„Sorry” brzmiało mniej personalnie i mniej poważnie. Właśnie jakby nic się nie stało i mówiło się to trochę na… odczep się. Przecież się przeprosiło, o co tu się gniewać? Ale Sauriel rzadko mówił nawet „sorry”, a przepraszał ją raz… Przyszedł wtedy z kwiatami, które sam nazbierał, już po tym jak wytrzeźwiał, a tamtego dnia Victoria poszła sobie obrażona. Dzisiaj nigdzie nie poszła, została tu – Rookwood musiał się więc ratować tym, co miał: słowami.
A kto lubioł przepraszać? Kto lubił się przyznawać do błędu? Z pewnością nie Victoria. I z pewnością nie Sauriel, a jednak… czasami trzeba było zrobić krok w tył i się ukorzyć. Lekko – tak jak zrobił to Czarny Kot, by duma ucierpiała na tym jak najmniej.
[a]Nie patrzył na nią, ale ona patrzyła na niego, a przynajmniej do czasu, bo kiedy kontynuował, ciemnooka cicho nabrała powietrza w płuca, lekko rozchyliwszy usta i spojrzała na swoje splecione na kolanie dłonie.
– To nie krzycz – powiedziała cicho i miękko, bez wyrzutu. To był wybór – jego. Emocje czasami ponosiły, nie panowało się nad sobą, ale to, że nie chciał na nią krzyczeć, było wyborem. To, że chciał się starać, jakoś, że coś budować – również. Nie było pomiędzy nimi nikogo innego, kto miałby dyktować warunki gry, byli pozostawieni sami sobie. Czasami nie wychodziło, miało się jak najlepsze intencje, ale punkt zapalny powodował, że zbaczało się ze swojej ścieżki, ale Victoria doceniała jedno: tę intencję. Starania. I to… że się zatrzymał. Ona też nie chciała, by na nią krzyczał – zwłaszcza za nic.
Taniec, jaki Sauriel rozpoczął, jak podnosił się i zmieniał te kanapy, żeby zmniejszyć dystans, miał w sobie nutę słodyczy. Był uroczy w swej nieporadności i na twarzy Victorii pojawił się cień uśmiechu, kiedy usiadł obok. Nie tak całkiem, ale dużo bliżej niż był jeszcze chwilę temu. Sama lekko się obróciła w jego stronę, kierując półprofilem, i podparła jedną dłonią na siedzisku kanapy. „O czym?” Jak to o czym… Może jednak było za wcześnie? Może wcale nie chciał tego wyjaśnić? Tak brzmiał – jakby było to dla niego nieznośne utrapienie.
– Na pewien sposób – nie chodziło o Josepha samego w sobie, Victoria wcale nie byłą na tym tak zafiksowana, że chciała teraz o nim słuchać. – Bardziej myślałam o tym… co się stało. Chciałabym cię po prostu zrozumieć – co się zadziało w jego głowie, skąd taki wybuch… Przecież żadne z nich tego nie chciało. – I przedstawić moją wersję… Jeśli chcesz – bo przecież to też było ważne: poznać punkt widzenia drugiej strony. On nie chciał poznać jej?