Czy to byli Śmierciożercy? To była pierwsza rzecz, jaka przychodziła do głowy, gdy widziało się skalę zniszczenia, ale… do cholery jasnej, były z Heather na Pokątnej, w samym centrum magicznego świata, w najsławniejszej magicznej ulicy w Anglii. Tu nie było mugoli, byli tylko czarodzieje, magia – to nie miało najmniejszego sensu. Płonęła Pokątna, płonęła Horyzontalna, czy płonął też Nokturn? Ponoć płonęły też inne miejsca w Anglii, chyba coś pod Londynem, ale co dalej? Chcieli puścić z dymem cały magiczny świat? To o to im chodziło? Jaki sens miała ta wojna i co znaczył ten zakichany manifest Voldemorta w obliczu tego, co ciągle robił?
Obrywali nie tylko mugole, ale i czarodzieje. I to czarodzieje czystej krwi, którzy podobno byli tym wzorem do naśladowania i oczkiem w głowie tego posrańca, który ogłosił się Lordem. Mogła nie przepadać za mugolakami, ale to, co tu się działo, wykraczało poza wszelkie granice. Już dawno wykraczało, ale teraz… Teraz nie było już odwrotu. O ile to był on i jego nawiedzeni apostołowie, choć Victoria wiedziała bardzo dobrze, że nie każdy tam robił to dobrowolnie. Niektórzy byli przymuszani w ten czy inny sposób i to mroziło jej krew w żyłach jeszcze bardziej, niż wyprawa do Limbo. Jeśli to byli rzeczywiście oni, to… och Pani Księżyca…
Pokiwała głową na odpowiedź Heather i zacisnęła zęby, czując napływające fale strachu o tę najbliższą jej sercu osobę, własne mieszkanie i tych wszystkich ludzi, których domy i zakłady pracy właśnie płonęły, przemieszaną z falą złości na niesprawiedliwość, na agresję, jaka się tutaj na ich oczach odprawiała. To już nie było podszczypywanie na małą skalę, to była prawdziwa wojna, dotykająca wszystko i wszystkich.
Odkaszlnęła cicho, dym ciągle drażnił jej gardło.
– O tak, na pewno – odpowiedziała Heather i kiwnęła głową, po czym się zawahała, ale ostatecznie zbliżyła się do mężczyzny, by obmacać mu wszystkie kieszenie. Wolała nie ryzykować z różdżką… albo jakąś drugą zapasową… albo jeszcze jakimś innym dziwacznym i podejrzanym przedmiotem, jednak niczego takiego nie znalazła, a facet też nie oponował. Milczał i się uśmiechał zagadkowo, co Lestrange postanowiła po prostu zignorować. – Tak, zabiorę nas. A nasz nowy kolega spędzi dzisiejszą noc w milutkiej celi w areszcie – mruknęła pod nosem i wyciągnęła do Heather dłoń, by mogła ją złapać, a drugą złapała za ramię mężczyzny, nie chcąc dotykać jego zwęglonych (?) przedramion w razie czego. – Gotowa? Na trzy… – jego nie pytała, czy był gotowy… I wcale nie zaczęła odliczać na głos, po prostu nagle się przenieśli, jeśli Wood potwierdziła jej, że jest gotowa.
// korzystam z teleportacji łącznej bez rzutu kością, ze względu na to, że nie znajdujemy się w trakcie walki