21.01.2025, 00:31 ✶
Być może gdyby mu o tym powiedział, inaczej by zareagował. Teraz jednak nie zabrał kluczy ze stołu, bo niemalże od razu po tym, jak je położył, podszedł do Nicholasa. Ale gdy będzie stąd wychodził, na pewno znikną z powrotem w jego kieszeni. Zapewne gdyby Traversa nie było dłużej w pracy, to by się zainteresował. Przyszedł, spróbował wejść do mieszkania - z kluczami czy bez nich. Ale czy wtedy nie byłoby za późno? To było jedno z tych pytań, na które nie chciał znać odpowiedzi. Nie mógł tu zostać, nie chciał tu zostać, ale myśl o tym, że mógłby nie zdążyć, gdyby Nick znowu upadł, nie była przyjemną myślą. Nie, nie rozdzierała serca, nie sprawiała że drżały mu usta: lecz zdecydowanie nie była to myśl miła, która powodowała uśmiech na jego twarzy.
Był uparty tak, jak tylko Niewymowny mógł być uparty. To było w pewnym sensie całkiem pociągające - czy gdyby wziął go na tortury, wydobyłby w końcu z siebie słowa? Słowa świadczące o, w jego samej o sobie opinii, słabości? Nie zamierzał jednak próbować: w tej kwestii Nicholas mówił mu tyle, ile uważał za słuszne. Miał wrażenie, że i tak wiedział dużo więcej, niż powinien. A jednak... Jednak nie potrafił się powstrzymać, by wyciągnąć łapę po więcej.
- Gdzie byłeś, gdy ta dziwna, lepka ciecz przemknęła przez gardło, oblepiając ci przełyk? - zapytał cicho, ujmując jego podbródek między kciuk a palec wskazujący. Nie zauważył tych zawiniętych w pięści dłoni, zbyt był skupiony na tym, by nie pozwolić mu uciec wzrokiem. Nie chciał, by od niego uciekał. - Gdzie wylądowałeś?
Dopowiedział, bo on doskonale pamiętał, gdzie sam wylądował. Góra czaszek, trupy rodziny. Brat, matka, ojciec... I on sam, stojący obok Voldemorta. Nie od razu to pojął, potrzebował kilku dni na oddech, by poukładać sobie w głowie to, co zaszło. Nie wiedział, czy to co uważał było słuszne, ale uczepił się tej myśli. Niby był teraz kimś innym, bo zginął, lecz skoro nie zabił sam siebie... Może to jeszcze nie był czas, by być nowym sobą? W pełni nowym: bo nie wróci do tego, co było przed mauzoleum. W jego wnętrzu aż się kotłowało od emocji, lecz oczy pozostawały chłodne. Nic nie wskazywało na to, że Lestrange miałby zaraz wybuchnąć. Przeciwnie: wpatrywał się w Nicholasa łagodnie. Czy próbował na nim sztuczek, które zadziałały na bardziej łaknące atencji ofiary?
- Ja trafiłem do piekła - nie, nie była to sztuczka. Gdyby była, nie powiedziałby mu, dokąd trafił on sam. Nie pochyliłby się też, by złożyć na jego ustach delikatny pocałunek. - Czym było twoje piekło?
Był uparty tak, jak tylko Niewymowny mógł być uparty. To było w pewnym sensie całkiem pociągające - czy gdyby wziął go na tortury, wydobyłby w końcu z siebie słowa? Słowa świadczące o, w jego samej o sobie opinii, słabości? Nie zamierzał jednak próbować: w tej kwestii Nicholas mówił mu tyle, ile uważał za słuszne. Miał wrażenie, że i tak wiedział dużo więcej, niż powinien. A jednak... Jednak nie potrafił się powstrzymać, by wyciągnąć łapę po więcej.
- Gdzie byłeś, gdy ta dziwna, lepka ciecz przemknęła przez gardło, oblepiając ci przełyk? - zapytał cicho, ujmując jego podbródek między kciuk a palec wskazujący. Nie zauważył tych zawiniętych w pięści dłoni, zbyt był skupiony na tym, by nie pozwolić mu uciec wzrokiem. Nie chciał, by od niego uciekał. - Gdzie wylądowałeś?
Dopowiedział, bo on doskonale pamiętał, gdzie sam wylądował. Góra czaszek, trupy rodziny. Brat, matka, ojciec... I on sam, stojący obok Voldemorta. Nie od razu to pojął, potrzebował kilku dni na oddech, by poukładać sobie w głowie to, co zaszło. Nie wiedział, czy to co uważał było słuszne, ale uczepił się tej myśli. Niby był teraz kimś innym, bo zginął, lecz skoro nie zabił sam siebie... Może to jeszcze nie był czas, by być nowym sobą? W pełni nowym: bo nie wróci do tego, co było przed mauzoleum. W jego wnętrzu aż się kotłowało od emocji, lecz oczy pozostawały chłodne. Nic nie wskazywało na to, że Lestrange miałby zaraz wybuchnąć. Przeciwnie: wpatrywał się w Nicholasa łagodnie. Czy próbował na nim sztuczek, które zadziałały na bardziej łaknące atencji ofiary?
- Ja trafiłem do piekła - nie, nie była to sztuczka. Gdyby była, nie powiedziałby mu, dokąd trafił on sam. Nie pochyliłby się też, by złożyć na jego ustach delikatny pocałunek. - Czym było twoje piekło?