03.03.2025, 10:42 ✶
- Nie mam czasu na siadanie - mruknęła, ściągając brwi w wyrazie dziwnego, dziecięcego wręcz uporu. Świat się kołysał, ale chwilowa słabość którą w tej chwili prezentowała, powoli odchodziła w zapomnienie. Spodziewała się, że faktycznie się odsunie a ona zaliczy glebę, ale przynajmniej w tej chwili Rowle prezentował jakiekolwiek ludzkie odruchy. Miła odmiana po tym, co ją dzisiaj spotkało. Traversówna wzięła głęboki wdech, przymykając nieco oczy, a potem wypuściła powietrze ze spokojem. Jeszcze jeden wdech i wydech i mogła go puścić, bo na nowo stała twardo na ziemi i zawroty głowy postanowiły odpuścić. Odsunęła się też od niego, jakby bała się, że gdy będzie stała za blisko, zarazi się byciem dupkiem. Potrząsnęła głową, by sprawdzić, czy znowu się zachwieje ale nie - wszystko już było w porządku. - Muszę?
Faye wzięła się pod boki, unosząc jednocześnie nieznacznie brew. MUSI? A kim on był, żeby jej mówić co ona musi a czego nie musi?
- Nie ma mowy, to nie jest twoja sprawa - odpowiedziała z prychnięciem, na powrót przyjmując marsową minę. - To sprawa między mną i Ministerstwem, a z tego co wiem z Ministerstwem masz tyle wspólnego, że twój ojciec tu pracuje.
Nie siliła się na złośliwość lecz myśl o tym, że miałaby mu powiedzieć wszystko to, co się stało tego dnia, sprawiała że na powrót robiło jej się słabo. To nie była sprawia Leviathana, to była sprawa między nią a Lazarusem. Chociaż Lazarus był już przy przesłuchaniu, chociaż tylko na chwilę i nawet na nią nie spojrzał. Może to również nie była jego sprawa? Faye odsunęła się na dwa kroki.
- Wiesz co? Weź sobie to miejsce w kolejce. Przyjdę później - powiedziała w końcu, zaciskając drobną dłoń w pięść. - Róbcie sobie te parafki, ja mam inne sprawy. Wspaniałomyślnie pozwolę ci wejść jako pierwszemu, skoro już odwiedzamy rodzinę w ich miejscu pracy, to ja pójdę do brata.
Odpuściła nader szybko. Zbyt szybko, jeżeli patrzeć na to, jak potrafiła się z nim kłócić. Uderzył w czuły punkt: to, co się stało dzisiejszego ranka. Nie miała zamiaru nic mu mówić, bo to nie tylko nie była jego sprawa, ale przede wszystkim gdyby mu powiedziała, dowiedziałby się tego, kim jest. Czym jest.
Faye wzięła się pod boki, unosząc jednocześnie nieznacznie brew. MUSI? A kim on był, żeby jej mówić co ona musi a czego nie musi?
- Nie ma mowy, to nie jest twoja sprawa - odpowiedziała z prychnięciem, na powrót przyjmując marsową minę. - To sprawa między mną i Ministerstwem, a z tego co wiem z Ministerstwem masz tyle wspólnego, że twój ojciec tu pracuje.
Nie siliła się na złośliwość lecz myśl o tym, że miałaby mu powiedzieć wszystko to, co się stało tego dnia, sprawiała że na powrót robiło jej się słabo. To nie była sprawia Leviathana, to była sprawa między nią a Lazarusem. Chociaż Lazarus był już przy przesłuchaniu, chociaż tylko na chwilę i nawet na nią nie spojrzał. Może to również nie była jego sprawa? Faye odsunęła się na dwa kroki.
- Wiesz co? Weź sobie to miejsce w kolejce. Przyjdę później - powiedziała w końcu, zaciskając drobną dłoń w pięść. - Róbcie sobie te parafki, ja mam inne sprawy. Wspaniałomyślnie pozwolę ci wejść jako pierwszemu, skoro już odwiedzamy rodzinę w ich miejscu pracy, to ja pójdę do brata.
Odpuściła nader szybko. Zbyt szybko, jeżeli patrzeć na to, jak potrafiła się z nim kłócić. Uderzył w czuły punkt: to, co się stało dzisiejszego ranka. Nie miała zamiaru nic mu mówić, bo to nie tylko nie była jego sprawa, ale przede wszystkim gdyby mu powiedziała, dowiedziałby się tego, kim jest. Czym jest.