15.03.2025, 15:41 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 20.03.2025, 17:18 przez Anthony Shafiq.)
Tysiące twarzy, setki miraży...
Jak długo przebywali w tym domu pełnym luster, w gęstniejącym między nimi braku zrozumienia? Anthony pozostawał nieświadomy toczących się bojów w sercu Lorraine. Czyż nie dał jej tego czego chciała? Nie dał jej wolności od siebie i swoich planów? Nie dał jej wolności w projektowaniu i decydowaniu o swoim życiu? Dał. Odsunął się tak jak chciała, a każda jego propozycja i oferta były brane pod lupę wewnętrznej oceny, na ile to byłaby manipulacja z jego strony, by zmusić ją do tego, aby czyniła jak on wymyślił. Wolał nie mówić nic, prosić o drobnostki jak polecenie malarza, czy prowadzone w zaufaniu lekcje zauroczenia, choć i to spotkało się z reakcją tak żywiołową co przytłaczającą.
Być może, gdyby wziął go na warsztat jakiś magipsychiatra, mógłby wskazać na wspólny mianownik ważnych dla niego kobiet: drobnych w budowie, ale hardych duchem wiedźm, mających bardzo wysokie poczucie samostanowienia i bardzo trudne ścieżki prowadzące, lub wręcz uniemożliwiające doświadczanie z ich strony emocjonalnego ciepła. Anthony, dla którego językiem miłości była służba w gestach i prezentach zderzał się z chłodnym kamieniem niezrozumienia, z lodowatym ogniem milczącej krytyki odwróconych doń pleców. Znów coś zrobił nie tak. Znów coś powiedział, coś napisał, znów zaniedbał, nie odrobił lekcji, wybrał źle. Czy taka właśnie była jego matka? Czy były to ścieżki przywiązania, którymi podążał jak lunatyk za nieosiągalnym księżycem, zupełnie nieświadomy, że droga ta prowadzi wprost w toń mulistego jeziora?
Coś w jej tonie, w jej postawie, w słowach, coś bolało na tyle, by poruszył się niespokojnie. Jak uczniak poddany surowemu osądowi nauczycielki. Jej słowa odnosiły się przecież bezpośrednio do wyrzutów sumienia trawiących go od dwóch tygodni, myśli spędzających sen z powiek, myśli, których nie dało się ukoić najznamienitszym trunkiem. Nie mógł pozbyć się wrażenia, że punktuje go na każdym kroku, od czasu ich niesławnej kłótni, w czasie której podjął pierwszą i ostatnią próbę wyciągnięcia jej z Nokturnu na salony. Punktowała w listach, nawet w podarunkach, które w teorii powinne być miłe dla odbiorcy?
Uniósł brwi, a jego twarz mimowolnie ściągnęły nerwy, które skuwał lodem opanowania.
– Moi przyjaciele mają dość radykalne poglądy w kwestii mugolaków, a skoro Śmierciożercy nie widzą problemu w tym aby pod nosem Ministry atakować Raphaelę Avery, za jej promugolackie podejście, zrozumiałem, że nie będą mieć problemu by sięgać po innych czystokrwistych czarodziejów, którym nie jest po drodze agenda głosząca o tym, jaki to panuje ucisk czystokrwistych rodów. Pozostając biernym czułbym się tak, jakbym miał ich krew na swoich rękach. – mimowolnie potarł palcami dłoń, zupełnie tak, jakby już teraz znajdowała się tam cudza posoka. – Wierzę, że uda mi się zebrać osoby, które myślą podobnie i chciałby zakończenia wewnętrznego konfliktu. To trudne, ale nie niewykonalne.
Jak długo przebywali w tym domu pełnym luster, w gęstniejącym między nimi braku zrozumienia? Anthony pozostawał nieświadomy toczących się bojów w sercu Lorraine. Czyż nie dał jej tego czego chciała? Nie dał jej wolności od siebie i swoich planów? Nie dał jej wolności w projektowaniu i decydowaniu o swoim życiu? Dał. Odsunął się tak jak chciała, a każda jego propozycja i oferta były brane pod lupę wewnętrznej oceny, na ile to byłaby manipulacja z jego strony, by zmusić ją do tego, aby czyniła jak on wymyślił. Wolał nie mówić nic, prosić o drobnostki jak polecenie malarza, czy prowadzone w zaufaniu lekcje zauroczenia, choć i to spotkało się z reakcją tak żywiołową co przytłaczającą.
Być może, gdyby wziął go na warsztat jakiś magipsychiatra, mógłby wskazać na wspólny mianownik ważnych dla niego kobiet: drobnych w budowie, ale hardych duchem wiedźm, mających bardzo wysokie poczucie samostanowienia i bardzo trudne ścieżki prowadzące, lub wręcz uniemożliwiające doświadczanie z ich strony emocjonalnego ciepła. Anthony, dla którego językiem miłości była służba w gestach i prezentach zderzał się z chłodnym kamieniem niezrozumienia, z lodowatym ogniem milczącej krytyki odwróconych doń pleców. Znów coś zrobił nie tak. Znów coś powiedział, coś napisał, znów zaniedbał, nie odrobił lekcji, wybrał źle. Czy taka właśnie była jego matka? Czy były to ścieżki przywiązania, którymi podążał jak lunatyk za nieosiągalnym księżycem, zupełnie nieświadomy, że droga ta prowadzi wprost w toń mulistego jeziora?
Coś w jej tonie, w jej postawie, w słowach, coś bolało na tyle, by poruszył się niespokojnie. Jak uczniak poddany surowemu osądowi nauczycielki. Jej słowa odnosiły się przecież bezpośrednio do wyrzutów sumienia trawiących go od dwóch tygodni, myśli spędzających sen z powiek, myśli, których nie dało się ukoić najznamienitszym trunkiem. Nie mógł pozbyć się wrażenia, że punktuje go na każdym kroku, od czasu ich niesławnej kłótni, w czasie której podjął pierwszą i ostatnią próbę wyciągnięcia jej z Nokturnu na salony. Punktowała w listach, nawet w podarunkach, które w teorii powinne być miłe dla odbiorcy?
Uniósł brwi, a jego twarz mimowolnie ściągnęły nerwy, które skuwał lodem opanowania.
– Moi przyjaciele mają dość radykalne poglądy w kwestii mugolaków, a skoro Śmierciożercy nie widzą problemu w tym aby pod nosem Ministry atakować Raphaelę Avery, za jej promugolackie podejście, zrozumiałem, że nie będą mieć problemu by sięgać po innych czystokrwistych czarodziejów, którym nie jest po drodze agenda głosząca o tym, jaki to panuje ucisk czystokrwistych rodów. Pozostając biernym czułbym się tak, jakbym miał ich krew na swoich rękach. – mimowolnie potarł palcami dłoń, zupełnie tak, jakby już teraz znajdowała się tam cudza posoka. – Wierzę, że uda mi się zebrać osoby, które myślą podobnie i chciałby zakończenia wewnętrznego konfliktu. To trudne, ale nie niewykonalne.