13.03.2025, 21:57 ✶
Uśmiechnął się pobłażliwie na chłopca, który próbował bronić swoich racji, a jak się zaraz miało okazać, nawet nie znał podstaw francuskiego. Uduchowione rozrywki. Dobre sobie.
– To puder– skomentował krótko, nie mając zamiaru dociekać detali, mając poczucie, że jego rozmówca jest jak soczyste winogrono zerwane prosto z krzaczka. Brakowało mu porządnego gniecenia i kilku lat fermentacji w beczce, aby można było ocenić jego wartość.
Teraz był zdecydowanie zbyt słodki w swym nieokrzesaniu.
Nie zamierzał również go strofować za braki w edukacji. Nie była to jego rola, sam pełnił obecnie raczej rolę obserwatora, który był zwyczajnie ciekaw życia, którego mu poskąpiono. Jonathan owszem, opowiadał o swojej rodzinie i przyjaciołach, zwykle niezwykle zgrabne i finezyjne anegdotki, odmierzone na rozbawienie swojego martwego rozmówcy. Gabriel czuł, że nie ma w tym mięsa, ale nie dociekał, szanując potrzebę partnera do prywatności, szanując ciemną, ołowianą zasłonę kanału La Manche. Nie miał za bardzo wyjścia. I tak nie mógł przekroczyć tej wody, póki nie dogasła niefortunnie złożona wieczysta przysięga.
– Hipnotyzujące... – zaśmiał się. – Doświadczyłeś kiedyś prawdziwej hipnozy? Poczułeś cudzy dotyk na swoim umyśle, by tak śmiało porównywać go do śpiewu kobiety pozbawionej skrzeli i ogona? – Zapytał, a potem gestem przywołał drobną brunetkę sprzątającą stolik i zamówił u niej butelkę francuskiego - oczywiście - wina. Zamówił znajome Theo wino, pochodzące z winiarni jego wuja, choć zdecydował się na najstarszy dostępny w tym miejscu rocznik. – 10 lat...mon Dieu cóż to jest dla wina? – skrzywił się, mówiąc raczej sam do siebie, rozsiadając się wygodniej na całkiem niewygodnym krześle. Odwykł od przebywania wśród ludzi. Ale takich rzeczy ponoć się nie zapominało...
Dlatego też uśmiechnął się ponownie, czarująco i swobodnie, jak przystało na nieco bladego arystokratę.
– Trochę szkoda, ale Paryż również nie należy do... najsmaczniejszych miast. Ma natomiast inne zalety. Wspomniałeś jednak o mugolskich klubach... To chyba niezbyt popularna rozrywka czarodziei tu, w Anglii? Doszły mnie słuchy, że macie raczej dość ambiwalentny stosunek do niemagów? – nie karcił go. Był żywo ciekaw, może nawet bardziej niż rozmowy o sztuce.
– To puder– skomentował krótko, nie mając zamiaru dociekać detali, mając poczucie, że jego rozmówca jest jak soczyste winogrono zerwane prosto z krzaczka. Brakowało mu porządnego gniecenia i kilku lat fermentacji w beczce, aby można było ocenić jego wartość.
Teraz był zdecydowanie zbyt słodki w swym nieokrzesaniu.
Nie zamierzał również go strofować za braki w edukacji. Nie była to jego rola, sam pełnił obecnie raczej rolę obserwatora, który był zwyczajnie ciekaw życia, którego mu poskąpiono. Jonathan owszem, opowiadał o swojej rodzinie i przyjaciołach, zwykle niezwykle zgrabne i finezyjne anegdotki, odmierzone na rozbawienie swojego martwego rozmówcy. Gabriel czuł, że nie ma w tym mięsa, ale nie dociekał, szanując potrzebę partnera do prywatności, szanując ciemną, ołowianą zasłonę kanału La Manche. Nie miał za bardzo wyjścia. I tak nie mógł przekroczyć tej wody, póki nie dogasła niefortunnie złożona wieczysta przysięga.
– Hipnotyzujące... – zaśmiał się. – Doświadczyłeś kiedyś prawdziwej hipnozy? Poczułeś cudzy dotyk na swoim umyśle, by tak śmiało porównywać go do śpiewu kobiety pozbawionej skrzeli i ogona? – Zapytał, a potem gestem przywołał drobną brunetkę sprzątającą stolik i zamówił u niej butelkę francuskiego - oczywiście - wina. Zamówił znajome Theo wino, pochodzące z winiarni jego wuja, choć zdecydował się na najstarszy dostępny w tym miejscu rocznik. – 10 lat...mon Dieu cóż to jest dla wina? – skrzywił się, mówiąc raczej sam do siebie, rozsiadając się wygodniej na całkiem niewygodnym krześle. Odwykł od przebywania wśród ludzi. Ale takich rzeczy ponoć się nie zapominało...
Dlatego też uśmiechnął się ponownie, czarująco i swobodnie, jak przystało na nieco bladego arystokratę.
– Trochę szkoda, ale Paryż również nie należy do... najsmaczniejszych miast. Ma natomiast inne zalety. Wspomniałeś jednak o mugolskich klubach... To chyba niezbyt popularna rozrywka czarodziei tu, w Anglii? Doszły mnie słuchy, że macie raczej dość ambiwalentny stosunek do niemagów? – nie karcił go. Był żywo ciekaw, może nawet bardziej niż rozmowy o sztuce.