Powiedziałaby, że nie ma tu nic z optymizmu – czysty realizm. Czy ktokolwiek kiedykolwiek chodził za nim do domu? Czy nachodzono go, próbowało wywlec siłą z domu? Mocną stroną Sauriela były niestandardowe godziny pracy, a teraz potrafił się również teleportować – idealne by zmylić ludzi co do tego, gdzie właściwie mieszka. Równie dobrze, o ile w ogóle ktokolwiek go szukał, to mogli nadal kręcić się wokół rezydencji Rookwoodów w Little Hangleton. Victoria rzecz jasna nie wiedziała nic na temat tego, jak Sauriel jest paranoicznie wręcz przewrażliwiony. Ale tak – myślała, czy może raczej, miała nadzieję, że czuł się tutaj bezpiecznie. Tak jak miała nadzieję, że czuł się bezpiecznie w jej własnym domu na Pokątnej – bo gdzie być bezpieczniejszym niż pod nosem znanej pani auror?
– Jakie osiągnięcia? No nie wszystkie otaczające nas rzeczy krzyczą, że są magiczne. Nie muszę korzystać z mugolskich osiągnięć, żeby wiedzieć, jak zająć się chociażby takim kotem. Jak magizoolog rozumie procesy związane z magicznymi zwierzętami, to rozumie tym bardziej te, gdzie tej magii nie ma. To samo jest z magibotaniką. Uzdrowiciele też poradzą sobie z chorym mugolem… chociaż tutaj sprawa jest nieco trudniejsza, bo nasze eliksiry mogą im faktycznie zaszkodzić – to wiedziała, bo się tymi eliksirami zajmowała. – Ale rośliny nie są tak skomplikowane. I tak, my czarodzieje też badamy chociażby glebę, w której rosną rośliny, to nie jest zarezerwowane tylko dla mugoli, wiesz? – oto jak z krótkiej odpowiedzi zrobić cały wywód. Ktoś, kto uważał Victorię za osobę cichą, nie znał jej ani odrobiny. – W moim domu nie ma magicznych kwiatów ani roślin, hodowanie takich jest znacznie trudniejsze. Te wszystkie rośliny są całkowicie niemagiczne. I twój bluszcz też jest zupełnie zwyczajny – a swoich informacji w żadnym stopniu nie czerpała od mugoli. Korzystała z wiedzy magibotaników, którzy wcale nie musieli niczego ściągać od mugoli. To śmieszne uważać, że w różnych miejscach na świecie nie mogli dojść do podobnych wniosków. Nie potrzeba było też znać skomplikowanych wzorów chemicznych by zrozumieć, że gdy słońce padało na rośliny i one oddychały, to i ludziom oddychało się lepiej, łatwiej, przyjemniej. – My też mamy swoich naukowców, wiesz? – z różnych dziedzin, nie tylko tych od kwiatków.
Już otwierała buzię, by mu odpowiedzieć, ale coś ją zatrzymało. Zamrugała kilka razy i zmarszczyła brwi w konsternacji.
– Album wstydu? – a co to za nowy koncept, o co tu chodziło? I nie uważała, by tamto zdjęcie było chujowe – było… Miało swój klimat. – Jaki znowu album wstydu. Wstydzisz się tego zd- – urwała nagle w półsłowa, gdy usłyszała cichy trzask po tych dziwacznych wygibasach Sauriela, których nie wiedziała nawet jak skomentować, bo nie było w tym nic zalotnego! Zresztą jej zmarszczone brwi musiały mówić sporo, a potem nagle otworzyły jej się usta na wzór zdziwionego pikaczu. – Nowe pięć lat temu? – nie wiedziała, czy zapłakać czy się zaśmiać i nawet mimowolnie się trochę wychyliła, chociaż wcale nie chodziło jej o to, żeby oglądać jego majtki. – Pstryknij i… i napraw? – zaproponowała nieśmiało, bo ona by pewnie właśnie tak zrobiła, żeby chociaż tymczasowo naprawić materiał. Ale ona nie miała „nowych spodni kupionych pięć la temu”. Miała bardzo dużo różnych ubrań i to niebyle jakich. – I tak, chcę zdjęcie, ale normalne – a nie w jakichś dziwnych pozycjach. Oczywiście, że chciała!
– Wiem. A te, których się stąd pozbyłeś? Może te by pasowały? Jeśli nie… Mogę dać ci kontakt do osoby, która wykonywała moje meble na zamówienie. Do tego nieba będą ci pasować takie… wiesz, rzeźbione. Może z jakimś delikatnym motywem astronomicznym? Albo muzycznym? Może w ramy chciałbyś mieć wplecione te… zapisy nutowe, albo jakieś słowa? – to była burza mózgu, i Sauriel mógł właśnie doświadczyć sposobu, w jaki wpadała na te swoje pomysły: był to przekaz myślowy ciągły.