[4.09.1972] Wsród cieni twoje imię

W pierwszym odruchu Mona zesztywniała jeszcze bardziej, ale kiedy tylko zszargane nerwy nadążyły za myślami i zdrowym rozsądkiem, poznała ciepło ciała Icarusa. Wydawało się prawdziwe, prawidłowe, nie mogło być więc wynikiem pospolitego strachu ani sytuacji kiedy świat sprzed chwili zdawał się tracić na ostrości. Oplotły ją ramiona, ona sama przylgnęła do niego bliżej, ściskając jedyną ręka jego plecy. Jeszcze przez jakąś chwilę dławiła w sobie szloch. Zamknęła oczy tak mocno, aż łzy przestały w końcu po polikach płynąć. Kiedy się w jej mniemaniu zbyt wcześnie odsunął, prawie wydobył się z niej cichy jęk niezadowolenia. Chciała go powstrzymać w ostatnim momencie, jednakże się powstrzymała. Zrobiło jej się zimno nie tylko od wilgotnego bruku pod nią, ale też od nagłej pustki, która prawie namacalnie zastąpiła jego ciepło. To było niebezpieczne. Nie powinna była się do tego przyzwyczajać. Ludzie odchodzili zawsze i czy to własnej woli albo dlatego, że bogowie podejmowali decyzję za nich. Icarus nie był wyjątkiem, był czarodziejem jak każdy inny. Mógłby się znudzić, zmienić, znaleźć coś — kogoś — innego. Zamknęła na chwilę oczy ostatni raz, aby wyskuchac się w dźwięk jego oddechu.
— Wracałam do domu i coś mnie… Poczułam zapach palonego cukru, ale… To bez sensu, bo chyba weszłam w jakiś zaułek, nie mogłam znaleźć wyjścia — odparła obolała. — Byłam sama, a może… Właściwie to nie. Miałam wrażenie, że coś za mną szło, ale byłam sama — na samo wspomnienie pragnęła ponownie zapłakać. Co to było? Czy dostała nagle ataku paniki? — Zaczęłam biec i chyba… — odsunęła się lekko i rozejrzała. Próbowała sobie przypomnieć, jak właściwie skończyła na brudnej, zimnej ziemi. W tym samym czasie adrenalina opadła, powitała pulsujący, tępy ból głowy. Mona skrzywiła się i podniosła dłoń do skroni. — Musiałam przydzwonić w ścianę — wymamrotała. — Gdzie my… Jesteśmy na Pokątnej?