09.03.2025, 13:30 ✶
Olivia rozpromieniła się na reakcję Dory, a na jej policzki wstąpił lekki rumieniec. Każdy, kogo znała, mówił że miała pierdolca na punkcie herbat już od dawna, lecz gdy z Laurentem pojechali do Chin, by zobaczyć na żywo rytuał parzenia herbaty, to po prostu jej odjebało. Ludzie mogli mówić to, co chcieli i uważać to, co chcieli - ona jednak była dumna głównie dlatego, że mogła proponować innym ogromny wybór, a nawet im doradzić. Herbaty miały naprawdę różny smak w zależności od tego, kiedy i jak zostały zebrane: oraz od dodatków, które do nich dodano. Ba, nawet sposób ich parzenia różnił się od siebie, to było naprawdę fascynujące. Przypominał trochę tworzenie eliksirów.
- Już się robi - odpowiedziała z uśmiechem, a wszystkie pudełka poza jednym powędrowały z powrotem do szafki. Białe herbaty były bardzo delikatne w smaku, ale jednocześnie były orzeźwiające: idealne na upalne dni podczas lata, chociaż w porównaniu z Chinami to angielskie lato nie umywało się pod kątem temperatury i wilgotności do chińskiej pogody.
Ruda pokiwała głową, gdy Dora zaproponowała połączenie dwóch baz. To nie było takie głupie, chociaż Olivia zastanawiała się, czy taki zabieg nie osłabi mikstury lub nie zniweluje niechcący części właściwości. Ale nie miała pojęcia, nie była mistrzynią eliksirów - musiały spróbować, bo przecież na tym to polegało: na metodzie prób i błędów. Najwyżej rozwalą pracownię, jej się to zdarzyło kilka, jeśli nie kilkanaście razy.
- To jest w zasadzie genialny pomysł - powiedziała, wystawiając wszystkie słoiki i pojemniczki na stół. Wyprostowała się w końcu, a czajnik zapiszczał, informując o zagotowaniu wody. Zdjęła go z palnika, ale nie zalewała na razie mieszanki. Woda musiała przestygnąć. - Kiedyś, gdy byłam mała, trafiłam na taki ciekawy rysunek... Poczekaj chwilę.
Raz-dwa znalazła jakąś niezapisaną kartę pergaminu i pióro. Narysowała dość koślawo fiolkę, która miała w środku podziałkę. Podsunęła ją Dorze niemalże pod nos.
- To w środku to taka cieniutka ścianka ze szkła. Dzięki temu dwa składniki się nie mieszają, chyba że ścianka pęknie. Na przykład przy mocnym wstrząsie albo rozbiciu całej fiolki. Wtedy natychmiast zachodzi reakcja. Jakby czymś takim rzucić pod nogi komuś, to pewnie od razu by się przykleił. Można też posmarować jedną substancją na przykład próg domu, a fiolkę z aktywatorem umieścić obok, na lince. Wiesz, jak taką pułapkę - ktoś niepowołany wchodzi do środka, linka pęka, fiolka upada mu pod nogi i cyk, gnojek się przykleja.
Nie była pewna czy udałoby im się stworzyć wszystko to, o czym mówiły w jednym eliksirze, chociaż... Olivia rozejrzała się, jakby również potrzebowała inspiracji w otoczeniu.
- Jest jeszcze jedna metoda, dolna baza jest cięższa, eliksir powinien być cięższy. Wiesz, jak woda i olej, są zmieszane ale nie mieszają się między sobą. Tylko wtedy nie uwarzenie ich będzie wyzwaniem, a nalanie oraz transport - wydęła lekko usta w zastanowieniu. Musiałyby nie dopuścić do tego, żeby w fiolce znajdowało się powietrze. Niby proste, ale wystarczy mały milimetr szcześcienny i cała mikstura stwardnieje.
- Już się robi - odpowiedziała z uśmiechem, a wszystkie pudełka poza jednym powędrowały z powrotem do szafki. Białe herbaty były bardzo delikatne w smaku, ale jednocześnie były orzeźwiające: idealne na upalne dni podczas lata, chociaż w porównaniu z Chinami to angielskie lato nie umywało się pod kątem temperatury i wilgotności do chińskiej pogody.
Ruda pokiwała głową, gdy Dora zaproponowała połączenie dwóch baz. To nie było takie głupie, chociaż Olivia zastanawiała się, czy taki zabieg nie osłabi mikstury lub nie zniweluje niechcący części właściwości. Ale nie miała pojęcia, nie była mistrzynią eliksirów - musiały spróbować, bo przecież na tym to polegało: na metodzie prób i błędów. Najwyżej rozwalą pracownię, jej się to zdarzyło kilka, jeśli nie kilkanaście razy.
- To jest w zasadzie genialny pomysł - powiedziała, wystawiając wszystkie słoiki i pojemniczki na stół. Wyprostowała się w końcu, a czajnik zapiszczał, informując o zagotowaniu wody. Zdjęła go z palnika, ale nie zalewała na razie mieszanki. Woda musiała przestygnąć. - Kiedyś, gdy byłam mała, trafiłam na taki ciekawy rysunek... Poczekaj chwilę.
Raz-dwa znalazła jakąś niezapisaną kartę pergaminu i pióro. Narysowała dość koślawo fiolkę, która miała w środku podziałkę. Podsunęła ją Dorze niemalże pod nos.
- To w środku to taka cieniutka ścianka ze szkła. Dzięki temu dwa składniki się nie mieszają, chyba że ścianka pęknie. Na przykład przy mocnym wstrząsie albo rozbiciu całej fiolki. Wtedy natychmiast zachodzi reakcja. Jakby czymś takim rzucić pod nogi komuś, to pewnie od razu by się przykleił. Można też posmarować jedną substancją na przykład próg domu, a fiolkę z aktywatorem umieścić obok, na lince. Wiesz, jak taką pułapkę - ktoś niepowołany wchodzi do środka, linka pęka, fiolka upada mu pod nogi i cyk, gnojek się przykleja.
Nie była pewna czy udałoby im się stworzyć wszystko to, o czym mówiły w jednym eliksirze, chociaż... Olivia rozejrzała się, jakby również potrzebowała inspiracji w otoczeniu.
- Jest jeszcze jedna metoda, dolna baza jest cięższa, eliksir powinien być cięższy. Wiesz, jak woda i olej, są zmieszane ale nie mieszają się między sobą. Tylko wtedy nie uwarzenie ich będzie wyzwaniem, a nalanie oraz transport - wydęła lekko usta w zastanowieniu. Musiałyby nie dopuścić do tego, żeby w fiolce znajdowało się powietrze. Niby proste, ale wystarczy mały milimetr szcześcienny i cała mikstura stwardnieje.