Kompletny idiota byłby niemal perfekcyjnie przewidziany, gdyby nie to, że tendencja była trochę niepewna. Niepewne zaś było to, że Flynn w ogóle wstanie wcześnie (bo, no właśnie - zwykle tego nie robił), że się pofatyguje, że przyjdzie i że nie ucieknie. Bo zakładał nawet taki scenariusz, że wyjdzie im przed nosem tylko po to, żeby pokazać, że nikt mu życia układał nie będzie, a potem zniknie. I Laurentowi pozostanie tylko zgrzyt zębów i... akceptacja. Bo co miałby innego zrobić? Ponoć nie jest najgorszy ten moment, w którym trwają kłótnie. Najgorszy jest ten moment, w którym ludzie nie mają sobie już nawet nic do powiedzenia.
Dzięki więc bogom, że Laurent potrafił być całkowicie wygadany.
- Wyjątkowo dobrze... jak na to, że New Forest znowu przeżywa swoją katastrofę. - Pożar. Tymczasem przyszłość miała przynieść jakieś koszmary kotwiczące się w ogniu, gdy jesień opuści kolorowe liście z drzew. Być może z Florence poruszał już ten temat, a może nie? Chwilowo jednak temat był odsunięty. Bardzo mu zależało na tym, żeby ten Kompletny Idiota jednak miał szansę na poprawienie swojego już i tak skróconego życia. Na pewno skróconego. Bo palił, bo żył tak, jak żył, bo jego organizm był eksploatowany. - Nie, nie, błagam... proszę, Basiliusie... - Udręczenie było wręcz odmalowane na twarzy Laurenta, kiedy zostało wspomniane, że "znalazł chyba rozwiązanie". Piękny cynizm - i doceniłby sztukę kuzyna, który zawsze potrafił się popisać pod tym kątem jako sztuką konwersacji, ale w tym wypadku reakcja była zgoła inna. Złożył dłonie przed sobą i opuścił głowę w dół z bezradności. I w tej bardzo prawdziwej modlitwie do Basiliusa, żeby ten nie narażał ich na głupie pyskówki Flynna, który już i tak wszem i wobec pokazywał, że jemu się to wszystko nie podoba i w ogóle to... nawet ciągle nie wiedział, czy naprawdę wróci do tego stołu. Czy może faktycznie wyjdzie - może frontalnymi drzwiami. A może celowo przejdzie się przed ich nosem tarasowymi. Albo w ogóle zacznie ich ignorować. Co za porażka... - Uuch, znamy..? Ach, tak... trochę czasu. Poznaliśmy się dawno temu, ale trafiliśmy na siebie z powrotem w cyrku Bellów. Pewnie kojarzysz zresztą tego pana... The Edge. Występował na Lammas. - O, dobry temat! Dobry... dopóki się nie chciało dowiedzieć, że poznali się z paskudnej strony, potem Laurent zgodził się dla spokoju Flynna na złożenie mu przysięgi... a gdyby zapytać Flynna to ten pewnie by powiedział, że go do tego zmusił. Cóż. Relacja, za którą pewnie wszyscy byli go gotowi potępić. I nic go to nie obchodziło - ten człowiek był jego lekiem. I był też wspaniałym powodem wielu stresów i zmartwień. Ale miło było o tym zapominać.
Lecz Flynn wrócił do tego stołu. Zachowując się tak, że nawet Duma patrzył na niego z przechylonym łbem, dobrze wyczuwając tą napiętą atmosferę. Laurent spojrzał trochę bezradnie na Basiliusa i bezgłośnie powiedział nie wiem, kiedy
zobaczył to pytające spojrzenie. Bo nie wiedział. Za to wiedział, że już z tym pytaniem zapowiadała się tragedia i lekarz tutaj niczego nie zmieni. A jak coś źle pójdzie to jeszcze Basilius będzie musiał samemu sobie nastawiać nos. Chociaż miał prawdziwą nadzieję, gdy ta myśl strzeliła mu do łba, że do tego nie dojdzie. Schował twarz w dłoni, modląc się do Matki Wody o siłę.