11.03.2025, 04:24 ✶
Można by było się dziwić, jakim cudem milczenie było dla niej tak niewygodne, kiedy była magiłowcą. Polując na stworzenia, należało zachować ciszę i uwagę, a nie paplać bez sensu cały czas, zwracając tym samym na siebie uwagę otoczenia. Z Rowle był żaden łowca, tylko opiekun, ale w gruncie rzeczy momentami wcale te dwa zawodu nie różniły się od siebie aż tak bardzo. Patrzył na nią, jak wznosi spojrzenie ku górze, na jego twarz i wystarczyło wiele żeby wiedział, że patrzył dokładnie tak jak się spodziewał że to zrobi. Faye widziała tylko fasadę, odmawiając doszukiwania się czegoś głębiej. Sam ją do tego zniechęcił i nie zamierzał się wykręcać, jednak co w pewien sposób faktycznie go ciekawiło to to, jak opornie przychodziło jej by spojrzała także na samą siebie.
Westchnął z pewnym rozczarowaniem, kiedy zadała swoje pytanie, jakby właśnie oblała pewien mały test. Trochę chyba tak było, bo Rowle nie spodziewał się, nie, nie chciał tłumaczyć jej tego co miał tutaj na myśli. To były puste słowa, rzucone tylko po to, żeby dać jej cokolwiek do myślenia. Potem jednak już zmarszczył brwi, nieco niezadowolony, kolejny łapiąc się na tym, że jego zdaniem wyraźnie się zapominała. Że nie był tylko przeszkodą w jej życiu, niewygodnym elementem czy nieprzyjacielem. Ona konsekwentnie chciała go wznieść go do statusu wroga. Odebrał jej marzenie, jak uroczo. Brzmiała tak, jakby ona nie zrobiła mu czegoś podobnego. Jakby nie wyrwała z jego życia fragmentu, który w pewien sposób mógł być niego, a nie zaplanowaną przez rodzinę częścią. Kreowała się na miłą, naiwną i wręcz niewinną, ale pod koniec dnia wciąż myślała tylko o sobie i o nikim więcej. Była tak samo dobra jak i on, tylko jeszcze o tym nie wiedziała.
Czy jej wierzył? Oczywiście, że nie. Małe kłamstwo, upchane naprędce po poprzednich, znaczących słowach, nie miały dla niego znaczenia, kiedy zdążył już sobie w głowie ułożyć coś innego. Zastanawiał się teraz, kto to był. Gdyby był to jakiś czystokrwisty chłopak, który nie przynosił nikomu wstydu, pewnie już dawno na palcu świeciłaby się jej obrączka.
- Do tego, gdzie były spisane dokumenty - sprecyzował. Dyskrecja natomiast była sprawą śliską, bo gdyby zamieszany był w to kowen Macmillanów, już dawno wszyscy by o tym wiedzieli. - Zobaczę co da się zrobić - mruknął jeszcze, wbrew pozorom nie patrząc na nią z wyższością. Na czymś się jednak wyraźnie zastanawiał.
- Levi... - rozległ się za nimi kobiecy głos, zaraz po tym jak klamka zgrzytnęła, otwierając drzwi. - Twój ojciec czeka - rzuciła, uśmiechając się lekko. Rowle spojrzał na kuzynkę, odwzajemniając uśmiech, o dziwo w szczery sposób i cofnął się o krok.
- Travers pierwsza - przepuścił Faye, nie patrząc już na nią. - Jak ci minął dzień? - zagadał jeszcze, kiedy Traversówna przechodziła przez drzwi gabinetu Lazarusa, zostawiając za sobą nagle okraszoną miłym tonem i zainteresowaniem rozmowę.
Westchnął z pewnym rozczarowaniem, kiedy zadała swoje pytanie, jakby właśnie oblała pewien mały test. Trochę chyba tak było, bo Rowle nie spodziewał się, nie, nie chciał tłumaczyć jej tego co miał tutaj na myśli. To były puste słowa, rzucone tylko po to, żeby dać jej cokolwiek do myślenia. Potem jednak już zmarszczył brwi, nieco niezadowolony, kolejny łapiąc się na tym, że jego zdaniem wyraźnie się zapominała. Że nie był tylko przeszkodą w jej życiu, niewygodnym elementem czy nieprzyjacielem. Ona konsekwentnie chciała go wznieść go do statusu wroga. Odebrał jej marzenie, jak uroczo. Brzmiała tak, jakby ona nie zrobiła mu czegoś podobnego. Jakby nie wyrwała z jego życia fragmentu, który w pewien sposób mógł być niego, a nie zaplanowaną przez rodzinę częścią. Kreowała się na miłą, naiwną i wręcz niewinną, ale pod koniec dnia wciąż myślała tylko o sobie i o nikim więcej. Była tak samo dobra jak i on, tylko jeszcze o tym nie wiedziała.
Czy jej wierzył? Oczywiście, że nie. Małe kłamstwo, upchane naprędce po poprzednich, znaczących słowach, nie miały dla niego znaczenia, kiedy zdążył już sobie w głowie ułożyć coś innego. Zastanawiał się teraz, kto to był. Gdyby był to jakiś czystokrwisty chłopak, który nie przynosił nikomu wstydu, pewnie już dawno na palcu świeciłaby się jej obrączka.
- Do tego, gdzie były spisane dokumenty - sprecyzował. Dyskrecja natomiast była sprawą śliską, bo gdyby zamieszany był w to kowen Macmillanów, już dawno wszyscy by o tym wiedzieli. - Zobaczę co da się zrobić - mruknął jeszcze, wbrew pozorom nie patrząc na nią z wyższością. Na czymś się jednak wyraźnie zastanawiał.
- Levi... - rozległ się za nimi kobiecy głos, zaraz po tym jak klamka zgrzytnęła, otwierając drzwi. - Twój ojciec czeka - rzuciła, uśmiechając się lekko. Rowle spojrzał na kuzynkę, odwzajemniając uśmiech, o dziwo w szczery sposób i cofnął się o krok.
- Travers pierwsza - przepuścił Faye, nie patrząc już na nią. - Jak ci minął dzień? - zagadał jeszcze, kiedy Traversówna przechodziła przez drzwi gabinetu Lazarusa, zostawiając za sobą nagle okraszoną miłym tonem i zainteresowaniem rozmowę.
Koniec sesji