Victoria nie zamierzała tutaj zostawiać rzeczy domysłom. Zgoda, była kobietą, czasami robiła te swoje foszki w tylu domyśl się, ale w większości wypadków starała się wytłumaczyć swój punkt widzenia, zwłaszcza tam, gdzie nie chciała zostawiać pola do nadinterpretacji i wyciągnięcia niewłaściwych wniosków. A tutaj czuła, że pole jest aż nazbyt do tego żyzne, bo przecież łatwiej jest się oszukiwać, niż stawić czoła niewygodnej prawdzie. Nie była nigdy w takiej sytuacji jak Astaroth i Saurie, nikt jej nie zabił, by odrodziła się na nowo w tej nowej formie… ale wiedziała, jak to jest odczuwać tak ogromne zmiany, które wywracały dotychczasowe życie do góry nogami. Rozumiała, jak to jest za czymś tęsknić. Im brakowało światła dnia, słońca na skórze, jej – ciepła, bo chociaż wchodziła w smoczy ogień, nadal było jej dojmująco zimno. Wiedziała też, czym jest ten głód, a raczej jego widmo, w jej pamięci; wspomnienie zmiksowane z jej własną jaźnią tak, jakby to było jej własne. Jakby to ona była doświadczoną wampirzycą czującą podniecenie z nadchodzącego polowania.
– Tak, jesteś łowcą. Ale bycie wampirem nie jest nielegalne, wręcz przeciwnie. Zabronione jest tworzenie nowych wampirów, a nie istnienie w tym stanie. Macie nawet całe biuro kontaktu z wampirami w Ministerstwie, a tutaj jest jego pracownik – kiwnęła w stronę Sauriela, chociaż wcale nie wywoływała go do tablicy. Jedynie przedstawiała Yaxleyowi sytuację, o której, tak to przynajmniej wyglądało, nie myślał. Że mieli całą wampirzą społeczność. Że nie odławiało się ich i nie zabijało bez konsekwencji prawnych. Nie byli zwierzyną. – Czy chcesz zgłosić własną śmierć? Mamy zacząć poszukiwania tego, który cię przemienił? Albo tej? Nie wiem, to wampir czy wampirzyca? Twój stwórca – odparowała zaraz po tym, jak Astaroth powiedział, że to nie jest takie proste. – Nie zabijamy wampirów, Astarothcie – być może o tym zapomniał, może to jego łowczy instynkt klasyfikował wampiry jako jakichś podludzi, ale dla Victorii było to zwyczajnie bez znaczenia: selkie, wampir, wila… co za różnica. Na swoją siostrę, która była metamorfomagiem, też miała patrzeć nie jak na osobę, którą była, tylko na jakąś… zmiennokształtną bestię?
A potem nastąpiło bardzo, ale to bardzo pokazowe i powolne wywrócenie oczami, które mógł dostrzec tak Astaroth jak i Sauriel. Aż dziw, że Victoria nie zobaczyła w ten sposób wnętrza swojej czaszki.
– Dobrze, tak chcesz się bawić – wymamrotała pod nosem, i to był chyba ten ostatni, bardzo krótki znak ostrzegawczy, że Victoria właśnie traciła cierpliwość. – To teraz się skup i słuchaj. Masz błąd w samym początku swojego rozumowania, więc radzę ci je zweryfikować. Nie zaatakowałeś Laurenta wbrew jego woli, tylko zgodnie z jego wolą. To trochę zmienia postać rzeczy, nie? Zostałeś bardzo celowo sprowokowany, posłużono się tobą dla własnych, egoistycznych pobudek. To nie jest, podkreślam, nie jest atakowanie niewinnego – Victoria była zła na oboje z nich, ale to Laurentowi wypisała kazanie, że nie uważał. Dopiero później jej się przyznał, że chciał tego dnia umrzeć i że wykorzystał Astarotha, że posłużył się nim jak narzędziem, ale potem dotarło do niego, że wcale nie chce umierać. Że chciał udowodnić sobie, że nie można nikomu ufać, ale na bogów, co to był za dowód? Prowokowanie wampirzego pisklaka, wielkie dowodzenie. A teraz tylko się bardziej zezłościła, słysząc to ciągłe obwinianie się, uparte robienie z siebie tego najgorszego. Laurent. Dla Sauriela zapewne była to bardzo ciekawa rozmowa, tym bardziej że żadne nie wyjaśniło mu wcześniej, o jaki list chodziło. To nie tak, że Victoria zapomniała o jego obecności, wręcz przeciwnie, kilka razy jej ciemne spojrzenie uciekło do czarnowłosego, ale skoro Astaroth sam zaczął, to nie czuła się w obowiązku milczeć. – Być może powinniście to sobie z Laurentem wyjaśnić. Sugeruję to zrobić jak najszybciej. I wy też – tu spojrzała to na Yaxleya, to na Rookwooda. – Nie wiem, o co wam chodzi, ale o coś ewidentnie, bo atmosferę to można kroić nożem – założyła dłonie na biodra, w tej poirytowanej pozie matki kwoki gromiącej swoje dzieci. Chociaż to nie Sauriela gromiła. Co z tego, że oboje byli od niej wyżsi, silniejsi? Nic.
– Tak, na dzisiaj koniec. Wyślę ci dawki, jak je odmierzę i przeleję – mogli się nie zgadzać, mogli mieć inne podejście do spraw, mogli się na siebie złościć i prawić morały – ale Victoria naprawdę zamierzała mu pomóc.