Rozpoznała to spojrzenie: mówiło jej wszem i wobec, że o tym nie pomyślał, ale teraz było już za późno, bo zabrał się za szukanie, a użycie zaklęcia byłoby jak przyznanie się do porażki. Cholerny uparciuch! I kto to mówi, prawda? Więc gdy tak na nią spojrzał bez słowa, to tylko się uśmiechnęła, korzystając z okazji, że ma ociupinkę jego atencji.
Ale widać było, że się zirytował, pokazywały to jego ruchy, a w następstwie również ton głosu, gdy temat zszedł na album.
– Nie wiem czy łatwe czy trudne. Pytam o powody, bo jestem ciekawa, czemu z jednego tematycznego zrobiłeś dwa różne – była autentycznie ciekawa, to nie było pytanie z grzeczności, bo choć było to spotkanie jak najbardziej towarzyskie, to w żadnej mierze oficjalne, a pomiędzy tą dwójką ton rozmowy już od dawna był zupełnie inny. Nie byli sobie obcy, albo po prostu jakoś tam znajomi. W zasadzie to akurat o to nie pytała dlatego, żeby mu udowodnić, że to proste podzielić go na dwa, nawet nie sądziła że może to tak odczytać, a w konsekwencji, czuć było jego irytację, chociaż Victoria nie wiedziała, co znowu zrobiła źle.
Za to odpowiedziała mu spojrzeniem na spojrzenie, w to była akurat dobra – w milczenie i patrzenie, a teraz leciuteńko przekrzywiła głowę, okazując zainteresowanie. Bo czemu się tak w nią wpatrywał? Nie przeszkadzało jej to rzecz jasna, nie peszył jej, ale przywykła do tego, że nie robił tego wcale… albo robił, tylko nie zdawała sobie z tego sprawy? Tym bardziej gdy robił to i sam się odprężał, nie było w tym tego normalnego dla niego napięcia.
Nie śmiała tego spokoju zmącić głupim pytaniem czy ma coś na twarzy – przecież wiedziała, że nie ma. Zbyt rzadko widziała go takiego… łagodnego. Najbardziej pamiętała to po tym, jak spędził noc w areszcie i następnego wieczoru przyszła mu oddać kurtkę. Nie mówił tego na głos, ale ojciec go sprał za przynoszenie wstydu tak mocno, że wtedy chyba… wtedy chyba był taki, jaki byłby, gdyby nie wciągnęli go do Śmierciożerców i nie zmusili do zabijania, gdyby nie zmienili go w wampira. Miała ten obraz w głowie tak wyraźny, dlatego była przekonana, że Sauriel nie jest jeszcze stracony dla świata, a jego dusza miała jeszcze szansę.
– Nie ma nic wieśniackiego w trzymaniu w domu w ramkach zdjęć bliskich osób – odparła bez cienia urazu, odwróciwszy pierwszą stronę albumu. – W tych najgorszych chwilach potrafią być prawdziwą kotwicą, która trzyma o zdrowych zmysłach – to ta świadomość, że nie jest się samemu. Że można spojrzeć w zdjęcie kochanych ludzi, którzy się do ciebie uśmiechną nawet, jeśli nie ma ich obok. Czasami nie mogli być. W domu Victoria bardzo obnażała swoją prywatność, bo mało kogo w ogóle do siebie zapraszała a właśnie tam chciała się czuć swobodnie by być… sobą. Bez tych wszystkich masek, bez chłodu.
I tak, była problemem na wielu płaszczyznach, tak się przynajmniej czuła. Martwiła swoich bliskich, wcale nie była pewna, czy jej życie się nie kończy, nawet jeśli ta Egipcjanka z czymś tam w swojej teorii trafiła, to sama jej powiedziała, że nie wie, bo są pierwszym takim przypadkiem w historii. Co jeśli obie teorie nekromantów były prawdziwe w pewnej części, a w pewnej błędne? Co jeśli za kilka miesięcy miała umrzeć? Była też problemem, bo miała do Sauriela uczucia, których ten nie chciał… albo chciał, nie wiedziała, bo czego na pewno nie chciał, to o tym rozmawiać. Sama już nie wiedziała, o co tu chodzi – bo pozwalał się przytulać, brał ją za dłoń, nie odtrącał jej, ale nic tutaj nie było… nic tutaj nie było oczywiste i pewne, a ona nie chciała nadinterpretować, bo może był dla niej po prostu miły i tak dalej.
Uśmiechnęła się za to, kiedy zwrócił się do niej per “mój problemie” i posłusznie zerknęłam w końcu ma pierwsze zdjęcia. Nie bardzo się spodziewała tego co zobaczy, raczej nie nazwałaby tego albumem wstydu, a albumem wyjątkowo źle dobranych chwil na zdjęcie. Zwłaszcza uniosła brwi na widok zdjęcia Stanleya, bo te, które ona dostała tamtego pamiętnego razu, były przycięte.
– Serio to trzymasz? – parsknęła i pokręciła głową, chcąc wymazać sobie widok gołego Stanleya z pamięci, skupiła się więc na kotach. Jej kotach, ale nie tylko. Było tu trochę tych kotów w najdziwniejszych pozycjach, kręcące się w nieskończoność, podskakujące i spadające, ewidentnie wydające z siebie dźwięki, których ruchome zdjęcia nie mogły jednak odtworzyć. – Powinieneś je opatrzyć jakimś celnym komentarzem i wysłać do tej twojej gazetki, którą czytasz – to chyba była Czarownica, aż dziw że mu się podobały tematy, które tam poruszali. Takie typowo babskie.
Słuchała tych jego opowiastek i zresztą podpytywał, co to za ludzie i kim są, próbując jakoś sobie to wszystko dopasować; czy były to totalnie losowe osoby, czy może jacyś jego znajomi bliżsi, z którymi utrzymywał kontakt nawet teraz, czy może raczej dalsi, ale spotkani niedawno z jakiegoś powodu. Chciała go poznać bardziej, chciała go znać lepiej, czy to było takie dziwne?
– Jedyne wstydliwe zdjęcie tutaj to to od Stanleya – zawyrokowała na dam koniec.