Wiedziała, że to ich nie zabije – że mogą się tak okładać, będzie ich bolało, ale na tym się zakończy jakiekolwiek niebezpieczeństwo. Samo to, że boli – nie chciała tego, rzecz jasna, dla żadnego z nich i było to okropne (nawet w powiedzeniu, że przynajmniej czują… że żyją), ale kiedy wygłodniały, niepanujący nad sobą pisklak rzucał się do krwi, to nie było innego rozwiązania, jak spacyfikowanie go i zmuszenie do wypicia eliksiru. Przecież nie po to, by faktycznie sponiewierać Astarotha, a by wyciągnąć tyle danych ile się da – a wszystko po to, by lepiej mu się żyło. Lestrange naprawdę wierzyła w to całym swoim sercem. Nie była adwokatem niepotrzebnej przemocy. Agresja jednak rodziła agresję. Pierwszy cios wykonał przecież Astaroth, a później to już… poleciało falą, potrzeba było samokontroli, by się zatrzymać, co nie było takie proste, bo wyglądało na to, że żaden z nich… nie chce dać za wygraną. Ewidentnie cierpiała na tym męska duma.
Nie jest w porządku zakołatało jej w głowie. Ciemnooka ściągnęła brwi, niezadowolona, że coś szło nie po jej myśli. Astaroth się odezwał z sensem, odpowiedział na pytanie, był wiec to pewien mały sukces, ale słowa, które padły, jej nie zadowoliły. Eliksir źle działał? Czy może to drugie – sprali się tak mocno, że go bolało? To nie miało tak wyglądać i jednocześnie nie mogło wyglądać inaczej, co też zarysowywało dumę, ale tym razem tą damską, dumę naukowca i kogoś, kto w zasadzie nie lubił przegrywać. Victoria przygryzła wargi, zamarła w miejscu, nie wiedząc, co właściwie teraz zrobić, potrzebowała chwili, by ułożyć sobie plan, ale mężcyzźni nie chcieli dać jej tych sekund, bo Astaroth znowu rzucił się na Sauriela, ten mu odpowiedział, nawet drgnęła, słysząc z-a-j-e-b-i-ś-c-i-e nieprzyjemny odgłos… Tak. To były brudne zagrywki, które już kiedyś widziała w wykonaniu Sauriela, ale wtedy była zajęta innymi przeciwnikami, a nie analizą tego, jak on się porusza, a teraz miała to jak na dłoni. To było coś, czego Ministerstwo nie mogło robić… niby. Ich obowiązywały zasady fair play, ale jak wiadomo – kto się nie dopasowuje, ten ginie.
Tak jak zginął Cain, prawda? Ten cichy głosik odezwał się w jej głowie, zadrapał o ściany jej umysłu i kobieta aż warknęła, chociaż żaden z wampirów nie mógł wiedzieć, że nie do nich, a do siebie. Cain nie potrafił się dopasować do otaczającej go rzeczywistości i…
Pokręciła głową, chcąc odgonić te myśli, niechcianych gości, na których odwiedziny nie miała czasu ani ochoty.
– Ogarnijcie się! – wyrzuciła, ale tym razem do nich, ewidentnie zirytowana, a Victoria wcale nie tak szybko traciła cierpliwość. Ale to nie miało się skończyć, co? Uniosła różdżkę.
Pewnie najłatwiej byłoby rzucić zaklęcie na Sauriela, złapać go linami, powstrzymać go jakoś, ale… Victoria wcale nie chciała na niego rzucać zaklęć. To były jej własne opory, jej własne zasady, jak to, że obiecała sobie, że nigdy, przenigdy, nie będzie się go bała. Tak samo nie chciała podnosić na niego różdżkę. Zamiast tego chciała wyczarować tarczę pomiędzy Astarothem a Saurielem, by zablokować cios tak jednego, jak i drugiego.
Kształtowanie – tarcza pomiędzy wampirkami
Slaby sukces...
– Uspokójcie się! – krzyknęła, gotowa poprawić to zaklęcie, bo choć wyszło, to czuła, że magia nie związała zbyt dobrze, być może przeszkadzała jej ta ściana, której na razie nie chciała rozpraszać, póki dwójka samców ewidentnie miała uderzenie testosteronu i adrenaliny do głowy. Spróbowała więc poprawić zaklęcie i wzmocnić tarczę.
Kształtowanie – druga próba, żeby zniechęcić ich do ataku
Sukces!
Usłyszała jeszcze tylko, że eliksir zadziałał i była to pewna ulga, ale póki co trzeba było rozdzielić tych kogucików.
– Już? Wyjaśniliście sobie pięściami wszystko, czego nie umieliście słowami? – bo ewidentnie było coś pomiędzy nimi, coś rozpoczętego i niewyjaśnionego, do czego nie miała dostępu, bo żaden nie spowiadał się z tego, jak przebiegło ich spotkanie sam na sam.