Nie był równie temperamentny co Geraldine, aczkolwiek w dalszym stopniu można było zaliczyć go do grona tych bardziej porywczych. Zdarzało mu się wyjść z siebie i stanąć obok. Zdarzało mu się nawet zrobić to w całkiem widowiskowy sposób. W zasadzie była to cecha, którą można było przypisać większości Yaxleyów. Niektórzy twierdzili, iż powiązane było to w jakimś stopniu z tym, iż w swoich żyłach posiadali domieszkę krwi olbrzymów. Pokrewieństwa nie dało się ukryć. Przeoczyć również.
Rzeczywiście, nie do końca potrafił zrozumieć podejście Geraldine. Siostra narażała się. W jego opinii głupio, lekkomyślnie. Mogła sprowadzić na siebie nieszczęście. W dodatku robiła to z powodu pierwszego lepszego czarodzieja półkrwi. Całe szczęście nie miał pojęcia o niektórych innych relacjach. Na pewno nie pozostałby na nie obojętnym.
Teraz jednak ten temat nie występował.
- Nie wiem. - przyznał.
W głowie nadal dźwięczały mu jej ostatnie słowa. Do tej pory starał się unikać przywoływania w myślach takiego scenariusza. Wiedział jednak, że taka możliwość istniała. Poplecznicy Czarnego Pana posuwali się nawet dalej niż do mordowania członków własnej rodziny. Wykonywania na nich egzekucji, jeśli okoliczności do tego zmuszały. Ostatecznie przecież... czy istniał lepszy sposób na udowodnienie swojego oddania sprawie, niż pozbycie się kogoś bliskiego? Ważnego?
- Sprawa wygląda tak, że oni mają na was oko i to może się dla Ciebie źle skończyć. Jeśli zostanie wydane polecenie, Ger... - tutaj spojrzał jej w oczy, na chwilę urywając wypowiedź. - ...nie wiem czy byłby w stanie Ci pomóc. Czy ktokolwiek byłby w stanie to zrobić. Ja... - szukał odpowiednich słów. Nie chciał dorzucać do ognia. Emocje nadal szalały. Zapewne niewiele było trzeba, żeby jedno z nich wybuchło. Albo może nawet odpalili się obydwoje. Tak jak to niejednokrotnie miało miejsce w czasach, kiedy byli jeszcze dzieciakami. Ona przyłożyła mu w nos, on ciągnął ją za te długie, jasne włosy. - podziwiam Twoją odwagę, naprawdę. Tylko wiem też, że czarodzieje silniejsi od Ciebie, sprytniejsi, nie dali rady sobie z tym poradzić. - ostrzegł. I naprawdę widział to w ten sposób. Sam nie wiedziałby w jaki sposób się obronić, a przecież tkwił w tym wszystkim całkiem głęboko. Od dłuższego czasu balansował na granicy, sporo ryzykował. Posunąć się dalej... tego naprawdę się obawiał. Wiedział, co spotykało zdrajców. I nie, nie zamierzał podzielić ich losu.
A czy żałował? W zasadzie to cholernie, choć daleki był od tego, aby powiedzieć o tym komukolwiek. Nie widział dla siebie drogi wyjścia. Nie widział możliwości zawrócenia ze ścieżki, na którą zaprowadzili go inni. Sam im na to pozwolił i sam musiał teraz wypić piwo, którego sobie nawarzył.