[01.09.1972 Electra & Keyleth] London Calling

– Ha, dzięki! Lata grania w drużynie quidditcha na coś się przydały. – słysząc pochwałę, nie mogła się nie popisać i napięła bicepsa. Electra została obdarzona tak zwanym sleeper build, więc na pierwszy rzut oka nie wyglądała na atletyczną osobę. Miało to swoje zalety (na przykład w branży modelingowej, która była bardzo surowa jeśli chodziło o wymiary), ale Prewettówna nie znosiła, kiedy uznawano ją za delikatną panienkę. Zwłaszcza w porównaniu z braćmi, którzy tak naprawdę byli chucherkami.
– Oj, domyślam się. W Anglii pogoda jest fatalna ale cóż, trzeba się przyzwyczaić. Przynajmniej latem można momentami założyć lżejsze ciuszki i wyobrazić sobie, że jest się na południu Europy. – zaczęła paplać, jak to miała w zwyczaju. Electra była bardzo otwartą osobą i chętnie nawiązywała rozmowę, jeśli ktoś wydał jej się ciekawy. A że była też dobrze wychowana, to nie mogła odmówić pomocy zagubionemu człowiekowi, prawda? W tym przypadku niezręczność Keyleth zdawała się działać na jej korzyść.
– O nie. Kto w ogóle się upija o tej godzinie? – zdziwiło ją to, bo było jeszcze dość wcześnie. Niemniej, nawet ten szczegół nie sprawił, że opisana sytuacja wydała jej się niewiarygodna. – Chcesz pójść go poszukać? – spytała, wskazując głową na znajdujący się za nimi pub.