[1.09.7] Czy mogę zadać kilka pytań?

Odkryj wiadomość pozafabularną

Scenariusz sumy przypadków Przy okazji chciałbym pozdrowić moją mamę oraz sześć kotów, które czekają na mnie w domu

Buty na obcasach, cienki płaszcz, kapelusz. I parasol, który stanowił niezbędny element wyposażenia dla każdej osoby spędzającej wrzesień w Londynie. Lana przejrzała się ostatni raz w wiszącym w przedpokoju lustrze, by upewnić się, że na pewno jest już gotowa do wyjścia. Przez ostatnie osiem miesięcy przebywała w Tromsø, więc zdążyła się odzwyczaić od angielskiej pluchy. Oczywiście, temperatury za kołem podbiegunowym osiągały bardziej ekstremalne stopnie, ale tegoroczne lato było naprawdę przyjemne (nawet okres dni polarnych nie okazał się dla niej aż tak męczący). Teraz jednak była z powrotem w ojczyźnie, więc musiała z powrotem dostosować się do starych warunków. Do swoich obowiązków.
Od czasu ukończenia Hogwartu, Lana spędzała większość swoich dni podróżując po świecie. Celem tych wyjazdów, poza zbieraniem materiałów do badań naukowych, teoretycznie była też socjalizacja, ale w praktyce dziewczyna ograniczała kontakty z ludźmi do wymaganego grzecznością minimum. Jej matka, nieusatysfakcjonowana takim obrotem spraw, zdecydowała, że najwyższa pora by córka nieco się ustatkowała. Odrzuciła więc wszystkie propozycje mających nastąpić po Norwegii wyjazdów, jednoznacznie sugerując, że Svetlana powinna w najbliższym czasie skupić się na zdobyciu aprobaty brytyjskiej społeczności czarodziejów.
Lana nie miała pojęcia, co dokładnie planowała jej matka, ale robiło jej się niedobrze na samą myśl o uczęszczaniu balu albo bankietu. A ewidentnie szykowało się jakieś wydarzenie towarzyskie, na którym ma zostać wystawiona jak eksponat, skoro Tanaquil specjalnie zamówiła dla niej nowy zestaw perłowej biżuterii.
Jakby tego było mało, dziewczyna otrzymała również polecenie by osobiście odebrać tę biżuterię od jubilera. Nie miała pojęcia dlaczego nie mógł się tym zająć nikt inny, ale prawdopodobnie rodzicielka chciała ją w ten sposób zmotywować do wyjścia na miasto (od momentu powrotu do Anglii parę dni temu, Dolohovówna ani razu nie opuściła mieszkania matki).
Naprawdę nie miała dzisiaj ochoty wychodzić, ale jakimś cudem udało jej się zmotywować do ubrania oraz stanięcia przed drzwiami (a to już połowa sukcesu). Lana poprawiła nieistniejące zagniecenia na ubraniu i z myślą, że im szybciej załatwi sprawę, to tym szybciej będzie mieć ją z głowy, wyszła z mieszkania.
Przemierzała Horyzontalną zamyślona, kompletnie nie zwracając uwagi na przyczajonego dziennikarza. Zauważyła mężczyznę dopiero w momencie, w którym znikąd pojawił się tuż obok niej i zaczął mówić.
– D-dzień dobry... – wydukała, choć ta nagła konfrontacja bardzo ją zestresowała.– Z-zaraz co? – kolejne słowa dziennikarza padły tak szybko, że nie była w stanie ich przetworzyć. Stała więc jak słup soli, z nieobecnym wzrokiem.
Ken Cane znalazł swoja ofiarę, ale wyciągnięcie od niej materiału nie zapowiadało się łatwo.