[1969] Marsz Praw Charłaków | Basilius & Icarus & Electra

Nie mógł stwierdzić, czy świat wirował, drżał czy się rozmazywał. Właściwie to wszystko działo się w tym samym czasie. Głowa płonęła mu bólem, wiercącym prosto w jego skroń. Tak się kończyła aktywność obywatelska, kiedy miało się tak potężnie opóźniony refleks, jak on. Przynajmniej nie widział przed sobą tunelu, a życie wcale nie przebiegało mu przed oczami jak przyspieszona migawka. A co by tam niby zobaczył? Powtórkę z siedzenia po wiele godzin nad kronikami? Nudne spotkania, na które zaciągał go ojciec? Jego żenującą historię o tym, jak pogrążył swój związek z Moną Rowle? A może te chwile, gdy był dręczony na szkolnych korytarzach i marzył, żeby zniknąć. No tak... nie byłaby to w gruncie rzeczy jakaś ciekawa prezentacja. Ale gdyby umarł, czyniąc coś szlachetnego... może ten cały wysiłek by był cokolwiek wart?

Problem w tym, że został po prostu walnięty puszką. To nie był jego czas. I bardzo dobrze. Toż to fatalny sposób na śmierć!

— Może... chodźmy do domu — wydusił, słaniając się na nogach. Wciąż trzymał się Basila, jakby ten miał mu zapewnić jakąkolwiek stabilność.

A może rzeczywiście zapewniał? Nie tylko dosłownie, ale i w przenośnym sensie. Najstarszy z rodzeństwa Prewettów był głosem rozsądku. Może to niekiedy wkurzało Icarusa, ale Basil w sprawach bezpieczeństwa najczęściej miał rację. Jego poważna mina wprost krzyczała "Zaufaj mi, jestem lekarzem". Cóż, w tym wypadku pan doktor zdecydowanie był potrzebny.