08.03.2025, 16:37 ✶
Nie skomentowała jego słów w żaden sposób, nie dlatego, że uważała je za nie warte skomentowania, a dlatego, że potrzebowała chwili do namysłu, czy stan w jakim znalazł się Gabriel był godny współczucia, czy raczej wyśmiania. A może czegoś pomiędzy.
No i proszę. Zakochał się w czymś tak kruchym i głupim do kochania, jak człowiek, a ten człowiek najwidoczniej jeszcze złamał mu serce i to najwidoczniej tak drastycznie zmieniając swoje nastawienie do wampira, chyba że było w tym wszystkim jakieś drugie dno, o którym jej nie wspomniał. Mniejsza o to.
Nie była fanką emocjonalnego mordowania ludzi, ale jednak… Znając osobowość swojego rozmówcy, tak odmienną od tego co obecnie sobą prezentował, zakładała, że morderstwo dobrze by mu zrobiło. Chyba. Nawet byli ambasadorowie ginęli w niewyjaśnionych okolicznościach. Na dłuższą metę nie byli przecież nikim ważnym. Tylko że hah… Chyba naprawdę było z nim źle, bo jak zakochany musiałby być, aby zginąć wraz z nim? I to w tak, och, w tak piękny sposób, bo nawet jeśli nie miała już siebie za romantyczkę i nawet jeśli nie rozumiała czemu akurat tę konkretną otoczkę wybrał, to było w tym coś, co wywoływało w niej… emocje. Emocje przemawiające do jej dawnego ja. Tej śmiertelnej i naiwnej Lucy. Tej która umarła zaledwie dwie dekady przed tym, gdy po raz pierwszy się spotkali, a on po raz pierwszy założył jej kwiat za włosy…
![[Obrazek: fe770c54e73de26abf91f2329227e846dd334452.pnj]](https://64.media.tumblr.com/a2ff342aa12fabbcfab51e6c28b478b9/66a2de8d9be6fb74-08/s540x810/fe770c54e73de26abf91f2329227e846dd334452.pnj)
Nie chciała tutaj być. Prawdę mówiąc nie chciała być nigdzie, ale w szczególności tutaj.
Francja miała być inna. Wyjazd do Francji miał być remedium na wszystkie jej problemy pierwszą naprawdę dojrzałą decyzją, którą miała podjąć, magicznym miejscem, które wtłoczy w jej duszę inspiracje tak silnie, że wypchną z niej one wszelkie mroczne chmury.
Francja była paskudna. Ludzie byli paskudni. Inne wampiry były paskudne. Język francuski był paskudny, bo język francuski zdradził ją boleśnie, gdy okazało się, że nauczany przez starą guwernantkę z podręczników pamiętających jeszcze dzieciństwo jej ojca i nie praktykowany nigdy w prawdziwym życiu, a zwłaszcza przez ostatnie dwadzieścia lat , nie był w stanie pomóc jej w prawdziwej komunikacji.
Wszystko było więc paskudne.
Wszystko może poza sama postacią hrabiego i jego ogrodem, co samo w sobie też było paskudne. Sytuacja też była paskudna, kiedy, już po przedstawieniu się, hrabia zapytał się jej o prezent.
Prezent, który bez mrugnięcia okiem, zerwała z pobliskiego krzewu mówiąc uroczyście, że oto daje mu jedyną rzecz, która urzekła ją we Francji.
Spodziewała się wszystkiego, od śmiechu po irytację, a on… A on po prostu zatknął go jej za uchem.
Dziecię… Gdyby nie to, że i tak zależało jej na dobrym wrażeniu, prychnęłaby oburzona.
Dziecię… W ciągu ostatnich dwudziestu lat dorosłą zapewne bardziej, niż niejeden wampir przez całe swoje nieżycie.
– Z wielką chęcią – powiedziała sztywnym francuskim, od razu przechodząc na angielski. – Myślałam o Ariadnie, ale nie tej gdy była zakochana w Tezeuszu, a tej gdy po porzuceniu oddała się w objęcia boga wina, sama zostając boginką.
No i proszę. Zakochał się w czymś tak kruchym i głupim do kochania, jak człowiek, a ten człowiek najwidoczniej jeszcze złamał mu serce i to najwidoczniej tak drastycznie zmieniając swoje nastawienie do wampira, chyba że było w tym wszystkim jakieś drugie dno, o którym jej nie wspomniał. Mniejsza o to.
Nie była fanką emocjonalnego mordowania ludzi, ale jednak… Znając osobowość swojego rozmówcy, tak odmienną od tego co obecnie sobą prezentował, zakładała, że morderstwo dobrze by mu zrobiło. Chyba. Nawet byli ambasadorowie ginęli w niewyjaśnionych okolicznościach. Na dłuższą metę nie byli przecież nikim ważnym. Tylko że hah… Chyba naprawdę było z nim źle, bo jak zakochany musiałby być, aby zginąć wraz z nim? I to w tak, och, w tak piękny sposób, bo nawet jeśli nie miała już siebie za romantyczkę i nawet jeśli nie rozumiała czemu akurat tę konkretną otoczkę wybrał, to było w tym coś, co wywoływało w niej… emocje. Emocje przemawiające do jej dawnego ja. Tej śmiertelnej i naiwnej Lucy. Tej która umarła zaledwie dwie dekady przed tym, gdy po raz pierwszy się spotkali, a on po raz pierwszy założył jej kwiat za włosy…
Nie chciała tutaj być. Prawdę mówiąc nie chciała być nigdzie, ale w szczególności tutaj.
Francja miała być inna. Wyjazd do Francji miał być remedium na wszystkie jej problemy pierwszą naprawdę dojrzałą decyzją, którą miała podjąć, magicznym miejscem, które wtłoczy w jej duszę inspiracje tak silnie, że wypchną z niej one wszelkie mroczne chmury.
Francja była paskudna. Ludzie byli paskudni. Inne wampiry były paskudne. Język francuski był paskudny, bo język francuski zdradził ją boleśnie, gdy okazało się, że nauczany przez starą guwernantkę z podręczników pamiętających jeszcze dzieciństwo jej ojca i nie praktykowany nigdy w prawdziwym życiu, a zwłaszcza przez ostatnie dwadzieścia lat , nie był w stanie pomóc jej w prawdziwej komunikacji.
Wszystko było więc paskudne.
Wszystko może poza sama postacią hrabiego i jego ogrodem, co samo w sobie też było paskudne. Sytuacja też była paskudna, kiedy, już po przedstawieniu się, hrabia zapytał się jej o prezent.
Prezent, który bez mrugnięcia okiem, zerwała z pobliskiego krzewu mówiąc uroczyście, że oto daje mu jedyną rzecz, która urzekła ją we Francji.
Spodziewała się wszystkiego, od śmiechu po irytację, a on… A on po prostu zatknął go jej za uchem.
Dziecię… Gdyby nie to, że i tak zależało jej na dobrym wrażeniu, prychnęłaby oburzona.
Dziecię… W ciągu ostatnich dwudziestu lat dorosłą zapewne bardziej, niż niejeden wampir przez całe swoje nieżycie.
– Z wielką chęcią – powiedziała sztywnym francuskim, od razu przechodząc na angielski. – Myślałam o Ariadnie, ale nie tej gdy była zakochana w Tezeuszu, a tej gdy po porzuceniu oddała się w objęcia boga wina, sama zostając boginką.