[7.08 Jonathan & Anthony] Trust issues

Być może rzeczywiście Anthony w tamtym momencie nie miał ponad czterdziestu lat doświadczeń. Być może miał siedem lat, gdy dowiedział się, że po bzdurnych według jego rodziców oskarżeniach, które wysunął w stosunku do swojego brata, nie będzie spędzał Yule z rodziną w Egipcie, tylko musi pozostać pod opieką ciotek - choć oczywiście oficjalnie była to kara, za zbyt powolne postępy w grece. Być może miał czternaście lat, gdy dowiedział się, że jego klika podostawała odznaki, a on pozostał w tyle, przegrywając z najlepszym przyjacielem w wyścigu o bycie wyróżnionym. Być może wcale nie było mu w smak, że nie nosił korony, nie dostał miecza albo kosy, tylko ściskał w pochudłych palcach szalkę, jakby nie nadawał się do czynów wielkich. Jakby jedyne co potrafił to liczyć pieniądze.

Być może spoglądał z zazdrością na swoich przyjaciół, czując się w każdym zakresie gorszym od nich. Nie musiał być ślizgonem, by mieć swój loch ambicji we własnej głowie.

– O właśnie! To! To właśnie! Czy ty się słyszysz w ogóle?! Perspektywy, miłość i bliskich! To jest właśnie ta wieża w której mnie zamknąłeś! Lada dzień te perspektywy, ta miłość, Ci bliscy staną się węgielkami na kartach historii! Mam skakać z radości? Wiwatować, że oszczędziłeś mi zmartwień, skoro teraz nie mogę znieść poczucia winy, wobec własnej pasywności od momentu gdy ten pajac ogłosił swoje durne żądania? I nie wycieraj sobie twarzy Morpheusem, nie widzisz, że jemu na tym etapie jest po prostu wszystko jedno? – Jakaś boleść bezsilności wkradła się w ten krzyk, bo choć to Anthony przywołał postać Longbottoma pierwszy, to jednak teraz gdy Jonathan o nim wspomniał wytrąciło to impet szarży. Bezsilność. Nie mógł zrobić nic, jego słodka Kassandra widziała płomień i szła ku niemu niczym zahipnotyzowana ćma. – On od dwudziestu lat ma na swoim karku zawieszone życzenie śmierci. Powiedzieć Ci jakie są procentowe szanse na dożycie późnej starości w Departamencie Tajemnic? I to nie chodzi o Alcuina, tylko o twarde statystyki z lecznicy dusz i cmentarza. Powiedzieć Ci jak te procenty wzrastają gdy pracownik jest jasnowidzem? Robię wszystko, WSZYSTKO, żeby na jego pogrzebie nie mieć sobie nic do zarzucenia, ale wiem, według wszelkiego prawdopodobieństwa wiem, że on odejdzie szybciej. Dużo szybciej. – Głośno wypowiedziane słowa uderzyły go, inaczej zadręczać się nocą, inaczej teraz usłyszeć, pozwolić temu wybrzmieć, pozwolić opaść na ramiona.