Nie wiedziała, że jest niezręcznie, albo, że za dużo gada. Że gadała źle… To było całe jej życie – rodzina skutecznie wpajała jej czarodziejską supremację, zmiana postrzegania nie mogła mieć miejsca w jeden dzień, nawet nie w tydzień – a i tak przekonała się do przeczytania mugolskiej trylogii fantastycznej. Nadal jednak nie miała informacji zwrotnej, że powinna się zamknąć – a pomogłoby, prawda? Jemu, żeby była cicho i nie ciągnęła tego problematycznego dla niego tematu, i jej, żeby w ogóle wiedzieć, że jest jakiś problem. Tak, bywała trudna, tak byłą uparta, ale to nie znaczyło, że nie dało się jej do niczego przekonać, czy przegadać. Takie rzeczy wymagały czasu, rozmów, zmiany myślenia – a ona nie brała się przecież znikąd, biorąc pod uwagę jak zatwardziałe miała w tym poglądy, nie tylko wyniesione z domu, ale też z pracy z mugolami. Rozmawiali o tym – o tej pracy, a przynajmniej o pewnym jej aspekcie. Mimo wszystko Victoria nie była też całkiem ślepa i tylko krowa nie zmieniała poglądów, sama nie była jeszcze tak stara, by nie było to możliwe, ale to… wymagało pracy. I zaadresowania problemu, co tutaj nie nastąpiło, i Victoria błogo nieświadoma dziwiła się teraz na jakiś album wstydu.
I tak jak on patrzył na nią z pobłażliwością (bo tak, zostało to zauważone, ale chociaż nie skomentowane, to odnotowane i zastanawiała się w ciszy swojej głowy, co takiego powiedziała, by zasłużyć sobie na to spojrzenie, tym bardziej, że Sauriel guzik się znał na temacie, o którym mu właśnie mówiła), tak ona z patrzyła na niego z podejrzliwym niedowierzaniem, z lekko zmrużonymi oczyma i uniesioną jedną brwią.
– Na Matkę, to co to za zdjęcia, że mają się wstydzić? – właściwszym pytaniem było inne, które przyszło jej do głowy już po tym, gdy to powiedziała: – Ja też tam jestem? – robił jej przecież zdjęcia, chociażby pierwsze jakie wyszło w ogóle z tego aparatu, albo na tym… wyjściu w miejsce schadzek (którego żadne z nich przecież nie nazwie randką). No i była też masa zdjęć Luny, Kwiatuszka i innych kotów (z wyłączeniem, oczywiście, Divy, do której Sauriel podchodził jakoś tak… podejrzliwie i to ze wzajemnością), one też tam trafiały? Trzecie pytanie, jakie jej się nasunęło, dotyczyło właśnie rozpinanych spodni i Victoria nawet nie próbowała udawać, że się nie patrzy, kiedy Rookwood bez żadnego skrępowania zaczął się przed nią rozbierać. Ale nie zadała go. Mogło się za to wymalować na jej twarzy.
Ale mógł tego nie widzieć, bo właśnie bezczelnie obczajała jego wypięty tyłek, gdy szukał nowej pary spodni w torbie.
– Potrzebujesz rozpiskę dnia? Wypisane wszystkie rzeczy, jakie masz do zrobienia i kolorowankę gratis? Żeby nie zapomnieć wyrzucić podartych spodni? – zapytała zaczepnie, ale Victoria była niezwykle zorganizowaną i poukładaną osobą (jak na to jaki miała grafik w pracy), i poproszona bez mrugnięcia okiem ułożyłaby dzień też Saurielowi… i innym. Niektórym to by się przydało, takiemu Aidanowi na przykład, Stanleyowi… Był w tym pewien dostrzegalny wzorzec.
To był jeden moment – rzucenia jednych spodni na kanapę, kiedy Victoria porwała aparat wciąż stojący na stoliku, żeby zrobić Saurielowi całkowicie przypadkowe i niewykadrowane zdjęcie z tak zwanej przyczajki. W gaciach nie w panterkę (ależ szkoda), ale w jakichś innych i w czarnych spodniach naciągniętych do połowy.
– Zaszczytne miejsce w albumie wstydu nie może cię ominąć – uśmiechnęła się spokojnie, ale widać w tym było jakąś satysfakcję i lekką złośliwość, której zazwyczaj tak łatwo nie pokazywała za kamienną twarzą swoich gównianych żartów. To zdjęcie zdecydowanie normalne nie było, ale i tak kiwnęła głową, na zgodę, że się któregoś dnia wybiorą. Bardzo by chciała.
Słuchała co mówił, z lekko przekrzywioną głową uśmiechając się do swoich myśli. Wyglądało na to, że wystarczyło Saurielowi podsunąć swoje pomysły, żeby wiedział czego nie chce i tym samym, co by mu pasowało. – Więc… w czym był ten problem z meblami? – tak, że ich nie ma, ale Sauriel nie wiedział jakie, za to teraz… chyba było już jasne. Uśmiechnęła się do niego ciepło, zachęcająco.