[01.09.72] Let's take what's yours then take some more

Scylla przyjęła jego gest z nieodgadnionym wyrazem twarzy, jakby ważyła jego intencje na niewidzialnej szali. Nie ruszyła się od razu, zamiast tego przez krótką chwilę wpatrywała się w jego dłoń, jakby była ona pułapką, którą należało najpierw przeanalizować. Jej spojrzenie pozostało zimne, nieprzeniknione, niemal leniwe, jakby obojętne na jego gest. W rzeczywistości analizowała go dokładnie, rejestrując subtelne napięcie w jego rysach, sposób, w jaki zaciskał szczękę, jak jego palce obejmowały jej skórę bez nadmiernej siły, ale z wyraźną kontrolą.

Nie cofnęła ręki, pozwoliła mu obejrzeć kartę, bo nie miała nic do ukrycia. Nie cofnęła też ręki, bo na moment sparaliżował ją strach wywołany nagłością gestu. Obserwowała jego grę. Miał w sobie wyćwiczoną manierę, której celem było sprawienie wrażenia, że to on kontroluje sytuację, że to on rozdaje karty. To było dziwnie znajome, dla Scylli niemal swojskie, domowe. Kiedy w końcu ją puścił, ledwo dostrzegalnie poruszyła kącikiem ust, jakby rozbawiona jego uwagą o Wielkich Arkanach. W końcu jednak uniosła podbródek, podjęła jego zaproszenie i pewnym ruchem wsunęła dłoń pod jego ramię.

- Diabeł tkwi w szczegółach - rzuciła cicho, unosząc lekko brew. Jej głos brzmiał jak cichy syk wśród nocnego powietrza, pełen sceptycyzmu, ale i zainteresowania. Przemknęło jej przez myśl, że na wielkość trzeba zasłużyć, ale słowa nie opuściły jej ust, jedynie chwila przebłysku w oczach mogła zdradzić politowanie. Jeśli musi wszystkim przypominać, że jest królem, może wcale nie zasługuje na koronę. 

W miarę jak zagłębiali się w niemagiczną część miasta, jej spojrzenie prześlizgiwało się po otoczeniu z rosnącą uwagą. Wysokie budynki z czerwonej cegły zdawały się patrzeć na nich pustymi oknami, niemal jak relikty minionej epoki, której echo wciąż odbijało się w ciasnych uliczkach. Światło ulicznych latarni rzucało długie cienie, nadając temu miejscu posępnego uroku.
- Kodeks tajności... - powtórzyła powoli, niemal jakby testowała to określenie na języku. - Zawsze sądziłam, że wziął się ze zwyczajnej przezorności. Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal. - Wzruszyła ramionami.

Podążyła za jego spojrzeniem, jakby nieświadomie pozwalając mu prowadzić, lecz w istocie tylko oceniała, czy warto poświęcać swój czas na to, co miał jej do pokazania.
- Brutalizm to dobre określenie. Dobrze oddaje ich prymitywne instynkty... w każdej dziedzinie życia. - W jej głosie pobrzmiewała pogarda, ale była ona subtelna, niemal uśpiona, jak drapieżnik czający się w wysokiej trawie. W jej oczach ta dzielnica była niczym rezerwat dla ślepych, bezsilnych istot, których jedyną zaletą była liczebność. Wdech, wydech. Powietrze tutaj pachniało inaczej niż w magicznym świecie - było cięższe, przepełnione dymem, potem i zmęczeniem.

- Powiedz mi tylko - mruknęła, zatrzymując się na moment, by spojrzeć na rząd mieszkań. - Chyba nie przyprowadziłeś mnie tu tylko po to, aby prowadzić dyskurs o architekturze? - Jej spojrzenie znów spoczęło na nim, badawcze, ostre jak sztylet. Bywała naiwna, ale wciąż przed oczyma miała dziesiątkę buław, która mówiła jej to, czego Louvain nie był skory. Wiedziała, że chciał ją do czegoś przekonać. - Wybacz, jeśli omija mnie jakaś aluzja, ale wydaje mi się, że cel masz zgoła inny... - zagaiła, podświadomie uciekając spojrzeniem gdzieś indziej, za czymś innym. Zupełnie jakby nie mogła zignorować czyjejś obecności.