[4.09.1972] Wsród cieni twoje imię

Odkryj wiadomość pozafabularną

Suma przypadków: bardzo wąski alejki

Kobieta otuliła się mocniej płaszczem i przyspieszyła kroku. O tej porze roku nadchodzący wieczór spowijał miasto lepkim mrokiem, ale w większości miejscach jarzyły się jeszcze ciepłe światła wystaw. W witrynach księgarni i sklepów alchemicznych odbijał się jej cień, kiedy obok przechodziła. Zawitała do Londynu całkiem niedawno, więc nie zdziwiło jej to, ze mimo dziwnej ciemności magiczna dzielnica zwykle o tej porze tętniła swoim zwykłym rytmem: gwar rozmów dookoła straganów, gdzieś tam stukot butów. A zapach, który uderzył ją nie był niczym nachalnym, sprawiał nawet wrażenie delikatnego muśnięcia słodkiego, aby potem zrodzić się w gęsty, osiąść jej na języku i wpełznąć do płuc. Jak przypalony cukier. Na krótki moment kobieta zatrzymała i rozejrzała się, próbując odnaleźć źródło, jednakże nie widziała też nikogo, aby zwróciłby na to samo uwagę. Ludzie przechodzili obok całkowicie pochłonięci swoimi sprawami, ulica wyglądała tak samo jak zawsze. Jak więc wytłumaczyć to dziwne uczucie niepokoju, które zaczęło narastać, kiedy tylko ruszyła dalej? Kolejna przecznica. Potem następna. Mona zmarszczyła brwi. Najpierw zniknęły dźwięki, rozmowy ludzi rozmyły się w jedno niezrozumiałe mruczenie. I było to światło, która zdawała się drgać i falować. Alejki stały się węższe. Spojrzała przez ramię i szczerze spodziewała się zobaczyć znajomy kształt szyldu jej ulubionej księgarni, ale za jej plecami… Nic. Nieznana uliczka. Rowle wstrzymała oddech, przetarła czoło, a jej dłoń była lepka. Obecność, cień, chłodne muśnięcie strachu. Szarpnęła się i ruszyła przed siebie, a w mroku coś się poruszyło. Nie była już sama. Zatrzymała się, spróbowała zawrócić, ale alejka, którą przed chwilą przeszła, była w tamtym momencie ścianą. Serce zaczęło bić jej szybciej, więc wzięła głęboki oddech i spróbowała się uspokoić. Może to była iluzja. Może ktoś rzucił zaklęcie. Może… Nie, to niemożliwe. Przed chwilą tędy przechodziła! Cień ponownie poruszył się na granicy jej pola widzenia.
— Przepraszam? — jej własny głos zabrzmiał dziwnie przytłumiony. Nikt też nie odpowiedział, ale coś było za nią. Nie słyszała żadnych kroków, nie czuła podmuchu powietrza, więc dlaczego coś za nią było? Mona rzuciła się do biegu. Nie myślała o kierunku, liczyło się tylko to, aby wydostać się z tego przeklętego miejsca. Bruk był śliski, nierówny, ale nie miala zamiaru zwalniać, mimo że serce waliło jej w piersi, a gardło paliło z wysiłku. A potem… Uderzenie. Ściana. Nie widziała jej, nie zdążyła zahamować, więc wpadła na nią z pełnym impetem, odbijając się od zimnej cegły, a następnie oszołomiona, zatoczyła się do tyłu. Torba ześlizgnęła jej z ramienia i z głuchym stuknięciem upadła na bruk obok kobiety.
— Co… — wyszeptała i dotknęła pulsującego bólem skroni. A potem gdziekolwiek nie spojrzała, wszędzie była ciemność, nie było już żadnej drogi, nie miała gdzie uciec. Z kolan osunęła się na zimny bruk, dłonie drżały, oddech rwał się na krótkie, urywane hausty. Ciało zaczęło ją zdradzać, kiedy łzy napłynęły do oczu, rozmazując obraz. Coś było za nią.