Wiadomości w tym wątku

Ambroise Greengrass-Yaxley

Zdawał sobie sprawę z tego, że te wszystkie chwile, które spędzali tu razem w Piaskownicy były tylko chwilowym złudzeniem. Iluzją, której nie mogli się trzymać. Prędzej czy później mieli opuścić wychłodzone mury nadmorskiego domu, bo to nie była już ich bezpieczna przystań. Wiedział o tym nawet, gdy tego ranka schodził do kuchni, walcząc z zakwasami, naciągniętymi mięśniami i kacem. Wyczuwał inność tego miejsca. Zupełnie tak, jakby gdzieś po drodze i tutaj wkradł się cień zewnętrznego świata.
Wszystkie zabezpieczenia, każdy drobny element, wszelkie starania poczynione ku temu, aby uczynić z Whitby ich ostoję najpewniej już nie istniały albo były na granicy zatracenia. Być może gdzieś tam jeszcze pozostał drobny fragment czegoś, co kiedyś zrobili. W końcu minęło półtora roku. Aż i tylko. Niektóre zaklęcia były tak silne, że powinny przetrzymać próbę czasu. Tyle tylko, że gdy przestawały być związane intencjami, czy wtedy nie słabły i nie rozmywały się w powietrzu?
Każdy pokój, w którym miał okazję znaleźć się sam, gdy ona jeszcze spała - pierwszy raz od dawna przebywając tu tak długo, nawet biorąc pod uwagę tamtą przelotną wizytę z dokumentami. Pomieszczenia, po których przeszedł się z rana tylko po to, by spróbować rozchodzić ciało, ostatecznie jednak zadając sobie tym samym nieprzemyślane rany na duszy. Wszystko przypominało mu o utraconej przeszłości, nieistniejącej przeszłości i teraźniejszości, która z bladym światłem poranka na powrót przestała być kolorowa.
Sądził, że dali sobie chwilę ukojenia. Coś, czego oboje potrzebowali. Na kilka momentów odnaleźli w sobie dwójkę dawnych ludzi. Wtedy to działało. Nie zastanawiali się nad niczym, co sprawiło, że przez kilka godzin zachowywali się zupełnie tak, jakby w dalszym ciągu to był ich dom. Leniwa sobota, beztroski weekend nad morzem, długie godziny spędzone przed kominkiem a potem w łóżku. Absurdalne rozmowy na najbardziej dziwaczne tematy, jakie tylko były w stanie przelecieć im przez głowę.
Dawno nie był tak szczęśliwy jak przez ten czas. W jednej chwili na moment zapomniał o miesiącach brodzenia przez coraz to głębsze bagno. Zatapiania się w nie z początku po pas, teraz już nawet nie dostrzegania powierzchni.
Domyślał się, co mogła przeżywać Geraldine zanim obudziła się z krzykiem. Nie pytał jej o to, bo jeśli sama nie zamierzała mu o tym mówić, on nie zamierzał wpychać szponów w te rany. Nie chciał szarpać ich ponownie. Obejmował ją ramionami, próbując dać jej tę odrobinę ciepła, którego potrzebowała.
- Najwyraźniej patrzę na jedynego w swoim rodzaju - odparł, starając się zachować cichy i spokojny ton głosu. - Co mnie nie dziwi, bo w końcu jesteś wyjątkowa - tym razem nie zamierzał dodawać do tego żadnego określenia ani podkreślać tego, że oboje tacy byli.
Wielokrotnie to sobie powtarzali. Podkreślali ten fakt zarówno na serio, jak i w żartach. Mówili o tym, jakby to było coś niesamowitego. W istocie chyba było? Tyle tylko, że teraz niosło im różnie dużo radości, co i trosk, bo przez tę wyjątkowość nie potrafili już patrzeć na świat w ten sam sposób. Każde miało swoje racje i przekonania.
- Przestań mnie przepraszać - nieznacznie pokręcił głową, mimowolnie posyłając jej karcące spojrzenie. - Chuja a nie mija. Nie próbuj mi wciskać kitu - ani nie dziękuj, bo nic kurwa nie zrobiłem.
Przytulił ją mocniej, obejmując jej ramiona swoimi dłońmi. W dalszym ciągu przytrzymywał palcami jej podbródek, jednocześnie oddychając głęboko, by zniwelować kaca, który mu doskwierał.
Z całych sił próbował nie myśleć o tym, co minęło, o ich wspólnych marzeniach, które rozpadły się na kawałki. Teraz w tej chwili byli tylko dwojgiem ludzi, którzy kiedyś się kochali, a jednak wciąż musieli zmierzyć się z rzeczywistością. Nie chciał, by to było bardziej bolesne niż musiało być.
- Mieszają w głowie, prawda? Jakby rzeczywistość nagle przestała mieć sens - nie musiała dawać mu odpowiedzi. - Mówią, że w nocy wszystkie lęki stają się rzeczywistością, ale to bardziej jak cień, który nie chce odejść, nawet gdy świta - sam nie wiedział, do czego zmierzał, poza tym, że był w tym cholernie poetycki.
Nigdy nie był dobry w takie rzeczy, nie potrafił pocieszać ludzi, nawet tych najbliższych. Więc po prostu zamilkł, kręcąc głową.
- Parszywe gówno - było tym, co jednocześnie oddawało istotę rzeczy i wciąż było niedopowiedzeniem...