W Victorii nie było obecnie agresji, nie mówiła, by zranić, by zabolało, by dopiec, nie dało się jednak ukryć, że najlepszą obroną był atak… A przynajmniej tak mówili niektórzy. Victoria w to nie wierzyła – i widać to było we wszystkim co robiła: w wykalkulowanych ruchach, niespiesznych akcjach, w specjalizacji jaką obrała w zaklęciach. Bo choć bardzo dobrze znała te ofensywne, gdzie kształtowało się coś z niczego, to w pierwszej kolejności przez lata doskonaliła sztukę obrony i rozpraszania magii. Pierwszym działaniem Victorii Lestrange zawsze była defensywa.
I teraz, poniekąd, też tak było. To Sauriel atakował, wyrzucał z siebie te podmuchy złości i ognia, które ocierały się o nią i parzyły. Bolało – ale głównie niezrozumienie z tego, co się właśnie działo. Z tego co niby zrobiła nie tak i co powinna była zrobić, żeby tego wszystkiego uniknąć. Miała tu nie przychodzić? Przecież sam chciał, więc oto była, kompletnie nie wiedząc, czego miała się spodziewać, więc grała neutralnie. Neutralność najwyraźniej była błędem.
– I czekałam na ciebie cały czas – oczywiście, że była umówiona z Saurielem, przecież o tym wiedziała i nie zapomniała ani razu. Zastanawiała się, w trakcie rozmowy z Josephem, kilka razy, gdzie jest Sauriel i czemu go jeszcze nie ma, przecież to nie tak, że nagle jej się znudził i wolała rozmawiać z jego ojcem. Stwórcą. Zwał jak zwał. – Przecież ja nie… – nie dokończyła, urwała, nagle czując, że nie ma bladego pojęcia, co powinna powiedzieć. Co chciała powiedzieć. Zmarszczyła brwi, znowu, i uniosła spojrzenie na Sauriela. – Mamy najwyraźniej różne definicje słowa „świetnie” – odparła, bo nie powiedziałaby, że była to taka dobra zabawa. Nie miała póki co zdania do tego, jak się bawiła, nie zdążyła tego jeszcze przetrawić i jakoś ocenić. – Sauriel… czy ty jesteś zazdrosny – powiedziała bez wyrazu, bo przyszło jej do głowy, że to jedyne logiczne wytłumaczenie na to, co tu się działo i skąd właściwie ten wybuch i te wszystkie zarzuty względem niej.
Nie, nie byli w szkole, to była prawda, ale Victoria nadal była Victorią i chciała wytłumaczyć swój punkt widzenia. Poza tym broniła się przed oskarżeniem o bycie płatkiem śniegu i za całą resztę innych słów… Spuściła trochę wzrok, kiedy Sauriel się cofnął, potem odwrócił do niej tyłem. Na Matkę, jak niekomfortowo… nie czuła się tu dobrze, osaczona w salonie, gdzie jedyne wyjście było naprzeciwko niej, musiałaby wyminąć Sauriela, a poza tym… Przecież teraz stąd nie wyjdzie jak obrażona panienka, była na to dużo mądrzejsza, tylko nadal: to nie był jej dom, to nie był nawet znany jej dom, był całkiem obcy i była w nim pierwszy raz i… czuła, że dłonie zaczynają jej drżeń, nawet nie dała rady tego jakoś szybko ukryć, nim zacisnęła dłonie ponownie, a potem przycisnęła do siebie, do swojego brzucha, jakby miały być jej tarczą.
– Możemy się nie kłócić? Zwłaszcza o to… Przyszłam do ciebie i to się nie zmieniło – chyba, ze chciał, żeby sobie poszła, no to wystarczyło to zakomunikować.