13.03.2025, 00:39 ✶
Isaac nie miał w zwyczaju szukać w takich sytuacjach drugiego dna. Czasem życie po prostu podsuwało okazje, a on lubił z nich korzystać. Nie przeszkadzało mu, że to tylko jedno spotkanie, jedna karta, jeden moment. Wręcz przeciwnie - czuł, że właśnie tak miało być. Przypadkowe spotkanie, które miało skończyć się przyjemnie dla obojga - bez zobowiązań, bez oczekiwań, bez potrzeby budowania czegokolwiek więcej.
Uśmiechnął się lekko, obserwując, jak Ambrosia unosi kartę ku górze. Dostrzegł jej psotny uśmiech. Jeśli myślała, że miała go w garści i że to właśnie ona stawia teraz warunki, to... miała rację.
-Nie śmiałbym sprzeciwić się przeznaczeniu.- Mruknął. Pochylił się jeszcze odrobinę, wystarczająco blisko, by poczuć jej zapach i ciepło jej ciała. Sięgnął dłonią do bladego nadgarstka, delikatnie przesuwając kciukiem po miękkiej skórze, zanim zabrał kartę. Miał zamiar ją zatrzymać.
Ich wspólny czas minął w sposób, który można by nazwać idealnym w swojej tymczasowości. Żadnych oczekiwań, tylko chwila, w której mogli się zatracić, pozwolić sobie na zapomnienie i przyjemność. Namiętność, której się spodziewał, była dokładnie taka, jak przypuszczał - intensywna, ale swobodna. Każdy dotyk, każdy pocałunek był częścią gry, którą oboje dobrze znali i w której oboje chcieli uczestniczyć.
Po wszystkim leżeli jeszcze chwilę, nie spiesząc się z powrotem do rzeczywistości. Niekiedy po takich spotkaniach wkradała się niezręczna cisza, ale nie tym razem. Isaac, opierając się na łokciu, rzucał luźne, zaczepne komentarze, na które Ambrosia podpowiadała równie swobodnie. Rozmawiali o wszystkim i o niczym - o kartach, o śmiesznych historiach z podróży, o tym, że noc w Londynie miała swój specyficzny urok. Śmiali się, jakby byli przyjaciółmi od lat, jakby dzielili nie tylko to jedno spotkanie, ale coś więcej, choć oboje wiedzieli, że to tylko iluzja.
Isaac nie należał do tych, którzy zadają pytania, na które znają odpowiedź, i nie miał zamiaru pytać, czy powinien zostać. Doskonale wiedział, kiedy jego obecność przestawała być niezbędna. Wstał więc powoli, bez pośpiechu zebrał swoje rzeczy, dopiął koszulę, wygładził mankiety, a potem sięgnął po swoją kamizelkę, jakby składał ostatnie elementy układanki. Zanim wyszedł, po raz ostatni spojrzał na Ambrosie i po prostu uśmiechnął się do niej ciepło.
Uśmiechnął się lekko, obserwując, jak Ambrosia unosi kartę ku górze. Dostrzegł jej psotny uśmiech. Jeśli myślała, że miała go w garści i że to właśnie ona stawia teraz warunki, to... miała rację.
-Nie śmiałbym sprzeciwić się przeznaczeniu.- Mruknął. Pochylił się jeszcze odrobinę, wystarczająco blisko, by poczuć jej zapach i ciepło jej ciała. Sięgnął dłonią do bladego nadgarstka, delikatnie przesuwając kciukiem po miękkiej skórze, zanim zabrał kartę. Miał zamiar ją zatrzymać.
Ich wspólny czas minął w sposób, który można by nazwać idealnym w swojej tymczasowości. Żadnych oczekiwań, tylko chwila, w której mogli się zatracić, pozwolić sobie na zapomnienie i przyjemność. Namiętność, której się spodziewał, była dokładnie taka, jak przypuszczał - intensywna, ale swobodna. Każdy dotyk, każdy pocałunek był częścią gry, którą oboje dobrze znali i w której oboje chcieli uczestniczyć.
Po wszystkim leżeli jeszcze chwilę, nie spiesząc się z powrotem do rzeczywistości. Niekiedy po takich spotkaniach wkradała się niezręczna cisza, ale nie tym razem. Isaac, opierając się na łokciu, rzucał luźne, zaczepne komentarze, na które Ambrosia podpowiadała równie swobodnie. Rozmawiali o wszystkim i o niczym - o kartach, o śmiesznych historiach z podróży, o tym, że noc w Londynie miała swój specyficzny urok. Śmiali się, jakby byli przyjaciółmi od lat, jakby dzielili nie tylko to jedno spotkanie, ale coś więcej, choć oboje wiedzieli, że to tylko iluzja.
Isaac nie należał do tych, którzy zadają pytania, na które znają odpowiedź, i nie miał zamiaru pytać, czy powinien zostać. Doskonale wiedział, kiedy jego obecność przestawała być niezbędna. Wstał więc powoli, bez pośpiechu zebrał swoje rzeczy, dopiął koszulę, wygładził mankiety, a potem sięgnął po swoją kamizelkę, jakby składał ostatnie elementy układanki. Zanim wyszedł, po raz ostatni spojrzał na Ambrosie i po prostu uśmiechnął się do niej ciepło.
Koniec sesji