25.02.2025, 15:46 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 12.03.2025, 16:33 przez Anthony Shafiq.)
To było dziwne, żeby nie powiedzieć dziwaczne. Anthony Shafiq bardzo rzadko był zdenerwowany w sensie bezpośrednim, odwołującym się do emocji gniewu. Anthony Shafiq był osobą niezwykle zrównoważoną, choć oczywiście ostatnie miesiące podważały na każdym kroku to przekonanie jakie nosił na swój własny temat. Anthony'ego Shafiqa obecnie trawiła furia, której nie był w stanie zrozumieć.
To wszystko było winą Morpheusa, więzi, którą dzielił z Longbottomem, swoim przyjacielem od pierwszego słowa, które powiedzieli w swoim kierunku. Oczywistym się zdało, że każda znajomość miała swój unikatowy ryt, adekwatny do przeżyć i wspólnej zażyłości, ale o ile z Morpheusem spędzał czas głównie w okresie szkolnym, o tyle od momentu wspólnego stażu w Ministerstwie, to Jonathan stanowił nieodłączny element środowiska w jakim obracał się Shafiq. I mógłby temu zaprzeczać, bo sam spędził kilka lat na ambasadorskim stołku, wygrzewając go zawczasu dla Selwyna, ale był w pełni świadomy ulgi, którą poczuł, gdy Jonathan - zgodnie z resztą z oczekiwaniem - wrócił te sześć lat temu do kraju bez słowa zająknięcia przyjmując stanowisko jego zastępcy.
I jak łatwo było mu wytłumaczyć przed samym sobą dystans Erika i grę w którą oboje grali, tak trudno było mu poradzić sobie z poczuciem głębokiego zdradzenia lojalności, której nigdy nie poddawał w wątpliwość, aż do pewnej sierpniowej nocy, gdy Morpheusowi powiedziało się o jedno zdanie za dużo. Odroczył sąd na Jonathanem przez wzgląd na jego trudności z dawną relacją (i na wszystkich bogów żywych i martwych już TO wywracało do góry nogami stabilność ich długoletniego układu), ale tak jak myślał, że może pogodzić się tym, że każdy ma swoje tajemnice, tak popis aktorski który dawał mu siedzący przed nim przyjaciel zwyczajnie go ranił.
– Trochę na to liczę. Nie wierzę, aby nagle nasi salonowi znajomi okazywali się krwiożerczymi psychopatami dającymi omotać się wizją absolutnej władzy roztaczanej przez tego terrorystę. Ludzie zwykle mają przeróżne motywacje, wierzę, że nie wszyscy przebierańcy są tam z przekonania. Strach. Złudna wizja władzy i przywilejów po rewolcie... Ale to drugi etap, kiedy już główne trzony się ukonstytuują, a każda z odnóg będzie znać swój cel. A jeśli chodzi o donoszenie Jenkins... – uśmiechnął się pobłażliwie – Nie wspominałem, że to miała być tajna organizacja? Samo założenie raczej wskazywałoby na to, że gałęzie znają tylko konary do których są podoczepiane, a piorun uszkadzający jeden z konarów, nie zwali całego drzewa. – Zaraz potem na twarzy Anthony'ego rozlał się kojący uśmiech, tak odwrotny od nastroju w którym rozpoczął całą tą rozmowę. Wręcz przyjazny, jadowicie słodki. – To dopiero powijaki, same początki, ustalenie zbieżnych celów, potencjalnych zysków. – Ramię swobodnie opadło na podłokietnik leżaka, długie palce ujmowały czarę kielicha za jej brzeg i kołysały nim niespiesznie, natleniając wino. Stalowe oczy pozostawały jednak chłodne. Zdystansowane.
Był. Tak. Bardzo. Wściekły.
– Dlatego mówię o tym Tobie, gdy tylko Twoje serce uspokoiło się po rozwiązaniu problemu francuskiego. Mówię, bez chwili zwłoki, bo jesteś jednym z moich najbardziej zaufanych przyjaciół, a Twoja rada cenniejsza od złota. Nawet jeśli status Twojej krwi, naszej krwi, mógłby sugerować, że powinniśmy raczej wspólnie rozważać postulaty tego szaleńca i nasze możliwości członkowskie w ugrupowaniu z maskami. Wiesz, jestem rozgoryczony, sam wprowadziłbym maski, jako element okultystyczny. Ludzie łatwo przywiązują się do takich idei. Duchowość XX wieku jest w końcu tak bardzo wygłodniała, jeśli wiesz o co mi chodzi. Kult jest łatwiejszy do utrzymania niż stowarzyszenie. Szczęśliwie grupy przestępcze pokazały jak sprawnie ukształtować przekonaną do wspólnego celu, zaangażowaną społeczność. – Westchnął ciężko, od niechcenia przenosząc wzrok na swój trunek. – Dużo pracy, ale cel szczytny. Medali może za to nie będzie, ale kto wie, może kolejny gracz na szachownicy złamie ten okrąg szaleństwa, którego jesteśmy świadkami.
To wszystko było winą Morpheusa, więzi, którą dzielił z Longbottomem, swoim przyjacielem od pierwszego słowa, które powiedzieli w swoim kierunku. Oczywistym się zdało, że każda znajomość miała swój unikatowy ryt, adekwatny do przeżyć i wspólnej zażyłości, ale o ile z Morpheusem spędzał czas głównie w okresie szkolnym, o tyle od momentu wspólnego stażu w Ministerstwie, to Jonathan stanowił nieodłączny element środowiska w jakim obracał się Shafiq. I mógłby temu zaprzeczać, bo sam spędził kilka lat na ambasadorskim stołku, wygrzewając go zawczasu dla Selwyna, ale był w pełni świadomy ulgi, którą poczuł, gdy Jonathan - zgodnie z resztą z oczekiwaniem - wrócił te sześć lat temu do kraju bez słowa zająknięcia przyjmując stanowisko jego zastępcy.
I jak łatwo było mu wytłumaczyć przed samym sobą dystans Erika i grę w którą oboje grali, tak trudno było mu poradzić sobie z poczuciem głębokiego zdradzenia lojalności, której nigdy nie poddawał w wątpliwość, aż do pewnej sierpniowej nocy, gdy Morpheusowi powiedziało się o jedno zdanie za dużo. Odroczył sąd na Jonathanem przez wzgląd na jego trudności z dawną relacją (i na wszystkich bogów żywych i martwych już TO wywracało do góry nogami stabilność ich długoletniego układu), ale tak jak myślał, że może pogodzić się tym, że każdy ma swoje tajemnice, tak popis aktorski który dawał mu siedzący przed nim przyjaciel zwyczajnie go ranił.
– Trochę na to liczę. Nie wierzę, aby nagle nasi salonowi znajomi okazywali się krwiożerczymi psychopatami dającymi omotać się wizją absolutnej władzy roztaczanej przez tego terrorystę. Ludzie zwykle mają przeróżne motywacje, wierzę, że nie wszyscy przebierańcy są tam z przekonania. Strach. Złudna wizja władzy i przywilejów po rewolcie... Ale to drugi etap, kiedy już główne trzony się ukonstytuują, a każda z odnóg będzie znać swój cel. A jeśli chodzi o donoszenie Jenkins... – uśmiechnął się pobłażliwie – Nie wspominałem, że to miała być tajna organizacja? Samo założenie raczej wskazywałoby na to, że gałęzie znają tylko konary do których są podoczepiane, a piorun uszkadzający jeden z konarów, nie zwali całego drzewa. – Zaraz potem na twarzy Anthony'ego rozlał się kojący uśmiech, tak odwrotny od nastroju w którym rozpoczął całą tą rozmowę. Wręcz przyjazny, jadowicie słodki. – To dopiero powijaki, same początki, ustalenie zbieżnych celów, potencjalnych zysków. – Ramię swobodnie opadło na podłokietnik leżaka, długie palce ujmowały czarę kielicha za jej brzeg i kołysały nim niespiesznie, natleniając wino. Stalowe oczy pozostawały jednak chłodne. Zdystansowane.
Był. Tak. Bardzo. Wściekły.
– Dlatego mówię o tym Tobie, gdy tylko Twoje serce uspokoiło się po rozwiązaniu problemu francuskiego. Mówię, bez chwili zwłoki, bo jesteś jednym z moich najbardziej zaufanych przyjaciół, a Twoja rada cenniejsza od złota. Nawet jeśli status Twojej krwi, naszej krwi, mógłby sugerować, że powinniśmy raczej wspólnie rozważać postulaty tego szaleńca i nasze możliwości członkowskie w ugrupowaniu z maskami. Wiesz, jestem rozgoryczony, sam wprowadziłbym maski, jako element okultystyczny. Ludzie łatwo przywiązują się do takich idei. Duchowość XX wieku jest w końcu tak bardzo wygłodniała, jeśli wiesz o co mi chodzi. Kult jest łatwiejszy do utrzymania niż stowarzyszenie. Szczęśliwie grupy przestępcze pokazały jak sprawnie ukształtować przekonaną do wspólnego celu, zaangażowaną społeczność. – Westchnął ciężko, od niechcenia przenosząc wzrok na swój trunek. – Dużo pracy, ale cel szczytny. Medali może za to nie będzie, ale kto wie, może kolejny gracz na szachownicy złamie ten okrąg szaleństwa, którego jesteśmy świadkami.