[4.09.1972] Wsród cieni twoje imię

Odkąd odnowili kontakt, jego dotyk i ciepłe brzmienie skróconego imienia zasklepiały pustkę w sercu. Nie. Jej mózg nie działał jak należy, przynajmniej nie w jego towarzystwie. Mona też nie musiała się nad tym jakoś zastanawiać. Każdą cząstką swojego ciała pragnęła do niego przylgnąć i już tak zostać jak rzep przy psim ogonie. Kiedy Ari wspomniał o wizycie u swojego brata, skrzywiła się odruchowo. Nie miała nic przeciwko starszemu Krukonowi, zawsze był wobec niej w porządku, ale… Unikała uzdrowicieli nie bez powodu, a szczególnie tych noszących nazwisko Prewett. Już od wieczorku singli towarzyszył jej lęk, że brak prawej kończyny mógłby sprawić, że być może stała się kimś, kogo trudno było kochać. Co jeśli Basilius by coś mu powiedział? Na tamten moment nie potrafiła nawet określić, co mogłoby to być, jaki charakter taka informacja mogłaby mieć, ale jeśli istniała choćby najmniejsza szansa, że postawiłoby ją to w złym świetle przed Arim… Wolała udawać, że wszystko było w porządku. Już wystarczyło, że po wypadku jej relacja z Levim posypała się w drobny mak.
— Powinieneś zobaczyć mojego szefa — rzuciła mimochodem. — I kuzyna — całą dwójkę widziała kilka dni temu. Tamtego ranka stres ściskał ją za gardło, bo przecież następnego dnia miała spotkanie z Arim na Neal’s Yard. Ale zaraz… Co? — W jakim scenariuszu w twojej głowie po ugryzieniu smoka mogłyby mi wyrosnąć łuski? Nie jestem pchlarzem, Ari — bąknęła. — Z drugiej strony może wreszcie mogłabym wtedy legalnie wrócić do rezerwatu jako część inwentarza — zmusiła się na lekki ton. — Poza tym… To było prawie dwa lata temu. Blizna pooperacyjna dawno się zagoiła, więc nie ma raczej mowy o żadnej infekcji — nie dodała dlaczego to nie infekcja była problemem.