13.03.2025, 23:03 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 14.03.2025, 11:38 przez Anthony Shafiq.)
Milczał, dając jej całą przestrzeń, jaką potrzebowała, przyjmując tyle ile chciała mu dać. Między nimi nastąpiła zmiana te kilkadziesiąt godzin temu, gdy po pogrzebie przyjęła jego zaproszenie. Gdy stała się nagle gościem, choć oczywiście nie dostała sypialni gościnnej, tylko całe skrzydło należące przed laty do Edith.
Mogła też mieć ze sobą kota.
A teraz prosiła, żeby jej coś przywiózł.
A teraz nie uciekała od pocieszycielskiego objęcia, choć wiedział, że tego typu bliskość dla nich obu była bardzo trudna, zarezerwowana dla chwil... takich jak ta.
Wydedukował już, że sprawa jest dużo poważniejsza, dał jej więc mówić, nie komentując poziomu napięcia i słów, które przyjęła, aby ubrać swoje obawy w szaty zlęknionego komunikatu. Ściągnął brwi w zamyśleniu, po czym dostał listy.
Przeczytał wszystkie pobieżnie, chwilę tylko zawieszając wzrok na parze dzieciaków wystylizowanych na parę młodą. Jak wiele o niej jeszcze nie wiedział? Ostatnie tygodnie mocno weryfikowały mu najbliższe znajomości. Kciukiem przejechał po buziach, jego twarz wciąż pozostawała zamyślona, choć już nie skonsternowana.
Zaraz potem powrócił do listów Charlesa, tylko po to by skupić się na materiale źródłowym. Znał pismo Lorien, nie miał problemów z odczytaniem jej szlaczków, ani też zrozumieniem intencji - przynajmniej tych, które chciała przekazać listownie. Powiedziała o wydziedziczeniu, zanim Robert to zrobił, mając świadomość, że jeśli to powie, to jej małżonek napewno nie podąży tą drogą. Dla niego niemal oczywista informacja, ewidentnie nie trafiła na podatny grunt. Rodzina, to był drażliwy temat, chociaż Anthony skłamałby, gdyby powiedział, że był dobrze zorientowany w motywacjach swoich norweskich przyjaciół. Było w tym wszystkim coś, co bardzo mu umykało, włączając w to jakąś nieprzychylność i oschłość od momentu, gdy powrócili do kraju. I o ile w przypadku dzieci mógł złożyć to na karb młodości, która w swój genotyp miała wpisany bunt przeciwko dorosłym, o tyle milczenie ze strony Richarda stanowiło dla niego zagadkę.
Choć teraz, spoglądając na listy może nieco mniejszą, skoro najwidoczniej Lorien nie była mile widziana w obrębie rodziny, którą upatrzyła sobie za swoją.
Milczenie narastało, Anthony jednak dał sobie i jej czas na to by uporządkować myśli i - przede wszystkim - emocje, które kotłowały się wokół tematu.
- Nie wiem... naprawdę nie wiem moja droga, czemu miałbym Cię nagle znienawidzić. - uśmiechnął się łagodnie, czule głaszcząc wierzch szczupłej dłoni, która zdawało mu się przez moment naturalniejszą by była pokryta pierzem. Odegnał co prędzej tą myśl i zamiast tego podjął dalej:
- Nie wiem, ale liczę, że Ty wiesz o tym, że zawsze z chęcią Cię wysłucham. Dziś, mamy dla siebie cały wieczór, a jeśli nie... to po naszym powrocie znajdziemy inny, wygodny dla Ciebie wieczór. - zaproponował, choć trochę bał się, że samą propozycję odbierze jako próbę wyłudzenia od niej informacji. - Wybacz, że zacząłem o tym mówić, nie sądziłem, że... że sprawa sięga tak głęboko - dodał po chwili, odruchowo rozglądając się po stoliku i ściągając z niego szklenkę wody dla niej, jeśli stres nabyt wysuszył wrażliwą śluzówkę.
Mogła też mieć ze sobą kota.
A teraz prosiła, żeby jej coś przywiózł.
A teraz nie uciekała od pocieszycielskiego objęcia, choć wiedział, że tego typu bliskość dla nich obu była bardzo trudna, zarezerwowana dla chwil... takich jak ta.
Wydedukował już, że sprawa jest dużo poważniejsza, dał jej więc mówić, nie komentując poziomu napięcia i słów, które przyjęła, aby ubrać swoje obawy w szaty zlęknionego komunikatu. Ściągnął brwi w zamyśleniu, po czym dostał listy.
Przeczytał wszystkie pobieżnie, chwilę tylko zawieszając wzrok na parze dzieciaków wystylizowanych na parę młodą. Jak wiele o niej jeszcze nie wiedział? Ostatnie tygodnie mocno weryfikowały mu najbliższe znajomości. Kciukiem przejechał po buziach, jego twarz wciąż pozostawała zamyślona, choć już nie skonsternowana.
Zaraz potem powrócił do listów Charlesa, tylko po to by skupić się na materiale źródłowym. Znał pismo Lorien, nie miał problemów z odczytaniem jej szlaczków, ani też zrozumieniem intencji - przynajmniej tych, które chciała przekazać listownie. Powiedziała o wydziedziczeniu, zanim Robert to zrobił, mając świadomość, że jeśli to powie, to jej małżonek napewno nie podąży tą drogą. Dla niego niemal oczywista informacja, ewidentnie nie trafiła na podatny grunt. Rodzina, to był drażliwy temat, chociaż Anthony skłamałby, gdyby powiedział, że był dobrze zorientowany w motywacjach swoich norweskich przyjaciół. Było w tym wszystkim coś, co bardzo mu umykało, włączając w to jakąś nieprzychylność i oschłość od momentu, gdy powrócili do kraju. I o ile w przypadku dzieci mógł złożyć to na karb młodości, która w swój genotyp miała wpisany bunt przeciwko dorosłym, o tyle milczenie ze strony Richarda stanowiło dla niego zagadkę.
Choć teraz, spoglądając na listy może nieco mniejszą, skoro najwidoczniej Lorien nie była mile widziana w obrębie rodziny, którą upatrzyła sobie za swoją.
Milczenie narastało, Anthony jednak dał sobie i jej czas na to by uporządkować myśli i - przede wszystkim - emocje, które kotłowały się wokół tematu.
- Nie wiem... naprawdę nie wiem moja droga, czemu miałbym Cię nagle znienawidzić. - uśmiechnął się łagodnie, czule głaszcząc wierzch szczupłej dłoni, która zdawało mu się przez moment naturalniejszą by była pokryta pierzem. Odegnał co prędzej tą myśl i zamiast tego podjął dalej:
- Nie wiem, ale liczę, że Ty wiesz o tym, że zawsze z chęcią Cię wysłucham. Dziś, mamy dla siebie cały wieczór, a jeśli nie... to po naszym powrocie znajdziemy inny, wygodny dla Ciebie wieczór. - zaproponował, choć trochę bał się, że samą propozycję odbierze jako próbę wyłudzenia od niej informacji. - Wybacz, że zacząłem o tym mówić, nie sądziłem, że... że sprawa sięga tak głęboko - dodał po chwili, odruchowo rozglądając się po stoliku i ściągając z niego szklenkę wody dla niej, jeśli stres nabyt wysuszył wrażliwą śluzówkę.