To nie był odpowiedni moment na dyskutowanie o treści listu, ani o tym, co zrobił Astaroth i Laurent, oboje bezmyślni i bez zachowania środków ostrożności. Ani na fochy Sauriela, chociaż widziała jego minę, jak dostał tę głupią odpowiedź.
Tak czy siak – Astaroth był bez broni i różdżki, z fiolkami eliksiru, który miał przetestować, niepewny i wciskający się w ten fotel, jakby wcale nie był wielkim chłopem, któremu Victoria dosięgała ledwie do barków, a Sauriel wcisnął się pomiędzy nich… i może to nawet dobrze. Bo choć Lestrange się odsunęła, nie zamierzała się ciąć tuż obok młodego wampira, jednak planowała by miał kawałek do przebycia gdyby nad sobą nie zapanował, to nadal musiał jednak jakoś wyminąć Sauriela.
Albo i nie, bo ten się odsunął.
Brunetka widziała wyraźnie zmianę, jaka nastąpiła w twarzy Astarotha. Z zagubionego, jakby chciał stąd zniknąć, w mgnieniu oka zmieniło się to w coś innego. Patrzył jak sroka, która wypatrzyła właśnie świecidełko. To nie była już niepewność i strach, to był głód.
Nie odkorkował fiolki, nie przystawił jej sobie do ust. Zamiast tego widziała, jak uważnie studiuje ją, Sauriela, jakby mierzył, liczył, myślał nad tym, co zrobić w następnej kolejności i wstał, a Czarny Kot nie zdołał go złapać, choć ewidentnie wyciągnął do niego ręce.
Victoria instynktownie odsunęła się jeszcze na krok, nim przypomniała sobie, że musi puścić nóż, który upadł na ziemię, robiąc trochę hałasu. Że powinna złapać za różdżkę. Jej oczy ciągle były utkwione w młodym wampirze i pewnie by nie zdążyła po nią sięgnąć gdyby nie to, że Astaroth zaatakował czarnowłosego.
Swoją ranną rękę przyciągnęła do siebie, trzymając ją tam, by dłoń była powyżej poziomu serca i cała krew z jej ciała tam nie spływała. Odetchnęła, póki co nie rzucając w nich żadnego zaklęcia – bała się, że mogłaby trafić w Sauriela. Dlatego spróbowała postawić pomiędzy sobą, a nimi, przezroczystą, twardą ścianę.
– Sauriel! Spróbuj mu wlać do gardła ten eliksir! – krzyknęła, mając teraz już pewność, że Astaroth tak absolutnie nad sobą nie panuje. Nie miał nawet siły wziąć tego eliksiru przed. Mogli więc mieć tylko nadzieję, ze sam eliksir zadziała oraz, że go uspokoi, kiedy był już tak mocno pobudzony.
Rzecz jasna nie zamierzała tego wszystkiego zostawiać na głowie Sauriela, tak samo jak nie chodziło tu o grę na czas, wampiry nie męczyły się tka jak ludzie. Ale gdyby udało się Saurielowi go obezwładnić, to może uda jej się pomóc...
Kształtowanie – na przezroczystą ścianę
Sukces!