Miejsce, które wybrała na dzisiejsze spotkanie faktycznie było bardzo eleganckie, nawet ona się tutaj czuła dosyć nieswojo - a zdarzało się to dosyć rzadko. Matka jednak zrobiła tej restauracji naprawdę świetną reklamę, dlatego też postanowiła sprawdzić, czy nie kłamie. Nie lubiła szlajać się sama, postanowiła napisać do Camiego - zresztą mieli kilka spraw do przegadania, wydawał się to być odpowiedni moment.
Wiedziała jednak, że kto, jak kto, ale Cameron będzie się umiał zachować w takim miejscu. Z Charliem pewnie byłoby trochę gorzej, miał zdecydowanie mniej ogłady, jego mogłaby zabrać co najwyżej do jakiejś kebabowni ewentualnie innego fastfooda. Camiś utwierdził ją w tym, jak świetnie potrafi się zachować podczas balu Longbottomów - nie miał żadnych obiekcji, aby grać z nią w grę z prasą, co też się jej spodobało, powinna częściej gdzieś z nim wychodzić, szczególnie podczas tych publicznych wyjść.
Heath co chwilę spoglądała na drzwi w oczekiwaniu na towarzysza tego wieczoru. W pewnym momencie go dostrzegła, machnęła do niego ręką ze zbyt wielkim entuzjazmem, bo zwróciła na nich uwagę chyba wszystkich klientów tego miejsca. Wyszczerzyła zęby rumieniąc się przy tym, nie do końca o to jej chodziło, kiedy machała Lupinowi, no ale trudno. - Nooo cześć Słoneczko! - Naprawdę cieszyła się, że wreszcie się pojawił - Nie przesadzaj, pasujesz, jak ulał, jak zawsze, wszędzie się możesz idealnie wkomponować. - Miała wrażenie, że Cameron jest bardzo elastyczny i nie ma najmniejszego problemu, aby dostosować się do każdej sytuacji.
- Coś Ty, nie spóźniłeś się wcale, ja przyszłam chwilę za szybko, bo coś za szybko się ogarnęłam. - Sama nie wiedziała jakim cudem, bo to ona zazwyczaj miała tendencje do spóźniania się. - Nie, nikt nie dołączy. - Zastanawiała się, czy zapomniała o tym wspomnieć w liście, może tak, właściwie to było zasadne pytanie, bo zazwyczaj spotykali się we trójkę
Podała Cameronowi kartę dań, żeby mógł wybrać coś dla siebie. Sama nie do końca wiedziała na co ma ochotę, tak naprawdę to pewnie większą przyjemność sprawiłoby jej zeżarcie kebaba, ale niech już będzie. - Większości nazw tych potraw nie rozumiem. Musimy coś wybrać. - Powiedziała do przyjaciela przyglądając się uważnie menu.
- W ogóle, to chciałam się z Tobą spotkać, bo martwię się o Charliego, znaczy Juliena, wiesz, to wszystko, co mu się przytrafiło...- Poruszyła temat, który ją niepokoił.