10.03.2025, 05:29 ✶
To milczenie, które tak skrzętnie wypełniało momentami przestrzeń między nimi, nawet mu nie przeszkadzało. Był przyzwyczajony do ciszy, nawet tej niezręcznej i przepełnionej wszelkimi niewypowiedzianymi słowami. Wciąż trzymał ją za dłoń, ale w tym geście nie było agresji czy zaborczości. Nie było bólu. Nie chciał pozwolić jej odejść i zadziałało, a kiedy Faye wreszcie postanowiła zaburzyć ich ułożenie, z łatwością wysmyknęła nadgarstek spomiędzy jego palców.
- Spójrz na mnie - powiedział po prostu, jakby to była odpowiedź na jej pytanie. Dlaczego taki był? Zabawne. Ciekawe, dlaczego. Dla niego ta odpowiedź była aż nazbyt oczywista, bo nie wszyscy musieli zwracać na to uwagę, może nawet jej było wszystko jedno, ale nie zmieniało to faktu że jego życie było naznaczone widoczną klątwą. Nie przemieniał się raz w miesiącu w bestie, ale Smocza Łuska powoli pięła się po jego ciele, pożerając kolejne fragmenty jego ciała i sprawiając że gdzie nie poszedł, spoglądał na ludzi w ten zezwierzęcony sposób. Bali się w taki sam sposób, w jaki odczuwali niepokój w obecności jego ojca. - Spójrz na nas. Jesteśmy czymś, co nie powinno być. Ty i ja - dwuznaczność wkradała się między jego słowa, rozsiadając się pośród nich z nadzwyczajną pewnością siebie. - Ktoś mógłby zatem pomyśleć, że skoro kolej rzeczy została zaburzona, może należy spojrzeć na wszystko z innej perspektywy - mruknął, mimowolnie na nowo się prostując w sztywnej formie.
- Kim jest ten szczęściarz? Chciałbym go poznać - kusiło rzucić się na nią z kpiną, ale słowa zabrzmiały znowu sucho, jakby starannie obrał je ze wszystkich emocji, zanim rozbrzmiały cicho między nimi. Ale coś w nim mimowolnie zawrzało. Gdzieś głęboko, jakaś potrzeba posiadania. Oboje nie chcieli być ze sobą związani, ale Rowle, kiedy ubrała swoje obawy w te konkretne słowa, poczuł nagle że kobieta nie ma prawa się od niego tak zwyczajnie odwrócić. Nie ma prawa tęsknie spoglądać za kimś innym, wiedziona jakimś wielkim poczuciem miłości. Głównie dlatego, że on też takiego prawa nie posiadał. Jego jednak zostało mu odebrane przez rodzinę, a w jej przypadku? Nie znał odpowiedzi na to pytanie, ale wciąż drażniły go minione zaręczyny i uczucia, które wisiały między nim, a Ollivander, a które stopniowo przygasały przez dzielący ich dystans, który miał się tylko zwiększać.
- Spójrz na mnie - powiedział po prostu, jakby to była odpowiedź na jej pytanie. Dlaczego taki był? Zabawne. Ciekawe, dlaczego. Dla niego ta odpowiedź była aż nazbyt oczywista, bo nie wszyscy musieli zwracać na to uwagę, może nawet jej było wszystko jedno, ale nie zmieniało to faktu że jego życie było naznaczone widoczną klątwą. Nie przemieniał się raz w miesiącu w bestie, ale Smocza Łuska powoli pięła się po jego ciele, pożerając kolejne fragmenty jego ciała i sprawiając że gdzie nie poszedł, spoglądał na ludzi w ten zezwierzęcony sposób. Bali się w taki sam sposób, w jaki odczuwali niepokój w obecności jego ojca. - Spójrz na nas. Jesteśmy czymś, co nie powinno być. Ty i ja - dwuznaczność wkradała się między jego słowa, rozsiadając się pośród nich z nadzwyczajną pewnością siebie. - Ktoś mógłby zatem pomyśleć, że skoro kolej rzeczy została zaburzona, może należy spojrzeć na wszystko z innej perspektywy - mruknął, mimowolnie na nowo się prostując w sztywnej formie.
- Kim jest ten szczęściarz? Chciałbym go poznać - kusiło rzucić się na nią z kpiną, ale słowa zabrzmiały znowu sucho, jakby starannie obrał je ze wszystkich emocji, zanim rozbrzmiały cicho między nimi. Ale coś w nim mimowolnie zawrzało. Gdzieś głęboko, jakaś potrzeba posiadania. Oboje nie chcieli być ze sobą związani, ale Rowle, kiedy ubrała swoje obawy w te konkretne słowa, poczuł nagle że kobieta nie ma prawa się od niego tak zwyczajnie odwrócić. Nie ma prawa tęsknie spoglądać za kimś innym, wiedziona jakimś wielkim poczuciem miłości. Głównie dlatego, że on też takiego prawa nie posiadał. Jego jednak zostało mu odebrane przez rodzinę, a w jej przypadku? Nie znał odpowiedzi na to pytanie, ale wciąż drażniły go minione zaręczyny i uczucia, które wisiały między nim, a Ollivander, a które stopniowo przygasały przez dzielący ich dystans, który miał się tylko zwiększać.