[02.09.1972] Pan Mruczkens | Pru & Benjy

Nie bez powodu mówi się, że oczy to okna dla duszy. Przekonałem się o tym na własnej skórze, w czasie, gdy starałem się zbudować nową tożsamość. Można próbować wyglądać w jakiś określony sposób, zmieniać wizerunek, całkowicie wywracać do góry nogami dawne standardy ubioru czy zachowania. Przez długi czas myślałem, że to wystarczy, by ukryć to, kim naprawdę jestem. Nowy imidż, zmieniona dykcja, czy nawet maskowanie akcentu - to wszystko wydawało mi się kluczem do sukcesu. Jednak niezależnie od tego, jak bardzo starałem się zmienić, była jedna rzecz, której nie dało się ukryć - to był oczy i sposób, w jaki ktoś spoglądał nimi na świat. To one zdradzały najwięcej, nawet, gdy reszta ciała starała się ukryć prawdę.
Spotykałem najgorszych skurwieli, największych bandytów, najbardziej wrednych typów i od razu wiedziałem, z kim chcę pracować. To była umiejętność, której nikt nie nauczył mnie w szkole czy na salonach. Po prostu potrafiłem to wyczuć. Nieczęsto się myliłem. Zacząłem dostrzegać te subtelne różnice w zachowaniach ludzi, gdy musiałem zacząć budować życie od nowa, tym razem jako wygnaniec - człowiek z sekretami, typ spod ciemnej gwiazdy z wyrokiem na karku. Potrzebowałem wiedzieć, z kim miałem do czynienia.
Niektóre osoby potrafiły przybrać maski, zmieniając ubrania czy styl mowy, ale oczy… Oczy były lustrem, w którym odbijała się ich prawdziwa natura. Szybko nauczyłem się, że to spojrzenie, nic innego, mówiło więcej niż jakiekolwiek słowa. Nigdy wcześniej nie zwracałem na uwagi na takie detale, to było jak odkrycie nowego fragmentu układanki. Dwóch dużych kawałków, bo nie byłem takim ignorantem, żeby nie rozumieć, że ta reguła zawsze działa w obie strony. Miałem pełną świadomość, że mogę próbować pilnować języka i słów, jakich używam, ale tego jednego nie mogłem zmienić - nikt nie może. Oczy zawsze będą mówiły prawdę, nawet wtedy, gdy reszta doskonale kłamie.
Spotykałem najgorszych skurwieli, największych zakapiorów, którzy potrafili zabić bez mrugnięcia okiem, a mimo to, po krótkiej chwili rozmowy, wiedziałem, że chcę z nimi współpracować. Czemu? Bo wiedziałem.
Bywają ludzie, którzy wydają się twardzielami bez uczuć, a potem patrzysz im w oczy i widzisz, że nie są złe, są po prostu smutne. Czasami ci oceniani jako najgorsi z najgorszych noszą w sobie ból, który ukrywają za maską bezwzględności.
Już wcześniej, praktycznie od dziecka widziałem to na własne oczy, ale nie przykładałem do tego wagi, bo sam taki byłem. Wielu czystokrwistych chłopców, wyglądających na beztroskie, bezczelne, bufoniaste, bananowe dzieci, w rzeczywistości dźwigało ciężar wymagań stawianych im przez ojców, dziadków czy wujów. Ich szorstka powierzchnia często skrywała złamaną duszę, która usiłowała udawać, że jest niewzruszona i silna, ale w ich oczach widać było zmagania, które dopiero kształtowały ich na twardych, bezwzględnych ludzi. Jeszcze tacy nie byli - dopiero mieli stać się lustrzanymi odbiciami krewniaków, albo doskonałymi mimikami o smutnym spojrzeniu.
Równie często bywa, że ktoś, kto zgrywa niewiniątko, wcale taki nie jest. Zdarzają się przeurocze osoby - przemiłe i przekochane, ale ich oczy są zimne, bezemocjonalne i puste. Spora część panien z dobrego domu miała właśnie takie oczy, które z pozoru były pełne wdzięku, grzeczne, pokorne, ale kryły w sobie coś mrocznego. Takie spojrzenia sprawiały, że czułem dreszcz niepokoju przebiegający po moim kręgosłupie. Moja była żona, choć nie pochodziła ze środowiska elity, była jednym z takich przypadków. Zauważyłem to zbyt późno. Spojrzenie, które kiedyś kochałem, stało się dla mnie źródłem smutku i rozczarowania.
Oczy ujawniały także relacje międzyludzkie, zwłaszcza w momentach zaskoczenia czy kryzysu. Kiedy człowiek się nie pilnuje, w jednej chwili można dostrzec prawdę. Wtedy widzisz wszystko. To, że ktoś z pozoru zobojętniały kocha kogoś tak bardzo, że byłby w stanie skoczyć w za nim ogień, albo, że przeciwnie - ukochany jest mu zupełnie obojętny. Spojrzenie ujawnia intencje.
Zanim oddałem kobiecie jej rzeczy, spojrzałem w oczy nieznajomej, próbując określić, co w niej siedzi. To była tylko minuta, prawdopodobnie niecała, podczas której zawiesiłem na niej spojrzenie, a potem mrugnąłem, jakbym chciał się upewnić, że to, co widzę, jest rzeczywiste. Nasz wzrok spotkał się tylko przez chwilę. Jej tęczówki były ciemniejsze od moich. Miała inteligentne oczy. To mnie nie dziwiło, bo widziałem, w co była ubrana.
- Jeszteś usdrowicielem szy coś? - Spytałem z lekkim zażenowaniem, spojrzawszy na nią. Ona też zaglądała mi w oczy, jakby próbowała wyczytać z nich całą prawdę. Wcześniej założyłem, że może była odurzona. Teraz dostrzegłem, że może po prostu miała nietypowo głębokie spojrzenie. Jedno z tych świadczących o wielu trudnych przeżyciach maskowanych pod pozorami bycia poukładanym człowiekiem. Niezależnie od przyczyny, przez którą patrzyła na mnie w ten sposób, wydawała mi się jedną z tych zagubionych dusz, które próbują odnaleźć się w coraz szybciej pędzącym świecie pochłanianym przez płomienie. A jednak zauważała więcej niż czubek własnego nosa.
Ból był nie do zignorowania. Jeśli kolano jeszcze nie puchło, to z pewnością wkrótce miało zacząć. Kiwnąłem głową, czując, że nie było sensu dłużej udawać. Kolano rzeczywiście mi „spierdalało”. Co gorsza - w mojej głowie pojawiła się myśl, że nie ma tu odpowiednio ustronnego miejsca, bym mógł zdjąć spodnie i pokazać jej to przeklęte kolano.
- Wiesz, to kolano... - Zacząłem, czując, jak rumieniec zażenowania powoli wstępuje na moją twarz. Moje myśli krążyły wokół tego, jak nieodpowiednie wydaje się rozmawiać o takich rzeczach z kobietą, która ma w sobie tyle... Kurwa, czy tam kulwa - wbrew pozorom, miałem problemy w kontaktach z pannami... No - tego typu. Z kobietami z klasą, nie z rozchichotanymi panienkami, które wydawały się łatwe. Nie tylko do zrozumienia. Czułem się zawstydzony tą bezpośredniością, która nie miała w sobie żadnych podtekstów. - Mosze tlochę faktysznie... Ehm, boli... I chyba zaszyna puchnąć... - Zawahałem się, czując, jak moje dłonie zaczynają się pocić. Rozejrzałem się dookoła. Przecież nie mogłem jej zabrać do nie mojego mieszkania albo do jakiejś speluny na Nokturnie - Dziurawy Kocioł też odpadał, z wiadomych dla mnie względów.