Spojrzała na Astarotha z nutą współczucia, kiedy tak się wcisnął w fotel, jakby mógł go pochłonąć i zniknąć. Nie mówiła, że te eksperymenty będą miłe, albo bezbolesne – bo tego nie wiedziała. Wypływali na bardzo nieznane wody, ale sprawa była warta świeczki, prawda? Było tak wiele do zbadania, odkrycia, a wszystko po to, by żyło im się lepiej. I przy okazji otoczeniu również. Victoria miała sporo pomysłów, ale należało zacząć od podstaw. Nie wiedziała, czy to podziała, czy może nie da to żadnej różnicy, albo czy nie przyniesie skutku kompletnie odwrotnego, ale kto nie próbuje, ten nie wygrywa. Każdy wynik był tutaj wygranym, bo przynosił nowe informacje.
– Spokojnie, zrobię – odparła Saurielowi. Było tu sporo miejsca, skoro mieściłoby się tutaj kilka wielkich kociołków odpalonych na raz – teraz sprzątniętych i gdzieś schowanych. – Skończę i uprzątnę – dodała. – Liście do mnie, oczywiście – odpowiedziała i przeniosła swoją uwagę na Astarotha. – Gdybyśmy cię skuli, to nie mógłbyś zażyć tego eliksiru, nie wchodzi to więc w grę – tu zresztą mieli pełną zgodę z Saurielem, nawet jeśli Askowi się to nie podobało. Uniósł wyżej brew, kiedy Sauriel przedstawił wszystko młodszemu wampirowi, a ostatecznie określił się jako jej kot, ale nic na to nie powiedziała. Jeśli Astaroth zastanawiał się, jaka relacja jest pomiędzy Victorią i Saurielem, to miał teraz jakieś poszlaki w ramach odpowiedzi. – Wiemy, co robimy, żadne z nas nie będzie zaskoczone, jeśli stracisz kontrolę – chciała Astarotha trochę uspokoić, że to nie będzie jak z Laurentem, który był zmęczony po Windermere i… tak naprawdę to celowo sprowokował wampira. – Jest tylko jeden czynnik wywołujący to uczucie, tak? Wiem, że ten głód nigdy nie znika, ale czasami przybiera na sile tak bardzo, że przysłania wszystkie inne zmysły i zdrowy rozsądek – może i brzmiało to, jakby mówiła to, bo się tego naczytała, ale prawda jest taka, że miała to jedno wspomnienie w głowie. Bardzo żywe wspomnienie o głodzie tak wielkim, że prawie sama rzuciła się Laureatowi do szyi. – Mówię oczywiście o krwi. Myślałeś, że jak to zbadamy? Bez niej? – uśmiechnęła się uprzejmie. – Skoro to mamy jasne, to teraz skupcie się oboje. Przewiduję, że wszystko będzie w miarę kontrolowanych warunkach, ale gdyby coś poszło nie tak… – Lestrange oddaliła się od kociołka i zbliżyła do jednego z regałów, gdzie za szkłem znajdowało się sporo fiołek. – Tutaj znajdują się eliksiry wiggenowe, a tutaj uzupełniające krew. Na wszelki wypadek. Są podpisane – mówiła wyraźnie, jak nauczycielka, której nie należy przerywać. Nawet w którymś momencie splotła ze sobą dłonie za plecami. – Gdyby to nie wystarczyło, kominek znajduje się w salonie na piętrze, tam gdzie byliśmy z początku. Proszek fiuu jest obok. Połowa mojej rodziny to lekarze, a moja babcia jest dyrektorem Munga. Nie wiem czy mój ojciec ma dzisiaj zmianę albo dyżur, w razie czego nazywa się Alexander Lestrange. Dwa – mój główny lekarz to moja kuzynka, Annaleigh Dolohov, żona tego jasnowidza Vakela Dolohova, ma swój prywatny gabinet, oboje mieszkają i przyjmują na Horyzontalnej, tam gdzie są Prawa Czasu. Trzy – moja przyjaciółka jest koronerem oraz uzdrowicielem, nazywa się Cynthia Flint, Sauriel wie gdzie mieszka, bo tam był – Victoria krążyła powoli i spokojnie tam i z powrotem po swojej pracowni, na moment tylko się zatrzymała, żeby odprowadzić wzrokiem małą Lunę, którą Sauriel wystawił za drzwi. Pewnie za chwilę będą słyszeli dwu-kocie drapanie w drzwi i miauczenie, ale trudno.
Kobieta podeszła w końcu do kociołka, zamieszała w nim ostatni raz i różdżką wygasiła ogień pod nim.
Wiedza przyrodnicza (biorę wartość statystyki z kwartału letniego) – rzucam na powodzenie przygotowania eliksiru na osłabienie łaknienia wampirów
Sukces!
Potem sięgnęła po trzy puste fiolki i odlała do nich zawartość, zaś kociołek i resztę tego co zostało w nim, przesunęła za pomocą magii w róg pomieszczenia. To nie był duży kociołek i znajdował się na palenisku na podwyższeniu, więc cała konstrukcja podjechała sobie do kąta, zaś stół, przy którym zwykle przygotowywała składniki, zsunął się do ściany, by zrobić jak najwięcej miejsca. Wtedy podeszła do Astarotha i podała mu fiolki.
– Jedna fiolka to jedna dawka, ale jej ilość też muszę dostosować. Zaczniesz sobie od jednej, dobrze? Jeśli poczujesz, że działa, ale za słabo, to wtedy weźmiesz też drugą. Ale nie wyprzedzajmy faktów… – spojrzała to na jednego, to na drugiego. Czekała też aż Astaroth odłoży swoją różdżkę gdzieś na półkę, żeby nie była w zasięgu jego rąk, a sama też się odsunęła, nie chcąc być zbyt blisko. – Gotowi? – i dopiero gdy miała potwierdzenie z dwóch stron, sięgnęła po nóż. Miała ich tu sporo, wszystkie do przygotowywania składników do eliksirów, ale ten przygotowała sobie wcześniej. Przez moment wahała się, czy naciąć sobie palec, a może dłoń – i czy to byłoby dla wampira wystarczające? Powinna wcześniej zapytać o to Sauriela…
Ostatecznie zdecydowała się lekko naciąć swój nadgarstek – tam, gdzie kilka dni wcześniej jej skórę rozcięły zęby Sauriela. To była ta sama dłoń, która nosiła na sobie blizny – na przedramieniu, na wierzchu dłoni, srebrzące się nitki mówiące o tym, że już nie raz była ranna, ale nie rzucające się w oczy ot tak, zwłaszcza jeśli miała długi rękaw. Teraz był on podwinięty. Jej różdżka leżała obok, ale obecnie zdecydowanie nie w jej dłoni.