25.02.2025, 16:03 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.02.2025, 16:33 przez Millie Moody.)
Wróżbiarstwo w życiu Millie było nędznym substytutem wymarzonego trzeciego oka z prawdziwego zdarzenia. W końcu była niedorobioną Trelawney, a wszystko co najlepsze z ojca i matki dostał Alastor (no może poza zębami). Jej przypadły w udziale całkiem niezłe zęby i cała zjebana reszta: wątłe ciało, wątła dusza, pojebane omamy zamiast legitnych wizji.
Wróżbiarstwo było jej sposobem na poradzenie sobie z tym kryzysem, wrózbiarstwo przez lata było sposobem na odreagowanie. Bo Papcio Morfina mówił jej, że była kurwa wrażliwa na znaki, że mogła zobaczyć w kartach coś więcej niż inni. Karty były też narzędziem szyderstwa, narzędziem dymnej zasłony, narzędziem odwracania uwagi, wypełniania rozmowy czymkolwiek sensownym. nawet jeśli druga strona uważała to za mrzonki. Karty były czymś za czym mogła się schować.
Niestety, każdy kto choć raz miał odrobinę wiary i świadomość tego jakie karty potrafiły być w środku i w jakich konfiguracjach potrafiły się ułożyć... Wiedział, że czasami zabawa mogła się okazać boleśniejsza niż wsadzanie łapy w ogień.
Tak też się działo teraz z Miles, która słyszała piąte przez dziesiąte co próbowała do niej mówić Eden. Być może gdyby jej ukochana postanowiła dla odmiany mówić prawdę. Ale czy one kiedykolwiek mówiły sobie prawdę? W ostatecznym rozrachunku, co było tą prawdą? Moody wzdrygnęła się, jej barki dociążone były zazdrością, która rozszarpywała resztki jej emocjonalnej stabilności dnia, który na dobre się jeszcze nie rozpoczął. Oczy zaschnięte, błagające o odrobinę łez, o jedno, czy dwa mrugnięcia, które przyniosłyby ulgę... oczy błagające o COKOLWIEK wpatrywały się w układ szukając omenu. Dziesięć kart, ale tylko jedna ukazywała ścieżkę, którą mogłaby wcisnąć w dłoń bladolicej piękności.
Przełknęła ślinę i w końcu zamrugała raz, drugi trzeci. A potem powiedziała głucho, będąc niedorobioną Trelawneyówną, niosąc cały bagaż pokoleń wieszczów w tym jednym gardłowym zdaniu.
– Piach się przesypuje. Czas podjąć decyzje, czas zacząć działać Cesarzu. – zaraz potem zagarnęła wszystkie arkana, te małe i duże, zagarnęła je do wspólnej tali i podniosła się sztywno. Miała jej tak wiele do powiedzenia, ale ze wszystkich słów jedyne co jej pozostało to milczenie. Nie było już snu. Nie było koszmaru. Eden pożarła jej serce lata temu. Pozostała jej więc tylko rzeczywistość, z którą trzeba było się pogodzić.
W głuchym milczeniu opuściła pokój, niosąc przeświadczenie, że były to ostatnie słowa, które w ogóle wypowiedziała do białego kruka. To był najdłuższy upadek z astronomicznej wieży, ale w końcu sięgnęła ziemi. Roztrzaskana, nie chciała czekać aż ktoś posprząta jej niewarte uwagi truchło.
Wróżbiarstwo było jej sposobem na poradzenie sobie z tym kryzysem, wrózbiarstwo przez lata było sposobem na odreagowanie. Bo Papcio Morfina mówił jej, że była kurwa wrażliwa na znaki, że mogła zobaczyć w kartach coś więcej niż inni. Karty były też narzędziem szyderstwa, narzędziem dymnej zasłony, narzędziem odwracania uwagi, wypełniania rozmowy czymkolwiek sensownym. nawet jeśli druga strona uważała to za mrzonki. Karty były czymś za czym mogła się schować.
Niestety, każdy kto choć raz miał odrobinę wiary i świadomość tego jakie karty potrafiły być w środku i w jakich konfiguracjach potrafiły się ułożyć... Wiedział, że czasami zabawa mogła się okazać boleśniejsza niż wsadzanie łapy w ogień.
Tak też się działo teraz z Miles, która słyszała piąte przez dziesiąte co próbowała do niej mówić Eden. Być może gdyby jej ukochana postanowiła dla odmiany mówić prawdę. Ale czy one kiedykolwiek mówiły sobie prawdę? W ostatecznym rozrachunku, co było tą prawdą? Moody wzdrygnęła się, jej barki dociążone były zazdrością, która rozszarpywała resztki jej emocjonalnej stabilności dnia, który na dobre się jeszcze nie rozpoczął. Oczy zaschnięte, błagające o odrobinę łez, o jedno, czy dwa mrugnięcia, które przyniosłyby ulgę... oczy błagające o COKOLWIEK wpatrywały się w układ szukając omenu. Dziesięć kart, ale tylko jedna ukazywała ścieżkę, którą mogłaby wcisnąć w dłoń bladolicej piękności.
Millie patrzy w karty i wypatruje omenu dla Eden, który najbardziej z nią rezonuje
Rzut Symbol 1d258 - 84
Klepsydra (czas podjąć decyzję)
Klepsydra (czas podjąć decyzję)
Przełknęła ślinę i w końcu zamrugała raz, drugi trzeci. A potem powiedziała głucho, będąc niedorobioną Trelawneyówną, niosąc cały bagaż pokoleń wieszczów w tym jednym gardłowym zdaniu.
– Piach się przesypuje. Czas podjąć decyzje, czas zacząć działać Cesarzu. – zaraz potem zagarnęła wszystkie arkana, te małe i duże, zagarnęła je do wspólnej tali i podniosła się sztywno. Miała jej tak wiele do powiedzenia, ale ze wszystkich słów jedyne co jej pozostało to milczenie. Nie było już snu. Nie było koszmaru. Eden pożarła jej serce lata temu. Pozostała jej więc tylko rzeczywistość, z którą trzeba było się pogodzić.
W głuchym milczeniu opuściła pokój, niosąc przeświadczenie, że były to ostatnie słowa, które w ogóle wypowiedziała do białego kruka. To był najdłuższy upadek z astronomicznej wieży, ale w końcu sięgnęła ziemi. Roztrzaskana, nie chciała czekać aż ktoś posprząta jej niewarte uwagi truchło.
Postać opuszcza sesję