadnąć, rzucając mało oskarżycielskie spojrzenie, ot ciekawość obserwatora, który na poczet rozmowy udawał, że wcale nie poczuwał się względem dzieci Richarda. Wydeptywana jednak przez dwadzieścia lat ścieżka regularnych wizyt robiła swoje i było mu zwyczajnie przykro, że Lorien mogłaby być na wojennej ścieżce z Charlesem. Zupełnie łatwiej byłoby mu przełknąć fakt, gdyby byli dla siebie zupełnie obojętni. Oczywiście, nie wszyscy jego przyjaciele musieli się kochać. Shafiq miał jednak przeczucie, że temperament młodzika mógłby obsadzić wuja w roli wroga za sam fakt przyjaźnienia się w jego wrogiem, a tego by nie chciał. Pozostawało wybadać sytuację, zorientować się w zakresie zniszczeń i możliwości ich naprawy.
Ujął jej dłonie wyraźnie rozbawiony jej prośbą, zupełnie jakby chciała od niego pierwszy kwiat, który dostrzeże po powrocie do domu. Ujął jej dłonie i ucałował miękko palce tych dłoni, nie odrywając wzroku od lśniących kobaltowych oczach.
– Mogłaś powiedzieć wcześniej, bywam w Egipcie regularnie moja droga przyjaciółko. A jeśli to sprawi Ci radość, kim jestem, żeby Ci odmówić? – Fiksacja Lorien na punkcie Azkabanu i dementorów nie pojawiła się w ich relacji, był jej całkowicie świadom, wszak z jakich innych powodów słałby jej papierowe stwory dla poprawy humoru? Było w tym gotyckim zainteresowaniu coś równie przerażającego co rozczulającego i choć Shafiq sam z siebie nigdy nie chciałby znaleźć się w tym samym pomieszczeniu co te straszne poczwary, z przyjemnością obserwował Lorien za każdym razem gdy opowiadała mu jaką ciekawostkę niedawno wygrzebaną na ich temat, albo też opowiadała po raz wtóry tą samą informację, to tak na prawdę nie było istotne. Pisma domniemanego twórcy dementorów mogłyby natchnąć trwogą niejedno serce, ale dla byłego krukona ciekawość badawcza nie była niczym niezwykłym. Niczym strasznym.
Odsunął się zaraz potem, czując przemijający ciężar wietrzejący z własnej głowy, wracając uwagą do kolacji, do trunku, do przyjemnego czasu spędzanego - bez względu na ich przeszłość - z przyjaciółką.
– Z zabawnych sytuacji, pomijając wiesz nasze plany na najbliższy czas. Odezwał się do mnie Charles Mulciber, który...– umilkł na moment szukając odpowiednich słów. Sam miał mocno mieszane uczucia wobec ścieżek, którymi po powrocie do Anglii chadzały dzieci jego może nie przyjaciela, ale długoletniego znajomego. Sam miał mocno mieszane uczucia wobec tego powrotu per se, a w obliczu korowodu zdarzeń ciężko mu było też ugruntować to zdanie. Kto wie, może rozmowa z osobą, która przez moment znajdowała się w centrum tej rodziny nieco mu rozjaśni?
– Zdaje się, że nie jesteście w zbyt dobrej relacji, czy dobrze sądzę? – Spróbował zagadnąć, rzucając mało oskarżycielskie spojrzenie, ot ciekawość obserwatora, który na poczet rozmowy udawał, że wcale nie poczuwał się względem dzieci Richarda. Wydeptywana jednak przez dwadzieścia lat ścieżka regularnych wizyt robiła swoje i było mu zwyczajnie przykro, że Lorien mogłaby być na wojennej ścieżce z Charlesem. Zupełnie łatwiej byłoby mu przełknąć fakt, gdyby byli dla siebie zupełnie obojętni. Oczywiście, nie wszyscy jego przyjaciele musieli się kochać. Shafiq miał jednak przeczucie, że temperament młodzika mógłby obsadzić wuja w roli wroga za sam fakt przyjaźnienia się w jego wrogiem, a tego by nie chciał. Pozostawało wybadać sytuację, zorientować się w zakresie zniszczeń i możliwości ich naprawy.