Alexander z dworca ZOO

Odpowiedź na ten list przyszła dopiero po dwóch godzinach.

Londyn, 26 VIII 1972

Axel,

przestań być tak żałośnie patetyczny, bo aż się rozmarzyłam, że te policzone dni są moje. Mogłam się nieco unieść, to prawda. Nie przeproszę cię za to, bo na to nie zasługujesz. Niemniej przyznaję, że emocje wzięły nade mną górę, gdyż mam za sobą naprawdę traumatyczny poranek. Mam na myśli - spędziłam go z Brenną. Między innymi.

Wracając do wieczorku u Agnes, nikt nie uwierzy, że jestem twoją żoną, bo mimo nazwiska Lestrange nie mam czarnych włosów i nie wyglądam jakbym specjalizowała się w rozkładaniu nóg, ani też tym razem nie zadziała to w drugą stronę, bo William nie przychodzi ze mną na takie przyjęcia i każdy o tym doskonale wie. Jeśli zaś oficjalnie pojawimy się tam razem, gazety znowu nie zamkną się na nasz temat, a obydwoje staramy się tej zarazy unikać.

Mogę cię co najwyżej zabawić rozmową albo zasymulować w twoim towarzystwie zawał, żebyś miał się czym zająć w ramach uniknięcia nękania z jej strony. Ewentualnie możesz postąpić jak każdy normalny człowiek w takiej sytuacji i po prostu nie iść, skoro ewidentnie nie będziesz się dobrze bawić. Ja, swoją drogą, też się teraz zaczynam zastanawiać na zostaniem w domu, bo ten as denarów może i wróży mi bogactwo, ale wcale nie wróży mi radości. Wiesz co mówią; ci, co mają szczęście w kartach, nie mają go gdzie indziej.

Eden