11.03.2025, 01:42 ✶
Wreszcie. Potrzeba było jedynie zamieszek, przekleństw, rzucania przedmiotami i krwawiacego Icarusa, ale wreszcie udało mu się nakłonić rodzeństwo, aby się stąd wycofali. I to chyba w idealnej chwili, bo o ile ich przygoda z Marszem właśnie się kończyła, tak zamieszki wciąż trwały w najlepsze, zwłaszcza że chyba magipolicja w końcu raczyła interweniować.
Eh... Ciekawe czy dostanie dzisiaj wezwani donpracy pomimo dnia wolnego, a jeśli tak to jak szybko zobaczy w swoim oknie szpitalna sowę z wiadomością? Przeklęci kontrmanifestanci. Naprawdę. Jeśli będzie musiał zjawić się dzisiaj w Mungu i przyjdzie mu opatrywać któregoś z tych idiotów, to zadba o to aby przemywać mu nawet najmniejsze zadrapanie najbardziej szczypiącym środkiem do odkażania, jaki tylko znajdzie.
To był jednak problem na później. Problemem na teraz było to, że Icarus słaniał się na nogach, a sam Basilius niestety nie dorwał tego kto to zrobił.
– Tak, już idziemy. Jeśli poczujesz się gorzej daj znać – powiedział, próbując jakoś zabezpieczyć brata, aby obaj się nie przewrócili, kiedy ten się o niego podpierał i ruszył powolnym, acz zdecydowanym krokiem w stronę swojego mieszkania, oddalając się od zamieszania. Zamieszania, które I tak trwało w najlepsze. Obok nich przebiegła grupka czarodziejów ewidentnie uciekająca od sytuacji na marszu. Z kolei zaraz potem zobaczyli jak jakaś inna grupka biegnie w stronę marszu.
Przez całą drogę, na całe szczęście nie było to daleko, Basilius milczał, skupiając się na stanie brata, ale też zastanawiając się, czy przypadkiem nie powinien tego wszystkiego jakoś inaczej rozegrać. No bo... Chyba chętnie by się mylił. Zdecydowanie wolałby, aby marsz nie został przerwany, a rodzeństwo wykazało się inicjatywą obywatelską, której tak pragnęli. Sam zresztą jako uzdrowiciel powinien walczyć o prawa charłaków. Tylko, że no... Martwił się i niestety słusznie. Szkoda.
Nawet z oszołomionym Icarusem, opierającym się o nie oszołomionego, ale idącego wiecznie wolno Basiliusa, który dodatkowo podpierał drugiego czarodzieja, dotarli do mieszkania najstarszego Prewetta stosunkowo szybko i już po chwili, znaleźli się w uporządkowanym salonie. Wtedy też, niepokój o rodzeństwo, jak i zmartwienie całą sytuacją i tym, że od razu chciał się wycofać, skumulowało się w nim w formie wykładu Basiliusa Prewetta do głupiego rodzeństwa.
– Butelki. Krzyki. Kontrmanifestanci. Idealne miejsce aby zostać na dłużej! Naprawdę! I to nie tak, że nie pochwalam waszej postawy. Pochwalam. Bardzo – mówił jednocześnie zajmując się łataniem Icarusa i upewniając się, czy przypadkiem nie doszło do urazu mózgu. – Ale na miłość Matki! Jeśli pilnie potrzebujecie zmieniać społeczeństwo, to jesteście Prewettami, spróbujcie nie wiem, zlokalizować kontrmanifestantów, i zabrać im cały majątek w kasynie. Wymyślcie przekręt na zaginionego krewnego i zabierzcie mu pieniądze! Podetnijcie mu nogę w alejce, ale postarajcie się nie być w samym środku zamieszania! – Szybkim ruchem, maskując zmęczenie, sięgnął po eliksir i wręczył go Icarusowi. – Ellie, przepraszam, że nie poszliśmy do kawiarni. Może jutro? – Dzisiaj wieczorem, nawet jeśli zamieszki się już skończą, albo będzie w pracy, a jak nie, to coś czuł, że dość szybko pójdzie spać. – W kuchni jest ciasto czekoladowe na pocieszenie. Rodzice są w domu? Może wyślij im sowę, że nic wam nie jest, ale przeczekacie wszystko u mnie? Ari, wypij to i policz w grece do dziesięciu. – Jeśli Icarus rzeczywiście by to zrobił, to byłoby z nim bardzo źle, skoro greki nie znał. Gdyby popatrzył się na niego nierozumiejąc co brat do niego mówi, byłoby umiarkowanie źle, a jeśli odpowie mu coś złośliwego, to Basilius raczej nie miał już się czym martwić.
Eh... Ciekawe czy dostanie dzisiaj wezwani donpracy pomimo dnia wolnego, a jeśli tak to jak szybko zobaczy w swoim oknie szpitalna sowę z wiadomością? Przeklęci kontrmanifestanci. Naprawdę. Jeśli będzie musiał zjawić się dzisiaj w Mungu i przyjdzie mu opatrywać któregoś z tych idiotów, to zadba o to aby przemywać mu nawet najmniejsze zadrapanie najbardziej szczypiącym środkiem do odkażania, jaki tylko znajdzie.
To był jednak problem na później. Problemem na teraz było to, że Icarus słaniał się na nogach, a sam Basilius niestety nie dorwał tego kto to zrobił.
– Tak, już idziemy. Jeśli poczujesz się gorzej daj znać – powiedział, próbując jakoś zabezpieczyć brata, aby obaj się nie przewrócili, kiedy ten się o niego podpierał i ruszył powolnym, acz zdecydowanym krokiem w stronę swojego mieszkania, oddalając się od zamieszania. Zamieszania, które I tak trwało w najlepsze. Obok nich przebiegła grupka czarodziejów ewidentnie uciekająca od sytuacji na marszu. Z kolei zaraz potem zobaczyli jak jakaś inna grupka biegnie w stronę marszu.
Przez całą drogę, na całe szczęście nie było to daleko, Basilius milczał, skupiając się na stanie brata, ale też zastanawiając się, czy przypadkiem nie powinien tego wszystkiego jakoś inaczej rozegrać. No bo... Chyba chętnie by się mylił. Zdecydowanie wolałby, aby marsz nie został przerwany, a rodzeństwo wykazało się inicjatywą obywatelską, której tak pragnęli. Sam zresztą jako uzdrowiciel powinien walczyć o prawa charłaków. Tylko, że no... Martwił się i niestety słusznie. Szkoda.
Nawet z oszołomionym Icarusem, opierającym się o nie oszołomionego, ale idącego wiecznie wolno Basiliusa, który dodatkowo podpierał drugiego czarodzieja, dotarli do mieszkania najstarszego Prewetta stosunkowo szybko i już po chwili, znaleźli się w uporządkowanym salonie. Wtedy też, niepokój o rodzeństwo, jak i zmartwienie całą sytuacją i tym, że od razu chciał się wycofać, skumulowało się w nim w formie wykładu Basiliusa Prewetta do głupiego rodzeństwa.
– Butelki. Krzyki. Kontrmanifestanci. Idealne miejsce aby zostać na dłużej! Naprawdę! I to nie tak, że nie pochwalam waszej postawy. Pochwalam. Bardzo – mówił jednocześnie zajmując się łataniem Icarusa i upewniając się, czy przypadkiem nie doszło do urazu mózgu. – Ale na miłość Matki! Jeśli pilnie potrzebujecie zmieniać społeczeństwo, to jesteście Prewettami, spróbujcie nie wiem, zlokalizować kontrmanifestantów, i zabrać im cały majątek w kasynie. Wymyślcie przekręt na zaginionego krewnego i zabierzcie mu pieniądze! Podetnijcie mu nogę w alejce, ale postarajcie się nie być w samym środku zamieszania! – Szybkim ruchem, maskując zmęczenie, sięgnął po eliksir i wręczył go Icarusowi. – Ellie, przepraszam, że nie poszliśmy do kawiarni. Może jutro? – Dzisiaj wieczorem, nawet jeśli zamieszki się już skończą, albo będzie w pracy, a jak nie, to coś czuł, że dość szybko pójdzie spać. – W kuchni jest ciasto czekoladowe na pocieszenie. Rodzice są w domu? Może wyślij im sowę, że nic wam nie jest, ale przeczekacie wszystko u mnie? Ari, wypij to i policz w grece do dziesięciu. – Jeśli Icarus rzeczywiście by to zrobił, to byłoby z nim bardzo źle, skoro greki nie znał. Gdyby popatrzył się na niego nierozumiejąc co brat do niego mówi, byłoby umiarkowanie źle, a jeśli odpowie mu coś złośliwego, to Basilius raczej nie miał już się czym martwić.