Wcześniej chyba rzeczywiście nawet nie brał żółtych akcentów pod uwagę. Mina, jaką zrobił, świadczyła o tym dobitnie, ale Victoria uważała, że zamknięcie się na jednolity kolor ścian może być pewnym błędem. Doprowadzały do monotonii, ratowałoby to tylko, jeśli faktycznie by na nich coś powiesić, coś co odwracałoby uwagę. Oczywiście z Victorii był żaden architekt wnętrz… ale była kobietą i to już dawało jej pewną przewagę – lepiej się znała na kolorach. A prawda była taka, że wystrój domu podobny był w jej głowie do wybierania kompozycji ubraniowych: to też była sztuka, tak dobrać materiały, kolory i dodatki, by nie zacząć wyglądać wręcz pretensjonalnie.
Patrzyła na niego w bezruchu, czekając na rozwinięcie myśli, bo co to w ogóle znaczyło, że widzi to “normalnie”?
– Hahahahaha – wybuchnęła śmiechem i aż musiała sobie zakryć usta dłonią. Nie powinna się z tego śmiać, a jednak stało się, nie mogła tego powstrzymać. – Nie rób tego na czarno, to może się wydawać z początku dobry pomysł, ale ostatecznie będzie przytłaczać – wyjaśniła i uśmiechnęła się, nadal odrobinę jeszcze chichocząc.
Widziała pokaz magii bezróżdżkowej w wykonaniu Sauriela już wystarczającą ilość razy, by się nie dziwić, a jednak każdorazowo, gdy wykonywał dłońmi jakiś gest, albo pstrykał palcami i działa się magia, to nie mogła oderwać oczu. I nie inaczej było teraz, gdy ściana przed nimi zmieniła kolor, dodany został żółty wzorek… chwilę się przyglądała, nim “obraz” zmienił się w grafit i roślinny wzorek – niby były tu kolory, a jednak przytłumione, ciemne… coś działo się na tej ścianie, nie był to nudny, jeden kolor, a ciekawy wzór, który też się nie utrzymał, bo zaraz grafit zmienił się w granat, pojawiły się bladożółte punkty – napisy, nuty…
I Sauriel mówił o sobie, że nie jest kreatywny? Zobaczyła tu przecież trzy różne próby podejścia do tematu i to tylko chwila po rozmowie o kolorach. Normalnie ludzie potrzebowaliby się nad tym zastanawiać… długo. Zobaczyć może jakieś inspiracje w jakiejś galerii, a on to zrobił… ot tak, o, potrzeba było tylko pstryknięcia palcami. Najwyraźniej jedyne czego potrzebował, to wskazanie mu właściwego kierunku, a potem… popchnięcia, żeby wykonał pierwszy krok.
– Nooo, widzisz! – pochwaliła go, wpatrując się w ten ostatni pomysł. – Pasuje do siebie i reprezentuje ciebie – zbliżyła się do Sauriela, nadal skierowana w stronę ściany i wyciągnęła rękę, by objąć go na chwilę w pasie, dla nabrania otuchy.
– Nie – chociaż na końcu języka miała już retoryczne pytanie, czy on robi kupę, gdy żywi się krwią. Powstrzymała się jednak, co można było usłyszeć przez jej nagłe sapnięcie. – Jedna była przyssana do drugiej i wyciągała z niej energię. Wyciągnęła ją ze wszystkiego, z ziemi też, była całkowicie jałowa po krótkim czasie, w jakim ta mandragora w niej siedziała i urosła do naprawde… ogromnych rozmiarów – wyjaśniła spokojnie, zastanawiając się, ile z tego w ogóle Sauriel zrozumie. – Rośliny nie jedzą, nie mają otworów gębowych jak zwierzęta czy ludzie. Ich pożywieniem jest woda i powietrze, zamieniane przez słońce w cukier i tlen. Oraz składniki mineralne w ziemi. Oczywiście w dużym uproszczeniu, bo są rośliny, które bardzo lubią słońce, są takie, że potrzebują tylko rozproszonego światła i są takie, które wolą cień albo w ogóle ciemność, jak ten bluszcz – Sauriel junior, prawie jakby był kolejnym, po Linie, dzieckiem Sauriela. – Tarantula to pająk. Mandragora to ta roślina, do której na zielarstwie trzeba było zakładać nauszniki bo można zemdleć od jej krzyku gdy jest sadzonką. Dorosła mandragora może zabić swoim wrzaskiem – gadała dalej, czasami nie mogła się powstrzymać, gdy już dostała odpowiedni bodziec w postaci zainteresowania tematem. – Ano, nie wiemy nawet do końca skąd się wzięła… Ministerstwo znalazło sadzonkę w jakimś magazynie, czy jakoś tak – z różnych powodów nie miała czasu zająć się tym tematem, co jednak nie znaczyło, że nie była ciekawa. Bo była. Może we wrześniu uda się do biblioteki i poszuka na ten temat czegoś więcej… o pustynnej mandragorze, zwykłej mandragorze i może nawet… może znajdzie się coś o eksperymentach na roślinach? Botanika nekromantyczna – jak dziwnie to brzmiało. – Ja swoich nie, nazywam je ich imionami angielskimi albo łacińskimi, zależy która mi się bardziej podoba, albo gatunkowymi, rodzajowymi… noo ale nie nadaje im takich odrębnych własnych imion jak kotom – żadna nie była Victorią junior, to z pewnością. – Ale to nie jest takie znowu nadzwyczajne. Niektórzy botanicy nazywają swoje okazy – często też robiły to dzieci. – Czemu pytasz?