29.01.2025, 00:07 ✶
- Nie chciałem cię obrażać... tylko właśnie sprowokować. - Odezwał się, bezwiednie poruszając palcami, gładząc skórę na piersi Rodolphusa, śledząc wzór jego mięśni i zahaczając drobne włoski. - Żebyś do mnie przyszedł i powstrzymał przed głupstwami. Zamiast tego sam zrobiłeś głupstwo. - Droczył się, rozumiejąc, że nie tylko on sam jest winny. Lestrange wiedział, po co przychodzi, wiedział, co go czeka, jeśli stanie naprzeciw rozjuszonego Mulcibera… nawet jeśli ten w spokoju po prostu zdobił świeczki, teraz bezpowrotnie zniszczone.
Nie zależało mu na zrobieniu z Rolpha wroga. Wręcz przeciwnie, chciał zrobić wszystko, co pozwoliłoby mu pozostać w gronie jego przyjaciół. Używał tego określenia dość frywolnie, ale wierzył, że z Rodolphusem łączy go coś więcej, coś specjalnego, coś, co nie było po prostu znajomością, czego dowodziły wspólne noce. Daleko było mu do zakochania, choć tylko dlatego, że nie znał tego uczucia tak dokładnie, jak być może powinien. Lubił przebywać w towarzystwie tego mężczyzny, lubił jego dotyk, jego zachłanne usta, i jego troskę. Był mu wiele winien, ale to nie poczucie obowiązku pchało Charlesa w jego ramiona.
Pięści nie rwały się już do walki, ale Charlie pozostał uważny.
- Wysłałem tą świeczkę tylko tobie. To nowy projekt. - Pochwalił się, lecz uczynnie robił to, czego chciał Rolph. Odwracał twarz, patrzył w górę, na boki, w dół, tak, by pozbyć się brokatu. Złote iskierki pokrywały coraz większą powierzchnię, już nie tylko ich ciała i ubrania, ale i łazienkę, i salon. - Forma jest w porządku? Przyrzekam, że jeśli zacznę dostawać większe zamówienia, po prostu będę lać wosk do słoików. - Zamarudził dziecinnie. - Z formami jest zbyt dużo zabawy. Prędzej oszaleję i zbankrutuję, niż uda mi się je rozreklamować. Wiesz, ile pieniędzy straciłem przez naszą bójkę? - Pytanie pozostało retorycznym, bo i Charles nie znał dokładnej sumy. Zgniecione róże mógł zawsze przetopić (i rozcieńczyć zaprawiony olejkiem wosk!), lecz inne przybory nie mogły być odzyskane z podłogi. - To, co zostało z tych świeczek, mogę wysłać komuś, kto... mmm... Na Odyna, Rolph, jeśli wysłałbym je Baldwinowi i zapaliłby je w towarzystwie kogoś innego, to byłaby dla niego pewna śmierć. Nawet moja siostra mogłaby go zatłuc.
To był jakiś pomysł na pozbycie się niewygodnego Malfoya, Charles jednak nie sądził, by tak niehonorowy czyn był godny Mulcibera. Jeśli miał załatwić Baldwina, zrobi to własnoręcznie! Informacje, którymi podzielił się Rolph, wniosły wiele, ale jednocześnie niewiele. Orfeusz, zapamiętał Charles. Włada słowami jak magią? Było to ciekawe, lecz o ile pamiętał, mocną stroną Malfoya był raczej pędzel.
- Nigdy nie słyszałem o jakimś Orfeuszu. - Rzucił butnie. - Nie zdąży nic powiedzieć, jeśli wybiję mu zęby. Może wtedy stanie się mniej atrakcyjny dla Scarlett? - Zauważył, nie dopytując o to, kto był informatorem Rolpha. Takie informacje były tak przydatne, jak niebezpieczne. Lepiej było nie wiedzieć. - Scarlett powinna mnie posłuchać. Zawsze byliśmy blisko i naprawdę nie rozumiem, dlaczego teraz woli słuchać jego. Może rzucił na nią urok? Może trzeba wyrwać mu język.
Pozwolił, by dłoń Rodolphusa poprowadziła jego głowę, gdy patrzył w lewo. Ufał mu całkowicie, nie mogąc mieć pojęcia o mrocznych planach zemsty na Richardzie. Nie wiedział, że jest tylko sposobem na skrzywdzenie ojca. Raz w życiu czuł się ważny, może nawet najważniejszy w danej chwili.
- Już mi lepiej, Rolph. Dziękuję. Jak twoje oko? Nie zaryzykuję magii, ale mogę pocałować, żeby nie bolało.
Nie zależało mu na zrobieniu z Rolpha wroga. Wręcz przeciwnie, chciał zrobić wszystko, co pozwoliłoby mu pozostać w gronie jego przyjaciół. Używał tego określenia dość frywolnie, ale wierzył, że z Rodolphusem łączy go coś więcej, coś specjalnego, coś, co nie było po prostu znajomością, czego dowodziły wspólne noce. Daleko było mu do zakochania, choć tylko dlatego, że nie znał tego uczucia tak dokładnie, jak być może powinien. Lubił przebywać w towarzystwie tego mężczyzny, lubił jego dotyk, jego zachłanne usta, i jego troskę. Był mu wiele winien, ale to nie poczucie obowiązku pchało Charlesa w jego ramiona.
Pięści nie rwały się już do walki, ale Charlie pozostał uważny.
- Wysłałem tą świeczkę tylko tobie. To nowy projekt. - Pochwalił się, lecz uczynnie robił to, czego chciał Rolph. Odwracał twarz, patrzył w górę, na boki, w dół, tak, by pozbyć się brokatu. Złote iskierki pokrywały coraz większą powierzchnię, już nie tylko ich ciała i ubrania, ale i łazienkę, i salon. - Forma jest w porządku? Przyrzekam, że jeśli zacznę dostawać większe zamówienia, po prostu będę lać wosk do słoików. - Zamarudził dziecinnie. - Z formami jest zbyt dużo zabawy. Prędzej oszaleję i zbankrutuję, niż uda mi się je rozreklamować. Wiesz, ile pieniędzy straciłem przez naszą bójkę? - Pytanie pozostało retorycznym, bo i Charles nie znał dokładnej sumy. Zgniecione róże mógł zawsze przetopić (i rozcieńczyć zaprawiony olejkiem wosk!), lecz inne przybory nie mogły być odzyskane z podłogi. - To, co zostało z tych świeczek, mogę wysłać komuś, kto... mmm... Na Odyna, Rolph, jeśli wysłałbym je Baldwinowi i zapaliłby je w towarzystwie kogoś innego, to byłaby dla niego pewna śmierć. Nawet moja siostra mogłaby go zatłuc.
To był jakiś pomysł na pozbycie się niewygodnego Malfoya, Charles jednak nie sądził, by tak niehonorowy czyn był godny Mulcibera. Jeśli miał załatwić Baldwina, zrobi to własnoręcznie! Informacje, którymi podzielił się Rolph, wniosły wiele, ale jednocześnie niewiele. Orfeusz, zapamiętał Charles. Włada słowami jak magią? Było to ciekawe, lecz o ile pamiętał, mocną stroną Malfoya był raczej pędzel.
- Nigdy nie słyszałem o jakimś Orfeuszu. - Rzucił butnie. - Nie zdąży nic powiedzieć, jeśli wybiję mu zęby. Może wtedy stanie się mniej atrakcyjny dla Scarlett? - Zauważył, nie dopytując o to, kto był informatorem Rolpha. Takie informacje były tak przydatne, jak niebezpieczne. Lepiej było nie wiedzieć. - Scarlett powinna mnie posłuchać. Zawsze byliśmy blisko i naprawdę nie rozumiem, dlaczego teraz woli słuchać jego. Może rzucił na nią urok? Może trzeba wyrwać mu język.
Pozwolił, by dłoń Rodolphusa poprowadziła jego głowę, gdy patrzył w lewo. Ufał mu całkowicie, nie mogąc mieć pojęcia o mrocznych planach zemsty na Richardzie. Nie wiedział, że jest tylko sposobem na skrzywdzenie ojca. Raz w życiu czuł się ważny, może nawet najważniejszy w danej chwili.
- Już mi lepiej, Rolph. Dziękuję. Jak twoje oko? Nie zaryzykuję magii, ale mogę pocałować, żeby nie bolało.