29.01.2023, 04:02 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 29.01.2023, 04:03 przez Eunice Malfoy.)
Przytaknęła krótko, być może samej również nie bardzo widząc sens w kontynuowaniu rozmowy o pogodzie. Choć z drugiej strony, co do zasady był do najbezpieczniejszy i uniwersalny temat – jeśli już musiało się coś powiedzieć i nie chciało przypadkiem wsadzić kija w mrowisko, to wybór omawiania zjawisk pogodowych jawił się jako całkiem rozsądny.
Dość nagłe zatrzymanie nieco zaskoczyło młodą kobietę; niemniej sama również przystanęła. Ciągnięcie na siłę przyszłego męża nie wiadomo gdzie i nie wiadomo po co nieszczególnie miało jakiś konkretny cel i sens, więc… pozostawało się w tym zakresie dopasować. Zwłaszcza że nie była tak bezduszną, by kazać komuś – kto ma problem z nogą – iść naprzód za wszelką cenę.
Nie, jeśli ten ktoś miał być jej mężem, kimś, z kim naprawdę musiała sobie jakoś ułożyć życie. W ten czy inny sposób. A jak się sobie pościeliło, to tak się można było wyspać (lub nie).
- … w istocie – przyznała, właściwie nie widząc powodu, by iść zaparte i negować faktyczny stan rzeczy. Było, jak było, wprawdzie zanim miało przyjść do ślubu, musiało upłynąć jeszcze trochę wody w rzekach. Co za tym idzie, mogło się naprawdę wiele jeszcze wydarzyć. Jednakże myśl ta nieszczególnie wiązała się ze światełkiem nadziei; odnosiła raczej wrażenie, że nawet jeśli nie ten Black, to koś inny. Tak czy siak, lata panieństwa dobiegały końca.
- Możemy usiąść – zgodziła się. Poczekała chwilę, obserwując poczynania czarodzieja, po czym przysiadła, nie omieszkując skorzystać z marynarki. Na butelkę wina spojrzała, jakby była wężem; bynajmniej nie dlatego, iż zawierała alkohol, jednakże wizja picia bezpośrednio z takiego naczynia, wzbudzała wewnętrzną odrazę.
- Momencik – rzuciła, sięgając po własną różdżkę. Chwila skupienia, żeby przywołać w pamięci odpowiednią formułę, gest i… pojawiły się kieliszki. Dwa. - Osobiście jestem zdania, że w ten sposób smakuje najlepiej – stwierdziła gładko, podsuwając nowe naczynia, żeby mógł rozlać do nich trunek. Oczywiście, jeden z kieliszków miał przynależeć do Perseusa, przynajmniej dopóki działanie zaklęcia się nie skończy i przedmiot nie wróci w niebyt.
Jak sobie to wyobrażała? Nie pytała już, nie przeciągała, wnikając, jakie „to” dokładnie miał na myśli. Ewidentnie pytał o jedno i… cóż. Spojrzała na Perseusa z cała powagą, na jaką ją było stać, zastanawiając się przy tym, jak bardzo może być szczera. Czy nie odsłoni się za bardzo…?
- Cóż, z którejkolwiek by strony nie patrzeć, wola rodziców nie jest naszą wolą. Ale to, co się stanie po złożeniu przysiąg, zależy już tylko od nas, bo oni za nas naszego życia nie przeżyją – stwierdziła z pewnym namysłem w głosie – Może ujmę to w ten sposób: chciałabym uniknąć wiecznej wojny. Może więc po prostu spróbujmy żyć… nawet jeśli nie w przyjaźni, to przynajmniej w poszanowaniu własnej przestrzeni? Bez wzajemnego wchodzenia sobie w drogę. Nie będę wnikać, jeśli będziesz gdzieś znikać na noc, jednakże wolałabym, żeby w naszym domu nie pojawiali się niespodziewani goście. I nie chcę też znaleźć bękarta na progu. – zastrzegła na wszelki wypadek. Zdrady mogła tolerować, udawać, że ich nie widzi – zresztą najwyraźniej sama do nich teraz zachęcała. Ale bękart w momencie, gdy byli małżeństwem…? To była granica, którą wyznaczała.
Dość nagłe zatrzymanie nieco zaskoczyło młodą kobietę; niemniej sama również przystanęła. Ciągnięcie na siłę przyszłego męża nie wiadomo gdzie i nie wiadomo po co nieszczególnie miało jakiś konkretny cel i sens, więc… pozostawało się w tym zakresie dopasować. Zwłaszcza że nie była tak bezduszną, by kazać komuś – kto ma problem z nogą – iść naprzód za wszelką cenę.
Nie, jeśli ten ktoś miał być jej mężem, kimś, z kim naprawdę musiała sobie jakoś ułożyć życie. W ten czy inny sposób. A jak się sobie pościeliło, to tak się można było wyspać (lub nie).
- … w istocie – przyznała, właściwie nie widząc powodu, by iść zaparte i negować faktyczny stan rzeczy. Było, jak było, wprawdzie zanim miało przyjść do ślubu, musiało upłynąć jeszcze trochę wody w rzekach. Co za tym idzie, mogło się naprawdę wiele jeszcze wydarzyć. Jednakże myśl ta nieszczególnie wiązała się ze światełkiem nadziei; odnosiła raczej wrażenie, że nawet jeśli nie ten Black, to koś inny. Tak czy siak, lata panieństwa dobiegały końca.
- Możemy usiąść – zgodziła się. Poczekała chwilę, obserwując poczynania czarodzieja, po czym przysiadła, nie omieszkując skorzystać z marynarki. Na butelkę wina spojrzała, jakby była wężem; bynajmniej nie dlatego, iż zawierała alkohol, jednakże wizja picia bezpośrednio z takiego naczynia, wzbudzała wewnętrzną odrazę.
- Momencik – rzuciła, sięgając po własną różdżkę. Chwila skupienia, żeby przywołać w pamięci odpowiednią formułę, gest i… pojawiły się kieliszki. Dwa. - Osobiście jestem zdania, że w ten sposób smakuje najlepiej – stwierdziła gładko, podsuwając nowe naczynia, żeby mógł rozlać do nich trunek. Oczywiście, jeden z kieliszków miał przynależeć do Perseusa, przynajmniej dopóki działanie zaklęcia się nie skończy i przedmiot nie wróci w niebyt.
Jak sobie to wyobrażała? Nie pytała już, nie przeciągała, wnikając, jakie „to” dokładnie miał na myśli. Ewidentnie pytał o jedno i… cóż. Spojrzała na Perseusa z cała powagą, na jaką ją było stać, zastanawiając się przy tym, jak bardzo może być szczera. Czy nie odsłoni się za bardzo…?
- Cóż, z którejkolwiek by strony nie patrzeć, wola rodziców nie jest naszą wolą. Ale to, co się stanie po złożeniu przysiąg, zależy już tylko od nas, bo oni za nas naszego życia nie przeżyją – stwierdziła z pewnym namysłem w głosie – Może ujmę to w ten sposób: chciałabym uniknąć wiecznej wojny. Może więc po prostu spróbujmy żyć… nawet jeśli nie w przyjaźni, to przynajmniej w poszanowaniu własnej przestrzeni? Bez wzajemnego wchodzenia sobie w drogę. Nie będę wnikać, jeśli będziesz gdzieś znikać na noc, jednakże wolałabym, żeby w naszym domu nie pojawiali się niespodziewani goście. I nie chcę też znaleźć bękarta na progu. – zastrzegła na wszelki wypadek. Zdrady mogła tolerować, udawać, że ich nie widzi – zresztą najwyraźniej sama do nich teraz zachęcała. Ale bękart w momencie, gdy byli małżeństwem…? To była granica, którą wyznaczała.
500/1339