09.03.2025, 19:40 ✶
- Widma... - mruknęła, smakując ich nazwę końcem języka. Skrzywiła się - tak, to było dobre określenie. - Tak, widziałam.
Westchnęła, podnosząc się na ramionach. Trochę kolorów wróciło na jej twarz. Uznała więc, że może spokojnie usiąść, w końcu nie spadnie z kanapy: miała za sobą oparcie. Bardzo wygodne, tak swoją drogą. Faye rozejrzała się po gabinecie Nicholasa, jakby myśląc w jaki sposób ma mu odpowiedzieć. Milczała, co samo w sobie było niepokojące.
- Nie, nie miałam z nimi styczności. Przemieniłam się na oczach ludzi, a potem coś kazało mi pędzić do Kniei. Próbowałam to powstrzymać, ale nie potrafiłam. Biegłam tak, jakbym pędziła na spotkanie ze śmiercią - powiedziała, przenosząc wzrok na brata. Widząc jego zamkniętą postawę lekko się skrzywiła, ale kontynuowała swoją opowieść. Wymądrzać się będzie później. - Nie zrobiłam tego celowo, Nick. COŚ kazało mi się przemienić, wiesz doskonale, że panuję nad klątwą lepiej niż niemal każdy wilkołak na tym świecie. A jednak zawiodłam. Bones powiedział, że uznają to za wypadek, anomalię, bo w Dolinie działo się sporo dziwnych rzeczy.
Nie była pewna czy może mu mówić o wszystkim, więc zawahała się. Ale cholera jasna, to był jej brat. Ba, to był także pracownik Departamentu Tajemnic. Przecież na pewno wiedział, co tam się czaiło, tylko nie mógł jej tego powiedzieć, bo mieli te swoje idiotyczne pracowe zakazy. Faye westchnęła więc i wyjęła listek z potarganych włosów.
- Wbiegłam do jakiegoś kręgu. Takiego jak Stonehenge, ale nie takiego dużego. No i miał troszeczkę inny kształt. W każdym razie dalej nie pamiętam, obudziłam się i byłam już sobą, w swoim ludzkiej postaci. Przede mną był skunks, chyba się po prostu przypałętał, no i animag. Nie był stąd, ale przemienił się na moich oczach, przedstawił i zabrał mnie z Kniei do Doliny. Nikolai cośtam. Już przekazałam Bonesowi nie tylko wszystkie informacje, ale też wspomnienia. Mam wrażenie, że ten krąg powstrzymał te... Widma czy jak je nazwałeś. I mnie uratował przed bardzo paskudną śmiercią - dokończyła, oblizując spierzchnięte usta. Jej wzrok powędrował z powrotem do szklanki. - Mogę jeszcze wody?
Westchnęła, podnosząc się na ramionach. Trochę kolorów wróciło na jej twarz. Uznała więc, że może spokojnie usiąść, w końcu nie spadnie z kanapy: miała za sobą oparcie. Bardzo wygodne, tak swoją drogą. Faye rozejrzała się po gabinecie Nicholasa, jakby myśląc w jaki sposób ma mu odpowiedzieć. Milczała, co samo w sobie było niepokojące.
- Nie, nie miałam z nimi styczności. Przemieniłam się na oczach ludzi, a potem coś kazało mi pędzić do Kniei. Próbowałam to powstrzymać, ale nie potrafiłam. Biegłam tak, jakbym pędziła na spotkanie ze śmiercią - powiedziała, przenosząc wzrok na brata. Widząc jego zamkniętą postawę lekko się skrzywiła, ale kontynuowała swoją opowieść. Wymądrzać się będzie później. - Nie zrobiłam tego celowo, Nick. COŚ kazało mi się przemienić, wiesz doskonale, że panuję nad klątwą lepiej niż niemal każdy wilkołak na tym świecie. A jednak zawiodłam. Bones powiedział, że uznają to za wypadek, anomalię, bo w Dolinie działo się sporo dziwnych rzeczy.
Nie była pewna czy może mu mówić o wszystkim, więc zawahała się. Ale cholera jasna, to był jej brat. Ba, to był także pracownik Departamentu Tajemnic. Przecież na pewno wiedział, co tam się czaiło, tylko nie mógł jej tego powiedzieć, bo mieli te swoje idiotyczne pracowe zakazy. Faye westchnęła więc i wyjęła listek z potarganych włosów.
- Wbiegłam do jakiegoś kręgu. Takiego jak Stonehenge, ale nie takiego dużego. No i miał troszeczkę inny kształt. W każdym razie dalej nie pamiętam, obudziłam się i byłam już sobą, w swoim ludzkiej postaci. Przede mną był skunks, chyba się po prostu przypałętał, no i animag. Nie był stąd, ale przemienił się na moich oczach, przedstawił i zabrał mnie z Kniei do Doliny. Nikolai cośtam. Już przekazałam Bonesowi nie tylko wszystkie informacje, ale też wspomnienia. Mam wrażenie, że ten krąg powstrzymał te... Widma czy jak je nazwałeś. I mnie uratował przed bardzo paskudną śmiercią - dokończyła, oblizując spierzchnięte usta. Jej wzrok powędrował z powrotem do szklanki. - Mogę jeszcze wody?