[8 września] Paralyzed | Elias, Aidan

Skoro pracownik rządowych sił bezpieczeństwa nie był przygotowany na ten widok, to co miał powiedzieć prosty cywil, widząc swoją rodzimą dzielnicę pogrążoną w pyle i ogniu? Nagle wznoszone przez ostatnie lata mury mające zapewnić mu poczucie bezpieczeństwa zaczęły się kruszyć na jego oczach. Wprawdzie dzięki Prudence ich fundamenty i tak nie były zbyt stabilne, ale teraz... Teraz każda z cegieł zdawał się trząść niezależnie od siebie, ocierając się o swoje sąsiadki i trzeszcząc przy tym skrzekliwie. Ten dźwięk zdawał się teraz przejmować przestrzeń wokół Eliasa, mieszając się i wpasowując w odgłosy otoczenia: huki i okrzyki dobiegające z sąsiednich budynków i dalszych segmentów Alei Horyzontalnej, a kto wie, może nawet Ulicy Pokątnej i Śmiertelnego Nokturnu. Świat zdawał się zamazywać i spowalniać, aż skurczył się do widoku rzędu kamienic bezpośrednio naprzeciw mężczyzny i obcej dłoni zaciśniętej na kołnierzu jego koszuli. — Tutaj wcale nie jest lepiej — sapnął bezmyślnie, zatrzymując się jednak w miejscu, bardziej z szoku niż autorytetu drugiego czarodzieja. W końcu zmusił się, by oderwać wzrok od zrujnowanych fasad budynku i skupić się na... Typ wyglądał jak wyjęty z rozkładówki Czarownicy. Jednej z tych publikowanych właśnie w okolicy nowego roku szkolnego, żeby nastolatki miały czym wykleić ścianę nad swoim łóżku w szkolnym dormitorium. Ani trochę nie zwiększało to jego wiary w niego. Wyglądał na takiego, co to raczej wywijał gitarą albo innym instrumentem muzycznym niż różdżką. Nie żeby sam Elias mógł pochwalić się jakimś wielkim doświadczeniem bojowym. Gdzie jest Brygada Uderzeniowa, kiedy jest potrzebna? Już miał coś dodać, gdy tłum pozostający za drzwiami postanowił jednak sprawdzić, co dzieje się na zewnątrz. I tutaj: szok. Chociaż wielu gości dopiero teraz zdało sobie sprawę, że dzieje się coś bardzo złego, większość z nich okazała się dysponować liczbą szarych komórek przekraczających liczbę dwa. Elias poczuł, że ktoś się o niego ociera, próbując wybyć na chodnik, jednak nie został stratowany, jak mógłby się tego początkowo spodziewać. Do kakofonii wrzasków dochodzących z głębi ulicy dołączyły charakterystyczne trzaski towarzyszące nagłej teleportacji. Nic nie równało się jednak z odgłosami dobiegającymi z naprzeciwka. — To nie brzmi dobrze — stwierdził słabym głosem, dzieląc się kolejną prawdą oświeconą. Sypał dzisiaj oczywistościami jak z rękawa. Poklepał się po kieszeniach w poszukiwaniu różdżki, a kiedy ta znalazła się w jego dłoni, ponownie zamarł. Co... Co właściwie powinien teraz zrobić? Uciekać? Zostać? Wrócić do środka? Sprawdzić, czy wszyscy wyszli, bo tak nakazał mu ten chłopak? Falę chaotycznych myśli raz jeszcze przerwały okrzyki z kamienicy po drugiej stronie ulicy. Wdech. Wydech. Wdech. Wyde… Elias syknął, gdy jedna z ostatnich bywalczyń pubu wpadła na niego, wbijając mu przy okazji łokieć w bok, aby zaraz teleportować się bez słowa.