Nie myślała o tak dalekiej przyszłości, w której będzie już podstarzałą, dystyngowaną, zdziwaczałą (z całą pewnością, już teraz była dość ekscentryczna) panią obwieszoną drogą biżuterią nadającą jej estymy. Nie wyobrażała sobie siebie za dwadzieścia lat, a co dopiero za osiemdziesiąt, czy za sto. Jej myśli nie biegły tak daleko, zatrzymane w tym niepewnym tu i teraz, a kto wie, w jaki sposób Limbo na nią wpłynie? Jeśli miała w sobie za dużo energii, jeśli to z niej korzystała, to może i starzenie się zatrzymało? Ale żyć wiecznie? Życie zawsze było za krótkie, czy przeżyło się lat dwadzieścia, sto czy pięćset. Zawsze okazywało się, że jednak czasu było za mało, że ciągle jest coś do zrobienia. Nie chciała umierać. A gdyby miała kogoś u swego boku, to z pewnością nie chciałaby tej osoby opuścić zbyt szybko. Chyba nie było sensu na tym etapie relacji w ogóle o tym rozmyślać, o tym co będzie za pięćdziesiąt lat. Ale każda chwila była cenna, zwłaszcza ta spędzona w towarzystwie kogoś, przy kim czuło się dobrze. Swobodnie. Przy kim czuło się więcej. Przy kim czuło się życie.
– Mogłeś spróbować zrywać to za pomocą translokacji, albo poćwiczyć transmutacje i zmienić właściwość kleju, albo wytworzyć lekkie ciśnienie powietrza od środka i je w ten sposób odrywać – zaczęła wymieniać rzeczy, które przyszły jej do głowy na poczekaniu, zawsze miała głowę pełną pomysłów. A potem spojrzała na Sauriela i uśmiechnęła się lekko. – Pomyśl, że to będzie w całości twoje, nawet przerobione przez ciebie – upierdliwość w tym wydaniu blakła.
Może i nie było to też do końca w jej stylu, to mimo wszystko była przyzwyczajona do starych wystrojów, wysokich sufitów, zdobień, płaskorzeźb i tak dalej. Rodowa rezydencja rodziny Lestrange była równie wiekowa i równie okazała – i robiła wrażenie, jak ten dom. I nawet “rudera” Sauriela miała swój klimat, a Victoria była ciekawa, jak to będzie wyglądać, kiedy skończy ten mały remont.
– Meble będziesz wszystkie kupować nowe? – zapytała, patrząc na pustkę, nie licząc kanapy i stolika.
– Podoba ci się? – spytała, niby to niewinnie. Widziała, że jest zainteresowany, to był już duży krok. – To jest bluszcz. Hedera helix z rodzaju variegata. Variegacja, znaczy chodzi o te przebarwienia na liściach – wyjaśniła i uśmiechnęła się czule do roślinki. Również tyknęła ją właśnie palcem, bardzo delikatnie, głaszcząc jej listek. “Koperek” ani trochę go nie przypominał rzecz jasna, ale jak Sauriel chciał, to mógł mu nadać nawet takie imię, Victoria nie była na tym polu wojującą nazistką poprawności. Rookwood mylił się bardzo, bo rzeczywiście chciała mu podarować tę roślinę nie ze względu na siebie, a na niego: symbol. Symbol tego, czego sam nie dostrzegał. Podniosła głowę, zadzierając ją odrobinę, by spojrzeć na twarz Sauriela. – Ta roślina potrzebuje tylko dwóch rzeczy, by żyć. Wody do picia i ciemności. Światło słońca ją zabija – odparła spokojnie. Bluszcz był jak wampir wśród roślin: musiał pić, co prawda wodę, a nie krew, i pozostać w cieniu. – Nawet w mroku może narodzić się coś pięknego – dodała i lekko przymruzyla oczy w uśmiechu, który dosięgał również ich. Tak naprawdę i ten bluszcz, i Sauriel, potrzebowały jeszcze jednej rzeczy, by się rozwijać, lecz nie powiedziała tego na głos: miłości.