18.03.2025, 01:25 ✶
Do tej chwili, nigdy by nie powiedział, że zaklęta rzeźba zapomnianego bóstwa bywała zazdrosna. Ludzki posąg o dziwnej lśniącej powierzchni pokrytej setkami, jeśli nie tysiącami odseparowanych od siebie części ciała, tak głów, korpusów czy kończyn, miał swoją świadomość, tego był niemal pewien, słysząc jego śpiew we własnym martwym ciele, czując mrowienie ekscytacji i podniecenia, które nie należało do niego, ale było współistotne mu - pierwszemu i jedynemu wyznawcy słodkich możliwości, które tak hojnie ofiarowywane mu było przez splugawioną kaplicę. Ze wszystkich odczuć, nigdy jednak zazdrość, ale rozpoznał ją od razu, jako cudzą, obcą, małą lecz wzmagającą na sile z każdą chwilą rozchylającej nowalijkowe płatki sympatii, którą odkrywał w sobie wobec dziewczęcia.
Hrabia gardził ludźmi. Gardził wampirami. Lucy zaś z finezyjną prostotą łączyła to, co było najlepsze w obu koegzystujących wokół niego gatunkach. Oczywiście była wampirem, przyjemnym było rozluźnić nogi, zdjąć z siebie personę i przez moment powspominać kim się było. Porozmawiać z kimś, kto nie był workiem na krew. Kto był w stanie zrozumieć, co miało się na myśli, gdy ktoś wspominał o głodzie. Z drugiej strony, miała w sobie soczystą świeżość i ciekawość świata. Ludzkie nieopierzenie, człowieczeństwo, które sprawiało, że mimo wszystko wampiry pozwalały ludziom istnieć. Za którym tęsknota sprawiała, że wampiry chciały z ludźmi rozmawiać. Proporcje zdawały się boskie, każde jedno słowo wysmykujące się z jej drobnych, różanych ust potwierdzało jego przypuszczenia i sądy. Każde słowo wzmagało wewnętrzny konflikt, który znalazł swoje korzenie w tej skromnej altance.
Nie odpowiedział na pytanie, nie kłopocząc się w tym by odpowiadać na oczywiste oczywistości. Ale gdy skończyła przedstawiać mu swój plan, swoje pragnienie, swój głód, mogła odkryć że wpatruje się w nią z całą intensywnością właściwą wampirom. Jego uśmiech był szeroki, zdobny w ostre zwieńczenie kłów, które mógł swobodnie przy niej pokazać, mógł odłożyć maskę, mógł spróbować sobie przypomnieć kim był kiedyś, może nie u początku swojej drogi, ale wtedy gdy szepty w głowie były mniej… natarczywe.
– Vermount. Hrabia Vermount. Nienawidzi mnie szczerze i jakiś czas temu pochował swoją małżonkę, więc z pewnością będzie postępował śmielej. – Okoliczności ów śmierci nie były teraz istotne, ani to któż tę żonę zabił, kto potem przywdział jej skórę, kto zainscenizował bardzo, bardzo dramatyczą samobójczą scenę. To nie miało znaczenia, gdy przed błękitnymi ślepiami pojwiła się wizja nowego polowania, podręczenia jeszcze przez moment osoby, która nieudolnie próbowała zagrozić jego niezagrażalnej pozycji, bez świadomości, że list do królowej w jego sprawie zbyt łatwy był do przechwycenia.
– Jak chcesz to zagrać…? – zapytał miękko pochylając się ku niej nad parą kielichów wypełnionych czerwonym winem. – Możesz opuścić pospiesznie to miejsce sama, rozchwiana, pilnująca godności przed zbyt natarczywym gospodarzem. Ruszy od razu ku Tobie, Twój rycerz na białym koniu. Możesz też podbić stawkę L. Możemy wyjść stąd razem dając im pożywkę wyobraźni, zaaranżuję to tak jakby nasza Hera oderwała mnie od Ciebie, myśląc że doświadczeniem pokona młodość – podsunął, usłużnie, znając dobrze rybki w swoim stawie. Prosta partia, choć jakże przyjemniejsza do przeprowadzenia z towarzystwem. Był oczywiście gotów na trzeci scenariusz i wbrew być może ogólnej aurze, którą roztaczał, z największą przyjemnością zrealizowałby jej pomysł, gdyby miała ochotę taki podać. Tym bardziej, że sam oddał jej kartę kolejnego ruchu w tej partii. A o ile słowa dawane pożywieniu nie miały dla niego większego znaczenia, nie zostałby głową wampirzej społeczności, gdyby z podobną lekkością podchodził do rozmów z nieśmiertelnymi.
– Cała rezydencja, jest później do Twojej dyspozycji, będę trzymał pozostałych z daleka. Parter, piętro, poddasze… Nie przejmuj się służbą, niejedno już widzieli. – Niemal szeptał, powstrzymując się przed fantazjowaniem na temat tego, jak będzie poruszać struny nieszczęśnika, jak zagra na nim, wydobywając satysfakcję, by potem rozedrzeć akordem szoku inicjującą fugę przerażenia. Tak bardzo chciałby być wtedy blisko, tak bardzo chciałby usłyszeć melodię, która skomponuje. – Tylko nie idź do piwnicy. – powiedział nagle sucho, prostując się gwałtownie, wolną dłonią sięgając po maskę, by ukryć za nią wszystko to, czego nie mógł nigdy jej pokazać.
Hrabia gardził ludźmi. Gardził wampirami. Lucy zaś z finezyjną prostotą łączyła to, co było najlepsze w obu koegzystujących wokół niego gatunkach. Oczywiście była wampirem, przyjemnym było rozluźnić nogi, zdjąć z siebie personę i przez moment powspominać kim się było. Porozmawiać z kimś, kto nie był workiem na krew. Kto był w stanie zrozumieć, co miało się na myśli, gdy ktoś wspominał o głodzie. Z drugiej strony, miała w sobie soczystą świeżość i ciekawość świata. Ludzkie nieopierzenie, człowieczeństwo, które sprawiało, że mimo wszystko wampiry pozwalały ludziom istnieć. Za którym tęsknota sprawiała, że wampiry chciały z ludźmi rozmawiać. Proporcje zdawały się boskie, każde jedno słowo wysmykujące się z jej drobnych, różanych ust potwierdzało jego przypuszczenia i sądy. Każde słowo wzmagało wewnętrzny konflikt, który znalazł swoje korzenie w tej skromnej altance.
Nie odpowiedział na pytanie, nie kłopocząc się w tym by odpowiadać na oczywiste oczywistości. Ale gdy skończyła przedstawiać mu swój plan, swoje pragnienie, swój głód, mogła odkryć że wpatruje się w nią z całą intensywnością właściwą wampirom. Jego uśmiech był szeroki, zdobny w ostre zwieńczenie kłów, które mógł swobodnie przy niej pokazać, mógł odłożyć maskę, mógł spróbować sobie przypomnieć kim był kiedyś, może nie u początku swojej drogi, ale wtedy gdy szepty w głowie były mniej… natarczywe.
– Vermount. Hrabia Vermount. Nienawidzi mnie szczerze i jakiś czas temu pochował swoją małżonkę, więc z pewnością będzie postępował śmielej. – Okoliczności ów śmierci nie były teraz istotne, ani to któż tę żonę zabił, kto potem przywdział jej skórę, kto zainscenizował bardzo, bardzo dramatyczą samobójczą scenę. To nie miało znaczenia, gdy przed błękitnymi ślepiami pojwiła się wizja nowego polowania, podręczenia jeszcze przez moment osoby, która nieudolnie próbowała zagrozić jego niezagrażalnej pozycji, bez świadomości, że list do królowej w jego sprawie zbyt łatwy był do przechwycenia.
– Jak chcesz to zagrać…? – zapytał miękko pochylając się ku niej nad parą kielichów wypełnionych czerwonym winem. – Możesz opuścić pospiesznie to miejsce sama, rozchwiana, pilnująca godności przed zbyt natarczywym gospodarzem. Ruszy od razu ku Tobie, Twój rycerz na białym koniu. Możesz też podbić stawkę L. Możemy wyjść stąd razem dając im pożywkę wyobraźni, zaaranżuję to tak jakby nasza Hera oderwała mnie od Ciebie, myśląc że doświadczeniem pokona młodość – podsunął, usłużnie, znając dobrze rybki w swoim stawie. Prosta partia, choć jakże przyjemniejsza do przeprowadzenia z towarzystwem. Był oczywiście gotów na trzeci scenariusz i wbrew być może ogólnej aurze, którą roztaczał, z największą przyjemnością zrealizowałby jej pomysł, gdyby miała ochotę taki podać. Tym bardziej, że sam oddał jej kartę kolejnego ruchu w tej partii. A o ile słowa dawane pożywieniu nie miały dla niego większego znaczenia, nie zostałby głową wampirzej społeczności, gdyby z podobną lekkością podchodził do rozmów z nieśmiertelnymi.
– Cała rezydencja, jest później do Twojej dyspozycji, będę trzymał pozostałych z daleka. Parter, piętro, poddasze… Nie przejmuj się służbą, niejedno już widzieli. – Niemal szeptał, powstrzymując się przed fantazjowaniem na temat tego, jak będzie poruszać struny nieszczęśnika, jak zagra na nim, wydobywając satysfakcję, by potem rozedrzeć akordem szoku inicjującą fugę przerażenia. Tak bardzo chciałby być wtedy blisko, tak bardzo chciałby usłyszeć melodię, która skomponuje. – Tylko nie idź do piwnicy. – powiedział nagle sucho, prostując się gwałtownie, wolną dłonią sięgając po maskę, by ukryć za nią wszystko to, czego nie mógł nigdy jej pokazać.