02.02.2023, 18:51 ✶
Fergus nie stronił od Nokturnu. Może i nie wychował się w tej części miasta, choć w samym Londynie od dzieciństwa bywał często, ale w ostatnim czasie wyjątkowo mocno go tam ciągnęło. Mimo że nie do końca tam pasował, to jednak czuł się bardziej „swojsko” niż na Pokątnej, na której co chwila trafiał na wiekowych znajomych swojego ojca, niosących staremu Ollivanderowi plotki, z kim się widywał, po co i co właściwie robił. W tej „złej” części czarodziejskiego świata nie przykuwał aż tak uwagi. Poza tym mógł zalewać smutki alkoholem dużo tańszym niż w Dziurawym Kotle, a biorąc pod uwagę, że większość jego wypłaty szła na wszelkiej maści używki, oczywistym było, gdzie się wybierze (tak, książki też traktował jak uzależnienie, żeby nikt nie mówił, że aż tak upadł).
Czasem zazdrościł Viorice jej relacji z matką, którą lubiła odwiedzać i robiła to z własnej woli. Fergus na swojego ojca był praktycznie skazany od ośmiu lat i znosił jego cierpkie komentarze każdego dnia, gdy tylko pojawiał się w zasięgu jego wzroku. Na tyle go to irytowało, że od wielu tygodni nie spędzał wieczorów w domu, czasami nawet i nocy.
- Nie wiedziałem, że planujesz tyle tego robić – przyznał, spoglądając na nią znad wisiorka, nad którym teraz pracował. Przysunął sobie jedno z krzeseł do jej biurka, gdzie padało o wiele lepsze światło. I tak musiał wytężać wzrok, starając się odwzorować blaszkę liścia. – Nie możemy zrobić wszystkiego po jednym i udawać, że to edycja limitowana, żeby bogaczki się pobiły?
Obrócił liść, przyglądając mu się pod światło i oceniając swoją robotę. Na palcach miał drobinki drewna, zaczepiające mu się o skórę po tym, jak spróbował wygładzić brzegi scyzorykiem. Włosy związał na czubku głowy jedną z frotek, które pożyczył sobie bez pytania od Viorici, ale pojedyncze kosmyki i tak mu się wymykały, opadając na czoło i policzki i łaskocząc przy tym niemiłosiernie. Nie odgarniał ich jednak, obawiając się, że powstałe z pracy przy biżuterii wióry wpadną mu do oczu.
- Ej, a gdyby zrobić to pół na pół z drewna i żywicy? – podpytał, wyciągając w jej stronę ten liść, ale zaraz odłożył go na biurko i wytarł dłonie o dżinsy, pozostawiając i na nich drobne drzazgi i kurz. W przeciwieństwie do przyjaciółki niespecjalnie znał się na obróbce metalu czy kamieni, chociaż niektórzy wymyślali dziwactwa w zamówieniach na różdżki i musiał próbować. Te wszystkie świecidełka zdawały mu się jednak zbyt misternie wykończone, by cokolwiek takiego wyszło spod jego dłoni.
- Będę groził ludziom, że jak tego nie kupią, to ich wepchnę do ogniska – pocieszył ją i dźgnął dziewczynę palcem w policzek, żeby ją nieco rozbudzić. Od początku wiedział, że to burżujskie krzesło będzie miało właściwości usypiające w przeciwieństwie do prostego, niespecjalnie wygodnego drewna. – Albo oddadzą ci gotówkę dobrowolnie, albo w momencie, kiedy będę ich popychał – zażartował, chociaż nie był typem człowieka, który rzeczywiście wrzuciłby kogokolwiek do ogniska. Prędzej do jeziora, jeśli miał być sam ze sobą szczery. Westchnął i oparł głowę na ręku, przyglądając się wciąż leżącej na biurku Viorice. – Wiesz, że w ten sposób nie skończymy tego na Beltane, prawda?
Czasem zazdrościł Viorice jej relacji z matką, którą lubiła odwiedzać i robiła to z własnej woli. Fergus na swojego ojca był praktycznie skazany od ośmiu lat i znosił jego cierpkie komentarze każdego dnia, gdy tylko pojawiał się w zasięgu jego wzroku. Na tyle go to irytowało, że od wielu tygodni nie spędzał wieczorów w domu, czasami nawet i nocy.
- Nie wiedziałem, że planujesz tyle tego robić – przyznał, spoglądając na nią znad wisiorka, nad którym teraz pracował. Przysunął sobie jedno z krzeseł do jej biurka, gdzie padało o wiele lepsze światło. I tak musiał wytężać wzrok, starając się odwzorować blaszkę liścia. – Nie możemy zrobić wszystkiego po jednym i udawać, że to edycja limitowana, żeby bogaczki się pobiły?
Obrócił liść, przyglądając mu się pod światło i oceniając swoją robotę. Na palcach miał drobinki drewna, zaczepiające mu się o skórę po tym, jak spróbował wygładzić brzegi scyzorykiem. Włosy związał na czubku głowy jedną z frotek, które pożyczył sobie bez pytania od Viorici, ale pojedyncze kosmyki i tak mu się wymykały, opadając na czoło i policzki i łaskocząc przy tym niemiłosiernie. Nie odgarniał ich jednak, obawiając się, że powstałe z pracy przy biżuterii wióry wpadną mu do oczu.
- Ej, a gdyby zrobić to pół na pół z drewna i żywicy? – podpytał, wyciągając w jej stronę ten liść, ale zaraz odłożył go na biurko i wytarł dłonie o dżinsy, pozostawiając i na nich drobne drzazgi i kurz. W przeciwieństwie do przyjaciółki niespecjalnie znał się na obróbce metalu czy kamieni, chociaż niektórzy wymyślali dziwactwa w zamówieniach na różdżki i musiał próbować. Te wszystkie świecidełka zdawały mu się jednak zbyt misternie wykończone, by cokolwiek takiego wyszło spod jego dłoni.
- Będę groził ludziom, że jak tego nie kupią, to ich wepchnę do ogniska – pocieszył ją i dźgnął dziewczynę palcem w policzek, żeby ją nieco rozbudzić. Od początku wiedział, że to burżujskie krzesło będzie miało właściwości usypiające w przeciwieństwie do prostego, niespecjalnie wygodnego drewna. – Albo oddadzą ci gotówkę dobrowolnie, albo w momencie, kiedy będę ich popychał – zażartował, chociaż nie był typem człowieka, który rzeczywiście wrzuciłby kogokolwiek do ogniska. Prędzej do jeziora, jeśli miał być sam ze sobą szczery. Westchnął i oparł głowę na ręku, przyglądając się wciąż leżącej na biurku Viorice. – Wiesz, że w ten sposób nie skończymy tego na Beltane, prawda?