Nie był równie towarzyski, co Nora. Z nikim się nie przywitał, nie zaczął też żadnej rozmowy. Jedynie obserwował okolice, w której miał się odbyć sabat, będąc przy tym zajętym pomaganiem właścicielce klubokawiarni.
- Kobieta, która wie czego chce. - zaśmiał się, rzucając pod adresem Nory czymś, co na pewno określić można mianem komplementu. Podobało mu się to w niej. - Na pewno coś do niej dodajesz. - następnie powtórzył raz jeszcze wcześniejszy swój zarzut odnośnie kawy. Przecież to nie mogło być tak, że te tłumy ściągała najzwyklejsza lura.
Skoro odstawił kartony, odsunął się od stoiska. Zorientował się, że Nora chciała na nie spojrzeć z dystansu, nie chciał zasłaniać widoku.
- Całe szczęście. - odetchnął z ulgą. Było w tym trochę teatralnego dramatyzmu. Na pewno jednak nie zaprezentował zdolności aktorskich tak dużych, żeby proponować mu zatrudnienie w teatrze Selwynów. Pierw musiałby nieco więcej nad tym popracować. - Jasne. - Zaczął rozglądać się za tymi koszykami i innymi rzeczami, które mogły się ewentualnie przydać. Gdzieś tu wszystko było. - Na jakiej wys... - przerwał, kiedy w pobliżu doszło do incydentu ze stołami.
Odwrócił się w stronę skąd doszedł hałas, chcąc zobaczyć co konkretnie się wydarzyło. Lekko skonsternowany widokiem zmarszczył brwi. Coś tam wcześniej widział, słyszał, ale... jak doszło do tego, co teraz znajdywało się kilka metrów dalej? Chyba mu coś umknęło. Tyle dobrego, że nie z powodu nóg Nory.
- Chyba potrzebują pomocy. - pozwolił sobie lekko klepnąć Nore w ramię, wskazując w stronę Juliena i Castiela, którzy wylądowali pod stołami. Czyżby zbyt duże zmęczenie? Ciężko było to inaczej wyjaśnić. Chwilę się wahał. - Idziesz? - zapytał, po czym sam oczywiście ruszył w kierunku miejsca wypadku. Dopiero w połowie drogi zauważył Brennę. Albo może raczej rozpoznał. Chyba mógł się domyślić, że tutaj będzie. Na chwilę przystanął, ale nie zdecydował się cofnąć. Dzięki temu nie słyszał wymiany zdań pomiędzy Brenną, Castielem i Julienem.
- Wygląda na to, że potrzebujesz z tym pomocy. - odezwał się, zatrzymując się wreszcie nieco z tyłu. Tak ze dwa, trzy kroki. Z bliska raz jeszcze się wszystkiemu przyjrzał. Oceniająco. Od czego byłoby dobrze zacząć? Gdzie znajdywały się ofiary tej katastrofy? - Jak wy to zrobiliście? - zwrócił się do obydwu chłopaków. Mężczyzn? Był autentycznie ciekawy, bo jednak wylądowanie pod stertą stołów, rozwalonych stołów, wyglądało na naprawdę niezły wyczyn. Taki, który byłoby stosunkowo ciężko w przyszłości powtórzyć.
Sięgnął po jakąś nogę, następnie blat. Odrzucił na bok, upewniając się, że przypadkiem kogoś przy tym nie znokautuje.