[08.09.1972] The world was on fire | Prudence & Benjy

Dzień, który miał być zwyczajny, zamienił się w koszmar. Niepowstrzymana fala gorąca i ognia przetaczała się przez ulice, zjadając wszystko, co napotkała na swej drodze. Wszechobecny pożar szalał w Londynie, przesłaniając niebo gęstym, czarnym dymem, który wdzierał się do płuc i wywoływał kaszel. W powietrzu unosił się swąd spalenizny, wszystko wokół płonęło żywym ogniem. Zarówno ja, jak i reszta tłumu, znajdując się w samym epicentrum chaosu, staliśmy się jedynie pionkami na planszy, którą rządziły ogień i strach. Nie miałem zamiaru zostać tu na dłużej - potrzebowałem tylko jednej rzeczy z mieszkania, potem musiałem uciekać z tego piekła. Wdychałem dym, pomimo chusty na twarzy, czując jego gryzący smak w gardle, ale nie mogłem się zatrzymać, żeby ją poprawić. Zamierzałem dostać się do mieszkania, ale nie po to, by tam zostać.
Ulice były pełne paniki. Wszędzie słychać było krzyki i płacz ludzi, którzy nie wiedzieli, gdzie się schować. W miarę, jak posuwałem się naprzód, starałem się unikać tratowania i zostania tratowanym, co pomimo mojego wzrostu, wydawało się coraz bardziej prawdopodobne. Szedłem szybko, ale z rozwagą, bo wiedziałem, że w takim chaosie każdy krok mógł być decydujący. Wystarczyło, żebym się potknął i byłoby po mnie.
Zauważyłem, że ktoś w oddali unosi ręce, wołając o pomoc, ale nie miałem czasu, by się zatrzymać. To nie był czas na brawurę i heroizm, na który byłem nieprzygotowany. Nie mogłem się wahać i rozglądać, oceniając sytuację - tu nie było miejsca na sentymenty - musiałem iść dalej.
Londyn, który znałem, zamienił się w piekło. Widziałem, jak ludzie w panice uciekają w różne strony - niektórzy upadali, inni biegli dalej, nie zważając na otoczenie. Ja nie biegłem, nie panikowałem, ale szedłem szybko - szybciej niż zazwyczaj, zdeterminowany i czujny. W końcu wiedziałem, że najgroźniejsi są ci, którzy tracą kontrolę. Ministerstwo nadal nie przybyło - nikt nie próbował zarządzać ewakuacją. Dookoła mnie widziałem ludzi, którzy zachowywali się coraz bardziej, jak spłoszone zwierzęta - nie wiedząc, dokąd się udać, więc miotając się we wszystkie strony.
Znałem krótszą drogę przez wąskie przejścia, gdzie dym był nieco słabszy, ale ogień i tak tlił się wszędzie, jakby Londyn miał zostać pochłonięty przez piekło, więc wolałem unikać ciasnych miejsc. Lepiej byłoby, bym się tam nie zaklinował ani nie wpadł w potrzask spanikowanego tłumu. Moje ciało działało jak automat - mój umysł był skupiony tylko na jednym celu. Zatrzymałem się na moment, by złapać oddech i ocenić sytuację. Wszędzie wokół mnie unosił się dym, krzyki przerażonych ludzi zlewały się w jeden wielki, głośny, ponury chór. Wrzaski i wołania rozbrzmiewały w mojej głowie, ale nie mogłem zatrzymać się, by sprawdzić, czy mogę pomóc. Czas naglił. Pożar rozprzestrzeniał się z niespotykaną siłą.
W pewnym momencie usłyszałem potężny huk - szyby na ostatnim piętrze pobliskiej kamienicy pękły, przez co deszcz ostrych, gorących odłamków szkła spadł na ludzi. Instynktownie skuliłem się, zasłaniając głowę ramionami. Udało mi się uniknąć zranienia, ale nie wszyscy mieli tyle refleksu. Nawet ja sam praktycznie w ostatniej chwili zdołałem osłonić twarz przed ostrymi kawałkami, niestety, niektórzy nie mieli tyle szczęścia. Widziałem, jak ludzie krzyczą, chwytając się za twarze, krew cieknie im z ran.
Nagle, wśród spanikowanego tłumu, dostrzegłem coś, co przykuło moją uwagę - czubek głowy, który wydawał się znajomy. Wcześniej nie wypatrywałem tu znanych mi twarzy, bo nie musiałem tego robić. Miałem świadomość, że moi przyjaciele są w stanie sobie poradzić. Może nie wszyscy byli w bezpiecznych miejscach, ale wiedziałem, że mój najlepszy kumpel był w pracy, a drugi doskonale potrafił zadbać o siebie, zresztą tak samo jak trzecia i czwarta osoba w naszym kręgu. Każdy z nas miał swoje sposoby na przetrwanie w tak ekstremalnych warunkach. Przekonywałem się, że w razie potrzeby szybko nawiążemy kontakt, by upewnić się nawzajem, że wszystko w porządku. W każdej chwili mogłem ich powiadomić o kłopotach, oni również mogli dać znać, jeśli sprawy by się skomplikowały. Miałem inne zmartwienia, jak chociażby ciotka Ursula, która wyjechała z Londynu, zabierając ze sobą Fabiana i ich dwa skrzaty domowe. Wiedziałem, że nie ma nikogo, kto mógłby jej pomóc w tej sytuacji. Musiałem do nich dołączyć - najlepiej jak najszybciej. To stało się moim priorytetem, bo wiedziałem, gdzie się znajdują i że są tam sami, starsza kobieta i dziecko - w przeciwieństwie do całej reszty bliskich.
Hałas narastał. Nie przywiązałem do tego większej uwagi, dopóki nie usłyszałem charakterystycznego brzęczenia, które dotarło do moich uszu. Niezawodny sygnał alarmowy. Przepchnąłem się przez tłum, ignorując krzyki i protesty, aż dotarłem do kobiety, która stała nieruchomo, zapatrzona w ogień, jakby nie dostrzegała niebezpieczeństwa. Wyglądała jakby była w transie, nieświadoma tego, co się dzieje wokół. Nie miałem czasu na wyjaśnienia. Brzęczenie w moich uszach stawało się coraz głośniejsze. Nie zastanawiając się długo, złapałem ją w pasie i pchnąłem w stronę prześwitu. No, dobrze - możliwe, że nie było to znowu takie standardowe posunięcie, bo nogi kobiety na co najmniej kilkanaście sekund oderwały się od chodnika. Capnąłem brunetkę bez ostrzeżenia, podnosząc ją, niczym przestawia się wieszak na ubrania. Użyłem siły, by pchnąć nas głębiej w prześwit - z dala od szaleństwa, które rozgrywało się na ulicy. Właśnie w tym momencie w pobliskim sklepie nastąpił wybuch.
Czas jakby zwolnił.
Udało mi się odciągnąć kobietę na tyle, by uniknęła najgorszego, ale wokół nas rozległy się krzyki nie tylko przerażenia, ale agonii.
Czułem, jak gorąca fala energii uderza w moją skórę i rozwiewa mi włosy. Jednoczesny dźwięk wybuchu wypełnił moje uszy wibracją, która na chwilę pozbawiła mnie orientacji. Witryna apteki pękła w drobny mak, a buteleczki pełne rozmaitych substancji wystrzeliły jak pociski chemiczne, parząc ludzi, którzy byli zbyt blisko. Eliksiry rozbryznęły się wszędzie - zmieszały się ze sobą, tworząc gorący koktajl. Ich zawartość ochlapała ludzi, którzy nie zdążyli się schronić.
Wcisnąłem ją w wąską szczelinę między ścianami budynków, tak, abyśmy byli w miarę bezpieczni. Tak właściwie, nie byliśmy bezpieczni - to byłoby za dużo powiedziane. Nie było najmniejszych szans, żebym wepchnął się w coś, co nawet nie było przejściem, tylko raczej szparą pozostawioną między budynkami, żeby zwiększyć cyrkulację powietrza. Zamiast pchać się na siłę, obróciłem się plecami do źródła kilku powtarzalnych wybuchów - skuliłem barki i zacisnąłem ramiona na talii kobiety, osłaniając ją od odłamków szkieł i lecących kawałków cegieł.