27.02.2025, 04:08 ✶
W delikatności, z jaką Oleander przeczesywał jego włosy, było coś niepokojąco pięknego; wzruszenie mieszało się z dyskomfortem. Nie był w stanie zmusić się do trwania w swoim ciele, ledwo mógł poczuć, jak ciepła dłoń muzyka przesuwa się po jego ciele. Dotyk miękkich, wilgotnych warg na swojej własnej twarzy wydawał mu się tak obcy i odległy, jakby to on kogoś całował, nie ktoś jego. Ktoś...
Czuł pulsowanie juchy tłoczonej tuż-li pod powierzchnią bladej skóry przyjaciela. Pośród ciężkiego szumu porażonych etanolem neuronów spróbował wsłuchać się w wyimaginowany rytm tętna jedynej osoby, która w obecnej sytuacji wydawała się prawdziwa. "Pomóż mi" – Oleander nie słyszał jego myśli, ale w nadrealny sposób zareagował na to wołanie o pomoc. Wzdrygnął się zdezorientowany, jakby dźwięk samotnego w ciszy szeptu przywrócił go do świata fizycznego. Rozbieganym spojrzeniem przeciągnął po twarzy niepewnego przyjaciela, który próbował – oh, z nieznaną mu dotąd klarownością widział, że tak bardzo próbował – bezpiecznie przeprowadzić go przez to doświadczenie.
Z zaskoczeniem stwierdził, że inna droga nie tylko istniała, ale również stawała się coraz bardziej namacalna. Ściskał mocno jego dłoń, kiedy prowadził go do sypialni. Musiał to robić, bo palce ślizgały mu się od potu, a nie mógł pozwolić sobie na zerwanie jedynej kotwicy, która jeszcze trzymała go tego świata. Uśmiechnął się niemrawo, boleśnie – jakkolwiek dziwnie było mu to stwierdzić, wierzył teraz, że będzie... dobrze. Będzie dobrze.
Siedział w ciszy na skraju łóżka, niepewnym wzrokiem śledząc zarys ginącej w półmroku sylwetki rozbierającego się przyjaciela. O czysto fizycznej logistyce obcowania nie miał najbledszego pojęcia; posiadał bardzo ograniczoną bibliotekę wizualną podobnych aktów i aby z niej skorzystać, znów musiał wrócić myślą do przesiąkniętych dewiacją kwartalników dla mężczyzn... zainteresowanych mężczyznami. Czy tak właśnie się czuli, kiedy patrzyli na te zdjęcia? Czy przeżywał właśnie sytuację, których miały być symulakrą? Kiedy nie doświadczało się tego przez papier, wydawało się to znacznie mniej... pornograficzne. Mniej brudne.
Nieoczekiwane pytanie Oleandra wyrwało go z kontemplacji tego, jak błędnie rozumiał erotykę, nim jeszcze doszedł do jakiegokolwiek spójnego wniosku. Zlęknione oczy wzniósł ku twarzy przyjaciela, z początku nie mogąc pojąć, co w ogóle do niego powiedział.
– G-guziki – zapytał sucho, ale nie oczekiwał odpowiedzi.
Chwiejnie wyciągnął ręce ku koszuli Oleandra. Wydawało się, że minęły wieki, nim udało mu się zacisnąć palce śliskiej masie perłowej; uparcie nie patrzył na to, co robi, unikając spoglądania w kierunku nagiej klatki piersiowej przyjaciela.
Pociągnął nosem, teraz dopiero czując wilgoć zbierającą się w oczach.
– Przepraszam. – Walczył w ciemno ze sprzączką jego paska. – Przepraszam naprawdę.
Rozpinał mu spodnie. Nie miał pojęcia, co zrobi później. Zakładał, że wszystko potoczy się samo. Bez jego udziału. W jakiś sposób. Coś wewnątrz mówiło mu, że nie powinien teraz próbować myśleć. To chyba był instynkt samozachowawczy.
Czuł pulsowanie juchy tłoczonej tuż-li pod powierzchnią bladej skóry przyjaciela. Pośród ciężkiego szumu porażonych etanolem neuronów spróbował wsłuchać się w wyimaginowany rytm tętna jedynej osoby, która w obecnej sytuacji wydawała się prawdziwa. "Pomóż mi" – Oleander nie słyszał jego myśli, ale w nadrealny sposób zareagował na to wołanie o pomoc. Wzdrygnął się zdezorientowany, jakby dźwięk samotnego w ciszy szeptu przywrócił go do świata fizycznego. Rozbieganym spojrzeniem przeciągnął po twarzy niepewnego przyjaciela, który próbował – oh, z nieznaną mu dotąd klarownością widział, że tak bardzo próbował – bezpiecznie przeprowadzić go przez to doświadczenie.
Z zaskoczeniem stwierdził, że inna droga nie tylko istniała, ale również stawała się coraz bardziej namacalna. Ściskał mocno jego dłoń, kiedy prowadził go do sypialni. Musiał to robić, bo palce ślizgały mu się od potu, a nie mógł pozwolić sobie na zerwanie jedynej kotwicy, która jeszcze trzymała go tego świata. Uśmiechnął się niemrawo, boleśnie – jakkolwiek dziwnie było mu to stwierdzić, wierzył teraz, że będzie... dobrze. Będzie dobrze.
Siedział w ciszy na skraju łóżka, niepewnym wzrokiem śledząc zarys ginącej w półmroku sylwetki rozbierającego się przyjaciela. O czysto fizycznej logistyce obcowania nie miał najbledszego pojęcia; posiadał bardzo ograniczoną bibliotekę wizualną podobnych aktów i aby z niej skorzystać, znów musiał wrócić myślą do przesiąkniętych dewiacją kwartalników dla mężczyzn... zainteresowanych mężczyznami. Czy tak właśnie się czuli, kiedy patrzyli na te zdjęcia? Czy przeżywał właśnie sytuację, których miały być symulakrą? Kiedy nie doświadczało się tego przez papier, wydawało się to znacznie mniej... pornograficzne. Mniej brudne.
Nieoczekiwane pytanie Oleandra wyrwało go z kontemplacji tego, jak błędnie rozumiał erotykę, nim jeszcze doszedł do jakiegokolwiek spójnego wniosku. Zlęknione oczy wzniósł ku twarzy przyjaciela, z początku nie mogąc pojąć, co w ogóle do niego powiedział.
– G-guziki – zapytał sucho, ale nie oczekiwał odpowiedzi.
Chwiejnie wyciągnął ręce ku koszuli Oleandra. Wydawało się, że minęły wieki, nim udało mu się zacisnąć palce śliskiej masie perłowej; uparcie nie patrzył na to, co robi, unikając spoglądania w kierunku nagiej klatki piersiowej przyjaciela.
Pociągnął nosem, teraz dopiero czując wilgoć zbierającą się w oczach.
– Przepraszam. – Walczył w ciemno ze sprzączką jego paska. – Przepraszam naprawdę.
Rozpinał mu spodnie. Nie miał pojęcia, co zrobi później. Zakładał, że wszystko potoczy się samo. Bez jego udziału. W jakiś sposób. Coś wewnątrz mówiło mu, że nie powinien teraz próbować myśleć. To chyba był instynkt samozachowawczy.