Sauriel miał dzisiaj w sobie zadziwiająco dużo łagodności. Pomijając oczywiście kłótnię w salonie, z której na szczęście szybko ochłonął, i nerwy, które złapały go tutaj, że aż musiał to rozchodzić, to miał w sobie tę łagodność. Tak jak on nie potrafił powiedzieć, czy jej uśmiech zawsze był taki zaraźliwy, tak ona nie umiała stwierdzić, czy to, że tak szybko mu przechodziło, to wina (zasługa?) jego chimeryczności, czy może powód był inny. Czy zawsze miał w sobie tak dużo łagodności? Rozum chciał powiedzieć, że nie, ale serce było tutaj głośniejsze: tak, zawsze, skrzętnie ukryta, ale była z nim zawsze, mocno uwidoczniona tylko wtedy, gdy leżał z głową na jej kolanach na tej samej kanapie, na której ona właśnie siedziała. Ale było to w nim zawsze – gdy przyszedł przeprosić ją z kwiatami, albo wtedy, gdy odwiedzał ją po sennym ataku, nawet podczas ich nieszczęsnego spaceru, a nade wszystko – gdy zjawił się po wydarzeniach na Windermere i dotrzymywał jej towarzystwa.
– Z moim partnerem – odparła, uniósłszy na niego spojrzenie o smutnym uśmiechu. – Z biura aurorów – dodała, gdy dotarło do niej, jak to mogło zabrzmieć. Nie chodziło jej o partnera romantycznego, nie miała nikogo takiego, nie, gdy to miejsce w sercu zajmował mężczyzna, którego właśnie miała przed oczami. – Pogrzeb jest rano – wypuściła głośniej powietrze, jakoś nieświadoma, że mu o tym nie powiedziała i że to nie było oczywiste, że chodziło o takie ostatnie pożegnanie, a nie wyjazd. Niestety.
Nie trzeba było jej długo namawiać, wstała, sięgnęła raz jeszcze po szklankę, upiła dwa łyki ginu i narzuciwszy sobie pasek torebki na ramię, wyszła z pokoju Sauriela, rzucając na niego ostatnie spojrzenie. Poczekała na niego oczywiście, aż pogasi i żeby razem zeszli na parter, a stamtąd udali się do wyjścia.
To był przyjemny, ciepły letni wieczór – ale Victorii i tak było po prostu zimno. Przywykła już do tego i nawet nie próbowała się opatulić żadną chustą. Przeszła wraz z Saurielem na drugą stronę uliczki i już zaraz byli w tym pięknym, spokojnym parku; natura w środku miasta, tyle zieleni, woda… Miała wrażenie, że to żaby mieszkające w stawie wygrywały właśnie swoją cichą piosenkę, która mogłaby z taką łatwością utulić do snu.
– Hmm, mam wrażenie, że zrobiłby im coś takiego, że już nikt nigdy by nie próbował. Albo stałoby się to jakimś celem do pokonania dla tych, którym życie niemiłe – poniekąd sobie zażartowała, ale czuła, że w tym, co mówi, musi być jakieś ziarno prawdy. Oczywiście tylko sobie dywagowała, bo nie miała bladego pojęcia, w czym Joseph się specjalizował, w czym czuł się najlepiej. – Wtedy pozostałbyś tylko celem dla egzorcystów, nie warto – to też był taki lekki żarcik… ale też nie do końca. Jej dłoń odszukała jego dłoni, gdy w tym powolnym spacerze otarła się o niego palcami. Chciała go złapać, ale też dać możliwość, by się z tego wywinąć bez niezręczności, gdyby jednak nie miał na to ochoty. – Tylko siedem? Z jednym wiem co się stało, a co z drugim? – matematyka niezbyt jej się zgadzała, ale to wszystko to było coś, co już mu kiedyś mówiła: że dostał drugą szansę, której wielu nie otrzymywało, szkoda byłoby ją zmarnować. – Nie rezygnuj z niczego, życie jest po to, żeby je przeżyć, a nie w nim tylko egzystować. I twoje życie jest równie cenne, jak każde inne – przede wszystkim nie chciała, by rezygnował z marzeń, z tego, by grać, by tworzyć. Tyle syfu nagromadzonego w życiu musiało mieć gdzieś ujście, a czemu nie w sztuce? Victoria była pewna, ze ta dusza byłaby w stanie stworzyć coś pięknego, poruszającego tak bardzo, jak mało innych rzeczy na świecie. – Dla mnie na pewno jest – dla innych mógł być nikim, mógł być duchem, ale dla niej… dla niej był naprawdę ważną osobą, która warta była tego, by nie pozwolić mu się zatracić w ciemności.